Mens erger je niet

Ik schrijf een boek! Samen met de fantastische Patricia van Lingen van de School voor Relaties schrijf ik een boek over ergernissen en hoe ergernissen je heel veel vertellen over jezelf. Wie de moed heeft om daar naar te durven kijken, heeft meteen alles in handen om zijn of haar leven te veranderen. Heel veel meer kan ik er nog niet over zeggen, de bedoeling is dat alles in het boek komt en niet op mijn blog. Maar wat ik wel kan zeggen: het boek moet tegen de zomer af zijn om vervolgens echt geboren te worden in het najaar. Het staat in de sterren geschreven, al schrok ik behoorlijk toen ik mijn horoscoop de eerste keer las:

Een boek is ook een beetje een kind, nietwaar?

Ondertussen ben ik op zoek naar veel voorkomende ergernissen om het over te hebben in het boek. Waar erger jij je aan? Op je werk, in het verkeer, bij je familie, onder vrienden, op tv, …? Maakt niet uit, spuw je gal! Laat het me weten hieronder of via een bericht of telefoontje. Ik bezorg je een antwoord, hopelijk ook in het boek! Anonimiteit en privacy zijn verzekerd, uiteraard. Dankjewel!

Advertenties

Geen spijt. Maar dankbaarheid!

stop-saying-sorry-say-thank-you-comic-yao-xiao-3

Sorry. Hoe vaak zeg jij sorry op een dag? Ik ben halverwege de ochtend de tel kwijt geraakt. Ik gebruik sorry als stopwoord, ik zeg sorry voor wat ik doe, voor wat ik voel, ik zeg zelfs sorry voor wie ik ben. Ik zeg sorry als het terecht is, maar ik zeg het dan om er snel vanaf te zijn, om iets goed te maken. Zijn deze comics ook voor jou herkenbaar?

Het woord sorry is een uitdrukking van spijt. Maar waarvan heb ik écht spijt? Waarvoor excuseer ik mij eigenlijk? Uit de comics blijkt dat we ons eigenlijk heel subtiel excuseren voor onszelf. En dat. wil. ik. nooit. meer. doen. Ik ben er en dat spijt me niet. Integendeel. Ik ben zo blij en zo dankbaar dat ik er ben. Alle eer aan mijn ouders! Dankjulliewel, vader en moeder!

Excuses en sorry’s zijn voor de momenten waar die op zijn plaats zijn: het spijt me dat ik je gekwetst heb, het spijt me dat ik jouw koffietas/hart/glas/arm gebroken heb. En voor al die andere momenten: geen sorry. Maar dankuwel. Geen excuses, maar waardering. Ik ga de uitdaging aan en geef het goede voorbeeld. Hier ga ik dan.

Dag lezer,

Sorry dat ik niet veel meer en veel vaker geblogd heb vorig jaar, ik wou wel maar het ging niet en … .

Ow, Joba. Opnieuw.

 

Liefste lezer,

Bedankt om mij te lezen en te blijven lezen.

Bedankt voor je steun en je fijne reacties, ze doen mij deugd!

Bedankt om mijn blog te volgen en mijn pagina te liken.

Ik voel mij heel erg gesteund om verder te blijven schrijven.

Dankjewel!

Moed’ers

Ik schrijf deze blogpost verspreid over twee dagen. Stukjes in mijn bureau, in bed, in de zetel, fragmentjes op mijn telefoon, de pc en de ipad. ’s Morgens wanneer ik verplicht te bed blijf in afwachting van het verrassingsontbijt. ’s Middags wanneer ik inspiratie vind tussen de bezoekjes aan mijn moeder en schoonmoeder door. In de late namiddag wanneer ik in de zon geniet van mijn spelende kinderen en mijn klussende man. ’s Avonds wanneer ik in de zetel plof met mijn baby op schoot. ’s Nachts wanneer ik opsta voor diezelfde baby en hij mij inspireert.

