Geluk is een keuze

Geluk is een keuze is een leuze waarvan ik meestal denk: fuck it. Maar vandaag dacht ik: love it! Ik koos voor dubbel geluk: te voet naar het werk in de ochtendzon. Hartverwarmend, spierversterkend, geestverrijkend. Wandelen is goed voor alles. Opgeladen begonnen aan mijn werkdag en ontspannen thuisgekomen. Door te wandelen kon ik de drukte en de hectiek van de dag makkelijker en sneller achter mij (lees: op het werk) laten. En ’s avonds was ik sinds lang nog eens echt creatief met woorden. Door mezelf op deze manier te ‘voeden’ hou ik mezelf en mijn energiepeil in een gezonde balans. Zo dankbaar! 

Vandaag was mijn wereld behoorlijk ideaal. 

Advertenties

Sekskwaliteit

‘Dokter Bea, waar gaat dat eigenlijk over?’ vroeg ik aan de keukentafel aan mijn kinderen. Het was een test, want uiteraard wist ik het antwoord al. Dokter Bea is een programma op Ketnet om kinderen en tieners seksuele voorlichting te geven. Ik was echter nieuwsgierig wat mijn kinderen erover gehoord hadden. Onze tweede dochter, Noor, 6 jaar, flapte eruit: ‘ik weet het! Ik weet het! Dat gaat over sekskwaliteit!’ Hilariteit aan de keukentafel, want oh wat was dat waar! Seks en seksualiteit, dat kan maar beter van hoge kwaliteit zijn. Noor kreeg van mij en haar papa een high five.

Veel verder dan deze zinnen is deze blogpost niet geraakt. Uit het bed klappen, zoveel moed heb ik niet, en gelukkig moet dat niet ook. ‘Mag niet!’ zegt mijn man. Hij heeft gelijk. ❤

Lees dit.

Ik schrijf heel graag. En deel met veel plezier. Maar dit blogstukje had ik liefst nooit geschreven. De harde maatschappij die eerder zacht verkracht dan te geloven in de kracht van zacht heeft namelijk opnieuw genadeloos toegeslagen. Tijdens een indrukwekkende viering heb ik vorige week samen met familie en vrienden afscheid genomen van mijn jeugdvriend […]

via Authenticiteit — Waar je werkelijk ademt

Zout water (Citaat 2)

De wáre remedie voor alles is zout water – zweet, tranen, of de zee. – Karen Blixen.

Een remedie is een oplossing, een middel dat een probleem oplost. Zweten doe ik als er moet gewerkt worden aan iets dat ik wil. Het huis poetsen, een hoofdstuk voor het boek schrijven, achter de kinderen aan hollen, fietsen. Ik zweet, druppeltjes lopen langs mijn voorhoofd, mijn neus, mijn lijf. Het werkt zuiverend want na het zweten is mijn huis schoon, voel ik me voldaan over dat hoofdstuk, zijn de kinderen blij en ben ik met de fiets geraakt waar ik zijn moet. Tranen laat ik lopen als ik pijn heb en daar vanaf wil geraken. De pijn verbijten werkt niet, dan komen de tranen later toch alleen maar in drievoud. Dus ik laat ze meteen stromen. Als ik verdrietig ben om wat volwassenen hun kinderen aandoen, het hoofdstuk voor het boek niet vlotten wil, mijn kinderen niet naar me luisteren, en op de fiets. Ik huil, tranen lopen langs mijn wegen, mijn neus snottert, mijn lijf wordt warm. Het werkt helend, want na de tranen is mijn innerlijk huis geschoond, mijn pijn geheeld, is er inspiratie voor een nieuw hoofdstuk, en kan ik opgelucht thuiskomen en mijn fiets in de garage zetten. Naar de zee gaan doe ik veel te weinig, af en toe ga ik alleen, liefst met een vriendin, en graag ook met mijn man en kinderen. Het laadt me op: lang wandelen en ver kijken, de wind voelen en de zee ruiken, de meeuwen horen en het zout op mijn lippen voelen.


Ik heb het ‘Groot Citatenboek’, meer dan 11.000 citaten verzameld door Gerd de Ley. Af en toe haal ik er eentje uit en schrijf hier neer wat het met me doet.

1 november (citaat 1)

Geen tekst van mezelf maar wel van een vriendin, een tekst waarin ik me bijzonder goed in kan vinden: 

“Bewaar de naam van een geliefde als een lied in je hoofd, als een schat in je hart.” – K. Gelaude 

Waar ik aan denk? Aan 1 november, Allerheiligen, Allerzielen. Ik heb er altijd al een dubbel gevoel bij gehad. 

