1 november (citaat 1)

Geen tekst van mezelf maar wel van een vriendin, een tekst waarin ik me bijzonder goed in kan vinden: 

“Bewaar de naam van een geliefde als een lied in je hoofd, als een schat in je hart.” – K. Gelaude 

Waar ik aan denk? Aan 1 november, Allerheiligen, Allerzielen. Ik heb er altijd al een dubbel gevoel bij gehad. 

Nee, ik ga vandaag of morgen niet naar het kerkhof. Nee, ik weet niet zeker of er bloemen of een plantje bij het graf staan en of het graf er proper bij ligt.
Maar ja, ik denk aan hen, aan iedereen waar ik al afscheid van moest nemen, niet alleen vandaag of morgen maar elke dag, soms zelfs meerdere keren per dag. En ja, op een manier ga ik elke dag bij hen op bezoek, want er gaat geen dag voorbij zonder dat ze mijn gedachten kruisen, soms met een glimlach, soms met een traan. En ja, in ons huis hebben ze een mooie plek. 

Ik respecteer iedereen die er troost of steun aan heeft om naar het kerkhof te gaan; ik heb het wat moeilijker met diegene die het doen omdat het graf schoon moet zijn voor de buitenwereld.

Dus 1 november is voor mij geen speciale dag. Behalve dan het feit dat ik verlof heb. En dus straks een toer kan gaan fietsen. Uitwaaien en mijn gedachten ruimte geven of herinneringen ophalen aan. 

— Hade Cools 

Advertenties

Moederliefde van mijn lieve moeder Lieve

‘Ik herinner me die stormachtige confrontaties, alles gaat tegen, de maaltijd eindigt in mineur, iedereen ontvlucht de tafel en jij blijft zitten met een chaos aan borden en pannen maar met evenveel chaos aan gedachten en gevoelens. Die keukentroep ruim je makkelijk op maar die gedachtenmolen laat zich minder vlot sorteren. Op wat trekt dat hier in ons gezin? En een berg schuldgevoelens erbij want als moeder ben jij de baak waar iedereen van je gezin naar vaart. Soms, vaak, dikwijls of regelmatig gaat het er in een jong huishouden zo aan toe. Onze kinderen zijn al jaren het huis uit maar de herinnering aan die hectische momenten is er nog wel. Vermoedelijk zijn er bij onze kinderen ook flarden blijven hangen. Maar we hebben het allen overleefd en zien elkaar nog even graag of zelfs nog liever. Omdat we tot het inzicht kwamen dat die stormachtige momenten ook bij het leven horen en omdat je als moeder je kinderen er ook niet kan voor behoeden.’ 

De reactie van mijn moeder nadat ik een artikel van Charlie deelde op mijn Facebookpagina over ouderschap. Ik vind dat mijn Lieve moeder ook een blog moet starten! 

Jij bent gevangen-is

Bas draait ook de v en de h om. De vuilbak is een ‘huilbak’ en als hij zegt dat hij van me houdt (meermaals per dag, lucky me!), dan zegt hij: ‘ik vou van jou’. Ongelooflijk schattig vind ik dat. Hij worstelt ook met zijn werkwoorden en begrijpt nog niet dat ‘gevangenis’ een zelfstandig naamwoord is. Dat ‘vangen’ een werkwoord is dat geen dubbele zijnsvorm nodig heeft. ‘Ik heb jou gevangen-is!’, kraait hij van de pret.

Ik ben gestart met een fantastische training tot Kindertolk. Ik leer er de boodschappen van kinderen vertalen voor de ouders. Kinderen raken ons door lief en schattig en helemaal vrij zichzelf te zijn. Bij baby’s brabbelen we enthousiast mee, met kleine kindjes spelen we zelf bijna nóg liever met hun lego dan zijzelf. Als we het toelaten en er tijd voor nemen tenminste, doorheen de drukte van alledag. Dat komt omdat we zelf ook ooit zo klein geweest zijn. We herkennen onszelf in die vreugde van onze kinderen. Zo is dat toch bij mij. Ook omgekeerd is het zo dat kinderen ons raken door ons de muren op te jagen. Wanneer ze ’s morgens in de huishoudelijke ochtendspits niet opschieten, maar blijven treuzelen, ineens hun schoenen en jassen niet meer vinden. Soms worden we boos op onze kinderen, mateloos geïrriteerd. Soms maken we ons juist grote zorgen omdat ze ziek zijn, gepest worden, noem maar wat het bij jou is dat je kinderen doen als ze je de kast op drijven. En net dan, dat je in je lijf die energie voelt samenballen, wil je kind je onbewust iets vertellen over jezelf. Die vertaalslag, dat is wat ik aan het leren ben, en het boeit me ongelooflijk.

