Kort betoog voor meer welles en minder nietes

alles-wat-je-aandacht-geeft-groeit1

Alles wat je aandacht geeft, groeit en dat gebeurt met de woordenschat die we gebruiken. Negativiteit wordt alleen maar negatiever. Ik schreef al eerder over het vele ‘moeten’ dat we onszelf aandoen en dat het opbouwender en fijner is om te definiëren wat we ‘willen’. Maar vervolgens is de uitdaging om uit te zoeken wat we wél willen in plaats van wat we niet willen. 

  • Ik wil niet moe zijn. Ik wil uitgerust zijn!
  • Ik wil niet zagen en klagen. Ik wil inspireren!
  • Ik wil niet trekken en duwen. Ik wil mee in de flow! 

Voel je het verschil?

Focussen op wat niét is vergroot de onbewuste idee dat het misschien tóch is: ‘Ik vertel geen leugens’. Zonder dat ene woordje ‘geen’ heb je nog steeds een foutloze zin. Zonder dat woordje ‘geen’ hoor je alleen leugens. Zeggen we dan niet beter meteen wat wél is in plaats van wat niet? ‘Ik vertel de waarheid’. Krachtig, duidelijk, helder, positief.

Niet voor niets won ‘kraamkost’ het van ‘sjoemelsoftware’ als woord van het jaar 2015. Het voelt fijner om iemand iets te geven dan om in’t zak te worden gezet. Het voelt vreselijk dat er gesjoemeld wordt, dat je belogen wordt. Sjoemelen is onduidelijk en onzeker. Ik probeer elke dag aandacht te geven aan wat ik wél wil in plaats van aan wat ik niét wil. Namelijk: ik ben uitgeslapen, ik schrijf, ik blog, ik plan een lentefeest! Waar geef jij aandacht aan?

Advertenties

Moed’ers

Ik schrijf deze blogpost verspreid over twee dagen. Stukjes in mijn bureau, in bed, in de zetel, fragmentjes op mijn telefoon, de pc en de ipad. ’s Morgens wanneer ik verplicht te bed blijf in afwachting van het verrassingsontbijt. ’s Middags wanneer ik inspiratie vind tussen de bezoekjes aan mijn moeder en schoonmoeder door. In de late namiddag wanneer ik in de zon geniet van mijn spelende kinderen en mijn klussende man. ’s Avonds wanneer ik in de zetel plof met mijn baby op schoot. ’s Nachts wanneer ik opsta voor diezelfde baby en hij mij inspireert.

Het me niet gelukt om deze blogpost te posten op Moederdag. Ik ben een dag te laat en dat is ok, gezien mijn functie mag ik mij dat permitteren. Ziehier mijn bescheiden staat van dienst:

CV als moeder

Als moeder ben ik kunstenares. Moederschap is immers kunst in haar meest pure vorm. Met slechts één zaadje per stuk creëerde ik flinke baby’s van 3,750 kg, 4,040kg en 4,600 kg. En ze blijven groeien, veranderen en transformeren, net als ikzelf. Als moeder ben ik ook CEO van mijn gezin (duobaan met mijn man). Moeder zijn is een topjob. Ik leerde het van de allerbesten: mijn eigen moeder, mijn grootmoeders en mijn schoonmoeder deden het me glansrijk voor. Als moeder ben ik ook topsporter op het hoogste niveau. Cf.drie bevallingen en daarvan recupereren met onderbroken nachten. Ik won elke keer goud en ben voor altijd nummer één voor mijn kinderen. Zoals mijn moeder dat ook voor mij is. Concurrentie is onbestaand, of blijft mijlenver achter. Als moeder ben ik moedig, want dat er voor moederschap moed nodig is, staat in het woord zelf geschreven.

Moed’er

Moeders gebruiken elke dag opnieuw hun moed om door te gaan en te blijven staan. Moed om op te staan of om juist te blijven liggen, te struikelen en weer recht te krabbelen. Moed om te het verdriet te dragen als je geen moeder mag zijn als de natuur of omstandigheden anders hebben beslist. Moed om te kiezen om geen moeder te worden (ook dat kan moederliefde zijn). Moed om te zorgen voor kinderen wiens moeders er niet of niet meer zijn. Moed om de zorgen te delen met de echte moeder, de plusmoeder, de pleegmoeder, de onthaalmoeder. Moed om die kwetsbaarheid te tonen of om ze juist doeltreffend te verstoppen.