Nee, ik ga vandaag of morgen niet naar het kerkhof. Nee, ik weet niet zeker of er bloemen of een plantje bij het graf staan en of het graf er proper bij ligt.
Maar ja, ik denk aan hen, aan iedereen waar ik al afscheid van moest nemen, niet alleen vandaag of morgen maar elke dag, soms zelfs meerdere keren per dag. En ja, op een manier ga ik elke dag bij hen op bezoek, want er gaat geen dag voorbij zonder dat ze mijn gedachten kruisen, soms met een glimlach, soms met een traan. En ja, in ons huis hebben ze een mooie plek. 

Ik respecteer iedereen die er troost of steun aan heeft om naar het kerkhof te gaan; ik heb het wat moeilijker met diegene die het doen omdat het graf schoon moet zijn voor de buitenwereld.

Dus 1 november is voor mij geen speciale dag. Behalve dan het feit dat ik verlof heb. En dus straks een toer kan gaan fietsen. Uitwaaien en mijn gedachten ruimte geven of herinneringen ophalen aan. 

— Hade Cools 

Moederliefde van mijn lieve moeder Lieve

‘Ik herinner me die stormachtige confrontaties, alles gaat tegen, de maaltijd eindigt in mineur, iedereen ontvlucht de tafel en jij blijft zitten met een chaos aan borden en pannen maar met evenveel chaos aan gedachten en gevoelens. Die keukentroep ruim je makkelijk op maar die gedachtenmolen laat zich minder vlot sorteren. Op wat trekt dat hier in ons gezin? En een berg schuldgevoelens erbij want als moeder ben jij de baak waar iedereen van je gezin naar vaart. Soms, vaak, dikwijls of regelmatig gaat het er in een jong huishouden zo aan toe. Onze kinderen zijn al jaren het huis uit maar de herinnering aan die hectische momenten is er nog wel. Vermoedelijk zijn er bij onze kinderen ook flarden blijven hangen. Maar we hebben het allen overleefd en zien elkaar nog even graag of zelfs nog liever. Omdat we tot het inzicht kwamen dat die stormachtige momenten ook bij het leven horen en omdat je als moeder je kinderen er ook niet kan voor behoeden.’ 

De reactie van mijn moeder nadat ik een artikel van Charlie deelde op mijn Facebookpagina over ouderschap. Ik vind dat mijn Lieve moeder ook een blog moet starten! 

Jij bent gevangen-is

Bas draait ook de v en de h om. De vuilbak is een ‘huilbak’ en als hij zegt dat hij van me houdt (meermaals per dag, lucky me!), dan zegt hij: ‘ik vou van jou’. Ongelooflijk schattig vind ik dat. Hij worstelt ook met zijn werkwoorden en begrijpt nog niet dat ‘gevangenis’ een zelfstandig naamwoord is. Dat ‘vangen’ een werkwoord is dat geen dubbele zijnsvorm nodig heeft. ‘Ik heb jou gevangen-is!’, kraait hij van de pret.

Ik ben gestart met een fantastische training tot Kindertolk. Ik leer er de boodschappen van kinderen vertalen voor de ouders. Kinderen raken ons door lief en schattig en helemaal vrij zichzelf te zijn. Bij baby’s brabbelen we enthousiast mee, met kleine kindjes spelen we zelf bijna nóg liever met hun lego dan zijzelf. Als we het toelaten en er tijd voor nemen tenminste, doorheen de drukte van alledag. Dat komt omdat we zelf ook ooit zo klein geweest zijn. We herkennen onszelf in die vreugde van onze kinderen. Zo is dat toch bij mij. Ook omgekeerd is het zo dat kinderen ons raken door ons de muren op te jagen. Wanneer ze ’s morgens in de huishoudelijke ochtendspits niet opschieten, maar blijven treuzelen, ineens hun schoenen en jassen niet meer vinden. Soms worden we boos op onze kinderen, mateloos geïrriteerd. Soms maken we ons juist grote zorgen omdat ze ziek zijn, gepest worden, noem maar wat het bij jou is dat je kinderen doen als ze je de kast op drijven. En net dan, dat je in je lijf die energie voelt samenballen, wil je kind je onbewust iets vertellen over jezelf. Die vertaalslag, dat is wat ik aan het leren ben, en het boeit me ongelooflijk.

Al mijmerend ontdek ik de dubbele boodschap van de onbewuste woordenschat van Bas. Het valt me zo op hoe hij bezig is met gevangenissen bouwen en hoe hij kraait van de pret als hij me gevangen-is heeft. Ben ik gevangen? Voel ik mij gevangen? Ja, vaak wel. Dat toonde mijn blogpost over mijn gevangen olifant mij ook. Tijd voor olifantenkracht, tijd om uit te breken!

 

Ben je benieuwd naar wat jouw kinderen je onbewust willen vertellen? Contacteer me! In het kader van mijn opleiding zoek ik oefenclienten.