Het me niet gelukt om deze blogpost te posten op Moederdag. Ik ben een dag te laat en dat is ok, gezien mijn functie mag ik mij dat permitteren. Ziehier mijn bescheiden staat van dienst:

CV als moeder

Als moeder ben ik kunstenares. Moederschap is immers kunst in haar meest pure vorm. Met slechts één zaadje per stuk creëerde ik flinke baby’s van 3,750 kg, 4,040kg en 4,600 kg. En ze blijven groeien, veranderen en transformeren, net als ikzelf. Als moeder ben ik ook CEO van mijn gezin (duobaan met mijn man). Moeder zijn is een topjob. Ik leerde het van de allerbesten: mijn eigen moeder, mijn grootmoeders en mijn schoonmoeder deden het me glansrijk voor. Als moeder ben ik ook topsporter op het hoogste niveau. Cf.drie bevallingen en daarvan recupereren met onderbroken nachten. Ik won elke keer goud en ben voor altijd nummer één voor mijn kinderen. Zoals mijn moeder dat ook voor mij is. Concurrentie is onbestaand, of blijft mijlenver achter. Als moeder ben ik moedig, want dat er voor moederschap moed nodig is, staat in het woord zelf geschreven.

Moed’er

Moeders gebruiken elke dag opnieuw hun moed om door te gaan en te blijven staan. Moed om op te staan of om juist te blijven liggen, te struikelen en weer recht te krabbelen. Moed om te het verdriet te dragen als je geen moeder mag zijn als de natuur of omstandigheden anders hebben beslist. Moed om te kiezen om geen moeder te worden (ook dat kan moederliefde zijn). Moed om te zorgen voor kinderen wiens moeders er niet of niet meer zijn. Moed om de zorgen te delen met de echte moeder, de plusmoeder, de pleegmoeder, de onthaalmoeder. Moed om die kwetsbaarheid te tonen of om ze juist doeltreffend te verstoppen.

Kwetsbaar

tijgerNooit waren mannen zó attent, beschermend, aangenaam of charmant onbeholpen als toen ik zwanger was. Mannen lijken mij dan instinctief te willen beschermen alsof ik breekbaar was.

Als ik terugdenk aan die charmante voorzichtigheid met mijn kwetsbaarheid ontroert het me nog steeds. Eens het kindeke geboren is, stopt die kwetsbaarheid niet, integendeel.

Als je mij wil raken, dan kan je dat het snelst en effectiefst via mijn kinderen. En het geldt ook omgekeerd. Raak je mij en dat heeft gevolgen voor mijn kinderen, dan schakelt de ratio uit. Vreselijk kwetsbaar. Als een kat in het nauw zal ik snauwen en klauwen, blazen en krabben. Vluchten. Vechten als het moet.

Van moed blijft er dan even niet veel meer over. Ook dat is moeder zijn.

courage

Brene Brown

Durf jij te vragen?

Durf jij te vragen?

Ik durf niet altijd vragen wat ik nodig heb. Ik denk vaak dat ik iemand lastig val. Of ik voel me ongemakkelijk omdat ik niet meteen iets kan terug geven of doen. Soms weet ik niet wat ik concreet wil, mijn vraag is zelfs voor mezelf te vaag. Soms denk ik dat wat ik wil alleen in een ideale wereld realiseerbaar is. En tegelijk weet ik: we leven in een wereld van overvloed. We worden langs alle kanten wijsgemaakt dat het niét zo is. Dat er schaarste en tekort is, te weinig geld, te weinig tijd, te weinig liefde, te weinig vrede, te weinig rust, ga zo maar door. Hoe zou ik dan iets durven vragen aan een ander? Als alles zo schaars en kostbaar is?

Idea worth spreading: sociale overwaarde

In juni 2014 kwam ik op het jaarlijks event van TedXWomenFlanders in contact met de ideeën van Katrin Derboven en Kitty Weijn van Durftevragen. Hun visie in het kort: wie durft te vragen, benut sociale overwaarde. Say what!? Sociale overwaarde? Sociale overwaarde is “datgene wat over is of gemist kan worden op de plek waar het nu niet van waarde is.” Als je het ergens anders gebruikt, wordt het wel weer van nut. Het gaat niet om geld want dat is zelden ‘over’. Het gaat om materiële zaken, ideeën, toegang of vormen van hulp. Wat ik niet meer nodig heb, kan juist heel nuttig zijn voor iemand anders. Wat weinig moeite kost voor mij, kan iemand anders heel erg op weg helpen. Wat een inspirerend idee! Ik was overtuigd en wou meer. Vorige maand nam ik deel aan een Durftevragen-workshop.