Kwetsbaar

tijgerNooit waren mannen zó attent, beschermend, aangenaam of charmant onbeholpen als toen ik zwanger was. Mannen lijken mij dan instinctief te willen beschermen alsof ik breekbaar was.

Als ik terugdenk aan die charmante voorzichtigheid met mijn kwetsbaarheid ontroert het me nog steeds. Eens het kindeke geboren is, stopt die kwetsbaarheid niet, integendeel.

Als je mij wil raken, dan kan je dat het snelst en effectiefst via mijn kinderen. En het geldt ook omgekeerd. Raak je mij en dat heeft gevolgen voor mijn kinderen, dan schakelt de ratio uit. Vreselijk kwetsbaar. Als een kat in het nauw zal ik snauwen en klauwen, blazen en krabben. Vluchten. Vechten als het moet.

Van moed blijft er dan even niet veel meer over. Ook dat is moeder zijn.

courage

Brene Brown

De lessen van mijn zoon

Ik hou mijn baby vast: hij lacht en hij huilt en kraait en knort. Hij kan niet zeggen wat hij zo grappig vindt of wat het is dat hem verdrietig maakt. Hij kan het niet zeggen omdat hij niet kan praten. Hij kent de woorden nog niet. Mijn lieve kleine baby denkt nog niet. Hij denkt niet maar hij ís wel. Helemaal!

Je pense donc je suis? Mijn zoon leerde mij al heel veel lessen. Onder andere dat je zelfs grote filosofen niet altijd moet geloven. Ze deden ook maar wat. Ik leerde, voelde en ervoer dat gedachten zoveel bepalend zijn en dat ik ze te vaak meer gewicht geef dan ze verdienen. Dat ik slaaf word in plaats van meester van mijn gedachten.

Er is de dwingende ‘moet moet moet’. Er zijn de lijstjes ik dan schrijf om mijn dreinende brein even gerust te stellen. Alles wat mijn brein wil dat ik doe, zal ik doen, kijk maar: daar staat het op een keurig lijstje neergeschreven. En oh, wat is dat brein bóós als het –zoals zeer vaak- niet gelukt is om het volledige lijstje af te werken. Hey! Ik ben de baas! Niet jij, jij dreinend brein.

Mijn baby schrijft geen lijstjes. Hij heeft er ook geen behoefte aan. Hij huilt als hij verdrietig is of pijn heeft en hij lacht en kirt als zijn maagje gevuld en zijn pamper proper is. Hij lacht nog meer als hij aandacht krijgt. Hij wordt niet boos als het niet gelukt is om in bad te gaan. Voor mijn baby is alles altijd precies goed. En anders laat hij zich wel horen.

Vijf tips om te ontrommelen (update vasten)

Ik ben tien dagen aan het “vasten”. Vasten à la Joba, dat is: opruimen, plaats maken en lichter worden; dit zowel voor mijn lichaam, mijn huis als mijn geest. Een update met tips!

Lichaam & Geest

 Ik sta al tien (-1) dagen droog. Het verlangen naar dat ene dagelijkse glaasje wijn bij het eten vond ik opmerkelijk. Maar na drie dagen was dat echt over. Tip voor wie meedoet en het ook even lastig vond: een dagje zeuren heeft geholpen. Zwaar zeuren, om precies te zijn. Was dat om te compenseren, Joba? Goh, kijk. Vasten à la Joba is ook: niet zo streng zijn voor jezelf. Voila, het klaart meteen op mijn hoofd! En dat was ook een doelstelling.

fruitDe nieuwe gewoonte om samen met de kindjes veel meer fruit te eten tijdens het ontbijt en als vieruurtje; dat is work in progress. We beginnen goed in het begin van de week. Ik snijd, ik schil, ik rasp, ik ontpit, ik ontvel, ik deel uit, ik eet mee. Ik voel me dan zo’n kip met haar kuikens rondom. Zalig. Tegen dat het donderdag is, wordt de wekker drie keer teveel de mond gesnoozed, en het fruitritueel wordt als eerste geschrapt. Ik geef niet op; vasten duurt nog dertig dagen.

(Nog) niet gelukt: suiker. Kijk, ik heb twee kleuters en een baby. Dat is synoniem voor af en toe eens een shotje energy. Omdat het moet. Vanavond is het pizza, en dat is OK, want ook project ‘diepvries leegeten’ gaat gestaag verder. De smartphone blijft ’s nachts beneden. Tegen alle verwachtingen in lukte deze uitdaging probléémloos. Ik slaap nu met mijn man aan de ene kant en de baby aan de andere. Jullie gaan niet meer mee. Ik slaap beter, langer, dieper, gezonder, sneller. Blij!

Huis 

Ik sloeg aan het ‘ont-rommelen‘. Is dat niet het heerlijkste woord dat je ooit heb gehoord? Ik heb de afgelopen weken in elke kamer niet meer dan een uurtje per keer ‘geschommeld’. En genoten! Van het opruimen, plaatsmaken, vrij maken, lichter maken. Het is een werkje dat ik met grote voldoening doe. Vijf tips voor heerlijk ont-rommelen:

  • Niet teveel ineens: vandaag enkel de badkamerkast;
  • Niet te lang: geen hele dag, hé. Een uurtje per keer is meer dan genoeg!
  • Hou het realistisch: hoewel ik ook in opruimen idealistisch ben, raad ik je toch aan dat de kast niet leeg moet. Van die vijf schappen wil ik er minstens één volledig vrij hebben. Ervaar de blijdschap als dat lukt!
  • Tel je resultaat: hoeveel stuks van alles deed je weg? Lees verder, ik doe een bekentenis straks.
  • Werk naar een doel in de tijd: zondag sta ik op een rommelmarkt. Allen daarheen!

Wat ik daar zal verkopen gaat gepaard met hoofdstukken afsluiten: zwangerschapskledij! Babykleertjes! Borstvoedingskussen! Boeken! Ik stel vast dat de curverbox boeken een deel van mijn leven toont, van reeds veel eerder afgesloten hoofdstukken. Kijk maar:

boeken

Je ziet boeken over:

  • Mijn vorige hobby’s: koken & fotograferen. Ik leerde min of meer lekker eten op tafel te toveren en schone portretfoto’s maken. Dat volstaat.
  • Mannen en vrouwen en hun verschillen; het thema interesseert me nog steeds, ik vond ondertussen betere boeken.
  • De zoektocht naar namen voor baby’s (drié voornamenwoordenboeken!)
  • Bevallen en over moeder zijn en worden; ‘heavy shit’
  • Knutselen. Lang geleden vond ik op een rommelmarkt dit fijne ‘creatief bezig zijn voor de vrouw’ boek. Recenter kocht ik in een vermeende knutselbui ‘Fabriek Romantiek’. Prachtig om in te kijken, echt waar. Maar ik heb andere talenten. Weg ermee!

Wie boeken van mij wil hebben, krijgt ze zondag op de rommelmarkt gratis mits codewoord: ‘jobasidealewereld’.

Sla je ook aan het ontrommelen, liefste lezer, weet dat het ook soms confronterend is. In de grappige zin, of in de zin van “kijk, dat wist ik nu eens niet van mijzelf!”. Blijkt dat ik 25 (!) sjakossen heb. Echt.

Ik verkoop er dit weekend 18. Ik wist niet eens dat ik zo’n sjakossen madam was. Mocht je me er tot eergisteren van verdacht hebben, ik had jou ferm tegengesproken. Idem schoenen. Die verkoop ik niet; maar ik daag jou wel uit, lezer. Tel ze eens! Niet uit je hoofd hé, ga naar de schoenenkast en tél. Als vijf lezers de moed vinden om hun schoenen te gaan tellen en dat aantal hier te delen, dan verklap ik hoeveel ik er heb! En ja, slippers en sloffen tellen ook mee, ja.

Hoe kick je af van chocolade? En van wijn? – Verslag van drie dagen vasten.

Elke ochtend spring ik mijn bed uit en het eerste wat ik doe is een grote tas koffie zetten. Terwijl de koffie doorloopt, sta ik een minuut of twee te wachten. Wakker te worden. Te denken: “ge moogt niet, Joba”. Naar het schijnt horen mensen het woord “niet” niet. Dus ik doe het. Elke morgen. Ik grijp naar de chocolade. Dat geritsel van het zilverpapier. Het geluid van het stuk dat ik afbreek. Knap. En dan. Hap.