Idea worth trying: de workshop!

Nadat we van Kitty een korte heldere uitleg en de spelregels kregen, mocht ik samen met de andere deelnemers meteen aan de slag. De deelnemers én hun vragen zijn erg divers: Hoe kan ik stoppen met mijn haar te verven zonder dat ik er maandenlang afschuwelijk uitzie? (M., gepensioneerd, bruin haar, van nature ondertussen grijs). Hoe kan ik de doelgroep van mijn ruilwebsite activeren? (K., 20, student multimedia start lokale freecycle community op). Hoe word ik professioneel zangeres? (B., 38 jaar). Hoe kan ik een ayurvedische praktijk starten? (L., 32, klaar voor een carrièrewending). En mijn eigen vraag: hoe kan ik het levensverhaal van mijn overgrootmoeder schrijven en vertolken? De deelnemers geven antwoorden, opties en mogelijkheden vanuit hun eigen unieke perspectief en ervaringen.

Wat je dan als vraagsteller ervaart is overheerlijk! De oudere dame met de gekleurde haren besloot op basis van alle tips en ideeën om zich radicaal kaal te scheren. Haren groeien snel terug. Ze schonk haar mooie haren aan Kom op Tegen Kanker. De ayurvedische praktijk gaat deze zomer van start. Je vindt de ayurvedische caravan op allerlei lokale festiviteiten. Over de zangeres zal ik een blogpost schrijven en we geven deze zomer samen een verjaardagsfeest met als cadeautip win-for-life-biljetten.

Mijn eigen vage vraag die ik nooit eerder aan iemand durfde vragen, werd dankzij deze workshop heel concreet en overzichtelijk. De tips die ik kreeg waren bemoedigend: begin vandaag! Inspirerend: maak een stappenplan en begin op het einde van je vertolking als het publiek applaudisseert. En concreet: ik heb het nummer gekregen van een professioneel tekstschrijver die wil nalezen. Mijn gedurfde vage vraag transformeerde in een concreet plan waar ik thuis onmiddellijk mee aan de slag ging.

De energie en de synergie die gecreëerd wordt, is aanstekelijk. Iemand met een vraag op weg helpen, voelt ongelooflijk fijn. Ik werd helemaal warm vanbinnen, vol verwondering en dankbaarheid voor de ideeën die mensen elkaar geven en de aanbiedingen die ze doen. Ik vind het fantastisch wat iedereen voor elkaar wil doen ook al zijn ze wildvreemden voor elkaar.

Durf jij ook te vragen?

durf-te-vragen-boek

Kijk hier voor een workshop in je buurt. De uitgebreide visie achter Durftevragen vind je in het gratis e-boek ‘Durf te vragen. De kracht van sociale waarde’ van Nils Roemen & Fanny Koerts.

PS: Durftevragen werkt met waardebepaling achteraf. Deze blogpost is één manier waarop ik het team van Durftevragen wil bedanken voor de fantastische workshop. Een andere manier is dat ik deze zomer zelf een Durftevragen-workshop organiseer. Wil je er bij zijn? Laat maar weten op mijn blog of via facebook!

Mijn moedige vrienden #2

Ik wil er geen gewoonte van maken om reclame te maken voor VTM-programma’s. Maar ik stel vast dat net VTM het kanaal is die mijn vrienden met moed een duwtje in de rug geeft. Jonas & Fee deze keer! Fee is familie, om precies te zijn. Samen met Jonas vormt ze een piepjong koppel met een ondernemerszin waar ik chapeau! tegen zeg.