Chocolade en koffie

Woensdagmorgen zoals elke ochtend herhaalt zich dit ritueel van opstaan, koffie maken, wachten, discussiëren met mezelf over chocola en de discussie eindigen met een hap. Al ruziënd met mezelf, verander ik mijn gedachtengang: ik denk niet dat ik niet mag. Ik breng een nieuw argument in en zeg tegen mezelf: “ik vast”. Waarop ik de chocolade terug leg. Eerste horde overwonnen!

De hele dag verloopt verder sober en goed. Mijn dochters komen in de namiddag een koekje komen vragen. En ik eet er eentje mee. ’t is er dan nog wel één met chocolade op ook. Met een halve koek in de mond, besef ik te laat wat ik aan het doen ben en roep: “Oh nee”. Waarop de oudste zegt: “Niet praten met je mond vol!” En de jongste geschrokken vraagt: “Wat is er, Mama?”. Vasten is niet alleen jezelf iets ontzeggen. Het is ook liever zijn voor jezelf. Dag 1 en ik eet 1 koekje. Dat is alleszins al 1 koekje minder dan gisteren, en 1 koekje meer dan morgen!

’s Avonds doe ik een vreemde vaststelling. Ik heb de gewoonte van één glaasje wijn of bier te drinken bij mijn avondeten. Daar blijft het bij dus was ik mij van geen kwaad bewust. “Eentje is geentje”, zeggen ze hier, “te pas en ten onpas” trouwens ook. Tot Pasen schroef ik ook dit ene glaasje terug. Die eerste avond geen rood wijntje bij de spaghetti. En hoe ik dat miste. Hoe ik ernaar verlang. Hoe ik een beetje lastig werd van mijn eigen opgelegde “ge moogt niet, joba”. Hoe mijn truukje van ’s ochtends (“ik vast”) ’s avonds niet werkte. Tot zover mijn tip voor jou, liefste lezer.

De tweede avond was het precies zo. Zou het vanavond beter zijn?

Het is nooit te laat.

Ik zit aan de keukentafel te schrijven en ik geniet van het geratel van mijn vingers op het toetsenbord van mijn laptop. Het is één van fijnste sensaties die ik ken. Ik kijk naar buiten, naar onze tuin, en ik zie ons halftamme fazant en twee wilde katers een spelletje spelen. ’t Is die tijd van het jaar. Kattentijd. De katers hebben het zo erg van doen dat ze de fazant voor onze kattin aanzien. Nee dit wordt geen kattenblog. Maar ik sympathiseer met de fazant. Het is zo’n mooi beeld, hoe ze huppelt over het gras en die twee lelijke katers achter haar aan. Ik wil haar zeggen, lieve fazant, stop, draai je om, en zeg je hen: Ik ben geen kattin! Ik ben een fazant!

Ik moet en ik wil perse een tekst schrijven over moed. Maar net die ‘moet’ verlamt mij om een degelijke tekst te produceren. Ik schrijf in het wilde weg over de fazant in mijn tuin en de katers die haar achtervolgen. En ik schrijf daarna weer teveel hetzelfde (over mijn ervaringen over borst- en flesvoeding en mijn meningen daarover). En dan lees ik dit artikel.

Een 90 jaar oude Keniaanse vroedvrouw gaat naar school om te leren lezen en schrijven. Hartverwarmend, hoe ze in schooluniform tussen kinderen zit waarvan enkelen haar achter-achter-kleinkinderen zijn. Haar boodschap: het is nooit te laat om te leren. Onderwijs maakt je sterk, krachtig, helpt je te worden wie je eigenlijk al bent. Ze gaat naar school om haar kennis over vroedkunde en lokale traditionele gebruiken te kunnen doorgeven. Ze ‘moet’ dat niet meer doen. Ze ‘wil’ dat. Wat een inspirerende vrouw, wat een moed!

Wat ik ‘wil’ en niet moet, is een blogpost schrijven over Brené Brown en haar boek ‘de kracht van kwetsbaarheid’. Die komt er eerstdaags aan. Danku voor de moed, Gogo.