Op de website van Mijn Pop-Up-Restaurant lees ik apetrots:

“Fee (22) en Jonas (23), een jong koppel uit Eeklo, zijn al zes jaar samen en kochten onlangs een boerderij in hun geboortestad Eeklo. Ooit willen ze daar een bed & breakfast openen en hun zaak volledig laten draaien via zelfvoorziening, met eigenkweek dieren en eigenteelt groenten. (…)Fee is lactose- en glutenintolerant. Hun pop-upmenu zal dan ook gebaseerd zijn op de voedingsstijl ‘paleo’, het eetpatroon van onze voorouders toen zij nog joegen. “Onze omgeving is veel sneller geëvolueerd als ons eigen lichaam”, vertelt Fee daarover. “Paleo is geen dieet, het is een levensovertuiging om goed voor je lichaam te zorgen en daarbij hoort pure en eerlijke voeding.” Het idee ‘back to the stone age’ is volgens Fee en Jonas gastronomie met verse vis, lekker vlees en sappige groenten, maar vooral zonder geraffineerde suikers. (…)”

Ik bewonder de durf die ze hebben, hoe goed ze het doen, de complimenten die ze mogen ontvangen van elkaar en van anderen. Jurylid Sepideh over Fee in de zaal: “Wat een naturel”. Jonas over Fee voor gans Vlaanderen: “Ik vind dat echt fantastisch hoe zij dat doet”. De oprechtheid en de liefde waarmee hij het zegt bezorgt me tranen in de ogen. Maar het is geen naïeve zeemzoeterige romantiek. Ze zijn competitief en willen winnen! Meneer Kritiek Maestro Himself ziet in Jonas een “kleine Sergio”. Die Sergio staat niet op mijn lijstje favoriete mannen. Maar hij heeft zijn sterren. En hij ziet ze ook in het restaurant van Jonas & Fee.

In mijn ideale wereld is een TV-programma niet nodig om mijn ondernemende moedige vrienden te steunen. In mijn reële wereld ben ik voor mijn moedige vrienden blij dat dergelijke programma’s bestaan. Ik steun Mike en nu dus ook Jonas en Fee: ik ga binnenkort in hun restaurant eten, ik mis geen enkele aflevering van Mijn Pop Up Restaurant (ik kijk als opwarmer ook naar de laatste vijf minuten naar Familie, meer dan 20 jaar geleden was dat! Nonkel Jan doet nog stééds mee!) en Belgium’s Got Talent. Als er gestemd moet worden, dan doe ik alles wat ik ik kan dat daarvoor nodig is. Want in mijn ideale wereld, daar steunen wij elkaar!

Go go go Jonas & Fee!

Steun Jonas & Fee op facebook!

PS: Ze doopten hun restaurant de naam “Origó”, Latijns voor oorsprong. Hun beloftes: organisisch, oergondisch en origineel. Oergondisch. Die zet ik op mijn lijstje ‘woorden van het jaar’!

Origo

Reeksje: mijn moedige vrienden #1

Ik start met een nieuw reeksje: ‘Mijn moedige vrienden’. Ik wil jullie regelmatig laten kennis maken met mijn moedige vrienden. Vrienden die moed vinden om te doen wat ze graag doen en zo zelf hun eigen wereld mooier, beter, en idealer maken.

Enfin, vrienden. Het woord is in deze tijden van Facebook en consorten toe aan een nieuwe definitie. Vrienden zijn tegenwoordig ook iedereen die ik van ver, nog verder of heel ver ken. En zo zit dat ook met mijn vriend Mike. Geen ‘echte’ vriend maar iemand die vaag deel uitmaakte van mijn verleden, uit mijn studenten- en pré-moedertijd.

Mike was vroeger in mijn ogen een uiterst populaire kerel waar ik niet zoveel mee had. Ik vond hem niet per se knap (hm toch wel, maar hij is mijn type niet, begrijp je de nuance?), ik snapte zijn humor niet, ik vond zijn hippe muzieksmaak ook niet echt dat, kortom de old school definitie van ‘vrienden’ was niet van toepassing. Hij was en is vooral een vriend van mijn vrienden, niet zozeer van mij. Maar lange leve Facebook: we kennen elkaar immers wel, van zien en van ver, dus vrienden? Check! En dankzij die virtuele vriendschap blijven wij up to date van elkaars lief en leed. Wat we daarvan delen, tenminste.

Begin deze maand deelde Mike zijn verhaal, geschreven door Mischa Verheijden. Over hoe het hem verging: afgestudeerd en aan het werk als maatschappelijk werker, verschillende jobs, en de burn-out. De passie die er al zat sinds hij 16 was maar waar hij niet genoeg gehoor aan had gegeven. Mike schraapte al zijn moed bijeen en blies er het vuur terug in. Hij is gaan geloven, in zichzelf en in zijn droom. Een droom van rhytm and poetry, van taal, muziek en een podium. Waarom doet Mike wat hij doet? Omdat hij dat het allerliefste doet, het allerbeste kan, en het allerleukste vindt.

Mike vond zichzelf terug uit en hij deed dat megaferm. Mike rapt met kinderen als Meneer Megaferm. Op school, in de jeugdbeweging, tijdens grabbelpasvakanties, deze man moet je hebben voor een fijne en anders-dan-anders activiteit voor de kinderen. Met ‘Woord Omhoog‘ rapt hij ook met volwassenen. Je kan hem naar je eigen organisatie, bedrijf of vrijwilligerswerking halen. Misschien ken jij Mike ook wel van dicht of van ver, hij rapte een youtube hit over het Meetjesland. Of misschien ken je hem als je afgelopen vrijdag naar Belgium’s Got Talent keek op VTM. Hij doet mee als ‘Fonky Tuur: rythme en poëzie op het podium. Rob Vanoudenhoven bleek nog niet overtuigd, als énige die avond.

fonkytuurbril

Mike’s motto: “Ook jij verdient een podium”. Ik weet niet of hij ooit aan het maatschappelijk-werker-syndroom ‘mensen helpen en de wereld verbeteren’ heeft geleden. Ik ben er zelf één, net als hij, dus ik mag er even vanuit gaan van wel. Wel, dan helpt Mike nu meer mensen dan hij tijdens al zijn jobs samen gedaan heeft. Mike creëerde zijn eigen ideale wereld, hij doet wat hij het allerliefste doet, en verandert daar de wereld meer mee dan hij als maatschappelijk werker ooit heeft kunnen doen. Belgium’s got talent, yes indeed!

6 lessen die ik leerde toen mijn zus een maagverkleining liet doen

Mijn zus liet in november vorig jaar een maagverkleining doen.

Laat ik maar meteen moedig zijn en eerlijk bekennen: er was veel onbegrip van mijn kant. Alleen maar onbegrip, zo moet dat gevoeld hebben voor haar, denk ik. Maar onder al dat onbegrip zaten mijn zorgen verborgen. We voelden ons allebei onbegrepen en daar schoten we allebei niks mee op. Ik leerde bij en ik wil dat met jou delen, lezers van mij. Voor als ook jij iemand in je omgeving hebt die worstelt met zichzelf en/of de kilo’s.

Les 1 Praat?

Zij was dik en ik ben slank. Ik vind mezelf ook tien kilo te zwaar. Drie baby’s later en mijn buik-billen-borsten-zone lijkt nergens meer op. Vind ík. Zij vindt dat ik niks te klagen heb. Over mezelf praten met haar kon ik niet. En zij al helemaal niet met mij.  Praten over mijn bezorgdheden over haar plannen was extra moeilijk. Dacht ík. Dus praten deden we niet rechtstreeks, maar via via. Niet doen. Nooit. Het zorgde voor nog meer onuitgesproken zorgen bij mij, onbespreekbare spanning tussen ons beiden, en zij voelde zich ondertussen nog meer onbegrepen én ongehoord. Ik geloof dat ik de eerste les niet goed gesnapt heb.

Les 2 a. Informeer je.

Een zorg van mij was: er wordt gesneden in je lijf, je laat een stuk wegsnijden, en dat is dan voor altijd weg. Ik las dat er bij een ‘gastric-bypass’ niks wordt weggesneden. Ik las dat het omkeerbaar is, mocht dat nodig zijn of mocht mijn zus dat willen. Aha. Diepe zucht en een oef. Informeer je. Google dient daar voor!

Les 2 b. Informeer je heel precies.

Ik slaagde erin mijn zus een vraag te stellen over haar “gastro” bypass. Nu kan ik er mee lachen. Ik hoop zij ook. Maar ik kon wel door de grond zakken van schaamte toen ze me erop wees dat het “gastric” bypass is. Net nu ik een nieuwe poging deed om erover te praten. Nu ik dit schrijf klinkt het zelfs helemaal niet zo erg. Gastro-bypass zegt men in de volksmond wel vaker. Maar op het moment zelf vond ik het zo belangrijk om te kunnen praten en blijven praten en vond ik deze malheur van mezelf bijna onvergeeflijk. Zij gaf er niet om, integendeel!