6 soorten lijstjes om mee aan de slag te gaan!

Ik ben thuis de planner, de controlefreak en de lijstjesmaker. Soms is dat handig, maar zelden gezellig. Vol goede moed begint de dag met pen en papier in aanslag: wat gaan we doen vandaag? En dan volgen 15 “to do’s” voor mezelf en 20 voor mijn man. Ik heb energie dus iedereen heeft energie!

Er wordt niet geaarzeld, gewacht of getreuzeld, de lijst is lang, voort met de geit! Ik streep de eerste to do’s vlijtig af want die heb ik al afgewerkt voor ik ze opschreef (1; ontbijt, 2; keuken aan de kant, 3; flesjes steriliseren). De volgende gaan ook nog vlot (4; boodschappenlijstje schrijven, 5; wasje in de machine, en 6; groentenpap voor de baby). De laatste punten in het lijstje blijven staan want 7; de boodschappen in de winkel liepen uit, de grote boodschap van de baby ook (aaahh! Stond niet op de lijst!), en de dochters spelen zó mooi samen dat 8; ‘naar het bos gaan om te leren fietsen’ er weer niet van komt. Grmbl. Tegen het einde van de dag ben ik gefrustreerd want mijn lijst is niet afgewerkt. Nummer 9; dat ene ding dat ik echt moest doen, had ik al uitgesteld terwijl ik het opschreef. Voor nummer 10 bleef al helemaal geen tijd meer over: samen met mijn dochters een tekening inkleuren aan de keukentafel (11; Quality time check! 12; Mindfulness check!). Drie keer géén check. Grmbl. Ik plof doodmoe in de zetel, ik verfrommel mijn lijstje en mik het in naar de papiermand. Naast.

Dit is een treffend voorbeeld van de valkuil-lijst. Eigenschappen: de valkuillijst wordt ’s morgens geschreven, vol goede moed en intenties,  blakend van onrealistisch tijdspad. Bovendien doe je wat ‘moet‘ eerst, stel je wat echt moet uit, en heb je geen energie meer over voor datgene waar je de hele dag zo naar uitkeek. Op je papiertje heb je letterlijk geen plaats vrijgehouden voor accidentjes van de baby en al helemaal niet voor onverwachte fijne momenten. Dan sta je daar, onverwachts gezellig te kletsen in de winkel en tegelijk te denken aan dat verdomde lijstje.

In een poging om mijn schuldgevoel, controledrang, perfectiedwang, plichtsbewustzijn aan de kant en in de hoek te zetten maakte ik een not to do lijstje op: Ik strijk niet vandaag. Ik poets niet vandaag. Ik ruim geen speelgoed op vandaag. Dit is bij uitstek het leukste lijstje om op te stellen. Maar het universum kent geen ‘nee’ of ‘not’. Ik heb de hele dag gedacht aan wat ik niét heb gedaan. Oftewel: aan alles wat ik eigenlijk zou moeten doen. Als je in elkaar zit zoals ik, dan is dat pure energieverspilling. Humeurig en moe van niét te strijken plof ik met een wijntje in de zetel. Bhoehoehoew.

Eén uitzondering. I do not do: lijstjes maken voor mijn man. Nooit meer. Tenzij dat hij het vraagt. Maar dat doet ie niet, dat staat dan weer op zijn not-to-do-lijst.

Het lastigste aan al dat oplijsten, schrijven, doorstrepen, herschrijven, van al die lijstjes, is dat er geen einde aan komt. Je hebt nooit gedaan. Nooit! Er is altijd wel iets te doen, is je lijstje ten einde dan maak je gewoon een nieuw. Ein-de-loos. Lijstjesmakers hebben nooit een writersblock, blijven nooit inspiratieloos zitten door het raam kijken. Lijstjes komen zonder stoppen. En toch. Toch zal ik blijven toegeven aan mijn drang om lijstjes te schrijven. Ik hou de moed erin. En wel hierom! Ik maak andere lijstjes. Hier zijn ze:

Een schouderklop-lijstje! Eigenschappen: een schouderklop-lijstje maak je niet ’s morgens maar ’s avonds. Je lijstje bestaat uit alles wat je die dag gedaan hebt. Dus nee, geen plan op voorhand. Je hoort het echt goed, achteraf pas schrijven! Je schrijft alles neer wat je gedaan hebt, doorstreept niks want dan kras je al dat goeds weer weg. Je geeft jezelf tussendoor schouderklopjes en als je lijstje klaar is, kruip je gezellig en zelfvoldaan met een thee-tje in de zetel. Wat goed gedaan van jou vandaag, zeg! Yes! Morgen meer van dat!

En dan gebeurt het. Overmoedig door mijn schouderklop-lijstje van gisteren trap ik terug in de valkuil-lijst. Zodra ik mezelf hierop betrap, dan weet ik dat het tijd is voor mijn favoriete lijstje: het tout-doux-lijstje. Eigenschappen: Het is een mengeling van een beetje geluk en ik die dat geluk vasthou door eerst te doen wat ik echt graag wil. Zoals elk lijstje persoonlijk is, is dit het nog het meest persoonlijke lijstje van allemaal. Het tout-doux-lijstje is zacht zorgen voor jezelf met energie over op het einde van de dag, en dan neem je wat ook nog moet, er gewoon bij. Of niet. En dat is dan ok.

De laatste keer dat ik mijn tout-doux-lijstje als een warm dekentje over me heen legde, ging als volgt: het is windstil en het ijs ontdooit. Er is ochtendzon en boules-de-berlin als ontbijt. Met een tas koffie erbij, de krant die knispert en de bevroren grassprieten ook, dan komt de middagzon en gemixte soep, met een dikke wollen trui en de vuurkorf buiten aan. Tot aan de avondzon gezellig zachtjes praten met mijn geliefden, daarna nog een lang schuimend bad en een glaasje cava semi-brut. Nog een beetje kachelwarmte voor het slapengaan en een met een heel licht maar zo goed boek onder de zachte dons.

Wat ik tussendoor deed, zonder lijstje voor- of achteraf: alle kleine prutsen waar ik anders zo’n hekel aan heb. Pmd wegzetten, kousen plooien, wasje hier, droogje daar, en twee facturen betaald. Saai hé, dit zijn normaal gezien taakjes voor op de valkuillijst, dergelijke taakjes op dergelijk lijstje zijn niet interessant, verrijkend, inspirerend om over te schrijven. Maar kijk, ze zijn gebeurd! Tout est doux!

De volgende dag is daar dan het to do to do doo doooo to doo doo-lijstje: je gaat fluitend en zingend door de dag. Er komt geen pen en papier aan te pas. Eigenschappen: dit lijstje is geen lijstje, het overkomt je. Doorgaans onvoorspelbaar. Je stapt met beide benen goed uit bed, en het is gewoon zo’n heerlijke dag dat alles vanzelf gaat. Je neuriet to-dooo-do-dooo to doododooodoooo op het refrein van Mahnahmahnah.

Tijdens zo’n heerlijke dagen durft een mens al eens dromen. Echt dromen. De bucket-list is dan de lijst die je nodig hebt. Dit is een lijstje van alles wat je nog wil doen voor je sterft. Eigenschappen: vaak zijn dit eerder dure of luxueuze activiteiten: (verre) reizen en gevaarlijke kicks. Gaan trekken in India en skydiven. Kan je er ook op kwijt: lange-termijn-dromen of als-ik-de-lotto-win-dan… . Klassiekers: een boek schrijven, een bed-en-breakfast openen in Frankrijk. Mijn bucketlist is niet anders: win-for-life winnen, een kinderboek schrijven, en ook een biografie, een toneelstuk schrijven, regisseren en acteren, een aantal lange verre reizen met ons hele gezin, leren zeilen, Rodrigo y Gabriela die komen optreden in onze tuin, 2 km zwemmen voor het goede doel.

Het werkt om die dromen even neer te pennen op een speciaal ‘bucket’ lijstje.  Schrijf het niet op je valkuillijst voor nu-vandaag-onmiddellijk. Tegen het einde van de dag zit je met je wijntje in de zetel en denk je “oh néé ik ga nooit (….dit of dat…)  kunnen doen”. Jawel hoor, dat ga je wel.

Schrijf het op, hang die bucketlist op je ijskast, op je facebookmuur, deel het hier! Ik ben zo benieuwd naar jullie lijstjes en wat erop staat.