Les 3. Praat opnieuw. Luister. En steun!

Yep, dat waren we aan het doen. Opnieuw praten. We probeerden het eerst voorzichtig via mail. De ijsbreker die we nodig hadden. En wat een opluchting toen we eindelijk rond tafel zaten en praten. Ik kon vragen stellen en luisteren en zij kon vertellen en voelde zich gehoord. Ik vertelde niet over mijn eigen worstelingen met twee, vijf of tien kilo. Daar heeft ze niks aan. ’t Was een fijn gesprek. Een week of drie na de operatie vertelde ze me dat ze zo’n verse hamburger eigenlijk wel miste. Dat ze dat niet meer op kan wegens veel te groot! Ik ging die avond naar den Delhaize en vond daar dit:

9 ieniemienie hamburgers

9 ieniemienie hamburgers

Ik deed ze haar cadeau en zij voelde zich daardoor gehoord en gezien. Ze vond het grappig en lief. Terzijde: ze smaakten walgelijk. Ze kreeg er geen twee binnen en had last van ‘dumpingsyndroom’ (google!). Maar ze voelde zich wél gesteund.

Les 4. Oordeel niet.

In een ander leven was ik ongetwijfeld rechter. Koelbloedig, onvermurwbaar, keihard. Zeg niet: “Dat is wel gemakkelijk hé, zo’n operatie”. Zeg niet: “Dat is wel een vreselijke straf voor jezelf, voor altijd kinderporties”. Vraag niet: “Kan je niet beter de oorzaak aanpakken en in therapie gaan?” Vraag niet: “Waaróm eet je zoveel?”. Op het moment dat iemand zo’n beslissing neemt, zijn alle andere opties reeds overwogen, uitgeprobeerd en geen afdoende oplossing gebleken.

Vraag ook niet: “Waarom zou je aan je lichaam laten prutsen als dat niet écht noodzakelijk is?” Die vraag van mij is flinke zever. Want totdat ik een ooglensoperatie kan betalen, draag ik ook liever lenzen dan een bril. En zolang ik geen implantaten kan betalen schaam ik mij dood over die twee zwarte gaten in mijn gebit (die verder niemand ziet). En ja, ook ik overweeg nog altijd plastische chirurgie voor een litteken op een vervelende plaats waardoor ik niet altijd kan dragen wat ik wil. Dus nee. Ik oordeel niet (meer). Ik probeer het elke dag opnieuw niet meer te doen. Dat blijft dagelijks oefenen.

Les 5. Accepteer de keuze

Emmer geen algemeenheden als “maar ik vind dat je er nog goed uit ziet” of “ik vind dat helemaal niet nodig”. Opper geen goedbedoelde adviezen als “kan je niet nog eens de weight watchers proberen?”. Mijn oplossing voor mijn issues bleek therapie, en ik voel me sindsdien zoveel beter. Ik kan het iedereen aanraden. Ook mijn zus.

Kijk. Ik ben vreselijk bezorgd. Zo’n maagverkleining betekent dat je je moet laten opereren onder algemene verdoving. En ik heb de overtuiging dat elke operatie nog steeds niet zonder risico is. ’t is mijn zus. Ik heb er maar één, en zelfs als ik er twee had dan zouden mijn zorgen voor deze zus niet minder zijn. Ik zie ze graag en ik wil niet dat haar iets overkomt.

Maar mijn oplossing hoeft niet de hare te zijn. Het is haar beslissing, haar keuze. En zij heeft veel meer aan mij als ik haar keuzes accepteer dan als ik haar probeer te pushen naar iets wat zij niet wil.

Les 6. Respecteer

In mijn ideale wereld zijn er geen problemen, wel uitdagingen. De uitdaging was voor ons allebei om ons beter te voelen. Hoe kan ik deze beslissing van haar begrijpen, terwijl het nooit mijn keuze zou zijn om zoiets te doen? Alhoewel, nooit? Ik sta niet voor die keuze, ik hoef die niet te maken. We voelden ons allebei niet goed, we zochten en vonden een oplossing, elk op onze eigen manier. Dat vergt moed. En het is ons allebei gelukt. Respect, Zus!