Al mijmerend ontdek ik de dubbele boodschap van de onbewuste woordenschat van Bas. Het valt me zo op hoe hij bezig is met gevangenissen bouwen en hoe hij kraait van de pret als hij me gevangen-is heeft. Ben ik gevangen? Voel ik mij gevangen? Ja, vaak wel. Dat toonde mijn blogpost over mijn gevangen olifant mij ook. Tijd voor olifantenkracht, tijd om uit te breken!

 

Ben je benieuwd naar wat jouw kinderen je onbewust willen vertellen? Contacteer me! In het kader van mijn opleiding zoek ik oefenclienten. 

Ode aan de leerkracht

Meester Freddy uit het 4e leerjaar las elke week voor uit ‘Het ei van oom Trotter’ van Marc De Bel. Dat laatste halve uurtje op vrijdag, tussen de speeltijd en het weekend in, was mijn meest favoriete moment van 6 jaar lagere schooltijd. ‘Children learn more from what you are than from what you teach’ (Du Bois) oftewel kinderen leren van wat je doet, niet van wat je zegt dat je doet/gaat doen/moet doen. Het was de allerbeste manier om ons aan het lezen te krijgen, en bij mij is dat met voorsprong gelukt. Bedankt, meester Freddy, want ik lees mijn kinderen elke avond voor. Onze oudste leest ondertussen ook al hele boeken zelf, en het kan niet anders dan dat dat een gevolg is van die heerlijke vrijdagnamiddagen.

4e leerjaar

Foto: Meester Freddy en het 4e leerjaar.

Naast Meester Freddy, verdienen ook deze een vermelding:

Juf Lydia uit het 3e leerjaar omdat ze mijn hart stal met haar liefde voor woorden. We mochten nooit juffrouw zeggen, want daarin hoorde zij ‘ouw’ en dan voelde zij zich oud.

Meneer Van Goethem, leerkracht wiskunde in het middelbaar. Hij was de enige reden waarvoor ik blokte als een beest voor wiskunde. Ik herinner me nog steeds de high five die ik van hem kreeg omdat ik 51% gehaald had. Aan hem denk ik nog steeds, bij het citaat: ‘Je kan niet van alle kinderen sterren maken, maar je kan ze wel allemaal laten schitteren’. Yes.

Meneer Fransoo, leerkracht Nederlands, van wie we voor het eindexamen Nederlands een toneelstuk moesten schrijven, regisseren en opvoeren in het… Engels! Ik begrijp het nog altijd niet, maar verdorie, ik heb er mijn allerallerallerbeste schoolherinneringen aan overgehouden.

En Meneer Rommel natuurlijk! Over wie ik eerder al eens schreef.

Olifantenkracht – over onze zelfgekozen totemdieren

Een beetje inzicht in ons gezin: Mijn man is de tijger, Reina de cheetah, Noor is de poes en Bas de beer. En ik? Ik ben de olifant. Iemand reageerde bij het vertellen over onze zelfgekozen totemdieren met ‘ooooh arme Joba, dat is niet lief van je kinderen dat jij de olifant moet zijn’. Neeneenee, zei ik, zo is het helemaal niet.  We hebben allemaal zelf ons dier gekozen. Dus nee, mijn kinderen vinden me helemaal niet dik of welke andere negatieve connotatie ook die je met een olifant kan hebben. Dit is wat ik mijn kinderen vertel over mijn olifant:

De olifant beschermt me: ze is groot genoeg om me te verstoppen tussen haar poten. De olifant tilt me op: met haar slurf (ok dit is misschien wel érg metaforisch) stuwt ze me naar ongekende hoogten. De olifant draagt me: op haar rug kan ik languit liggen en rusten als het even niet meer gaat. De olifant ondersteunt me: op haar rug kan ik ook zitten, goed gesteund,  ik kan niet vallen. Als we samenwerken geraken we heel erg ver.

Onlangs zag ik olifanten van heel dichtbij. Gevangen dieren zodat ik ze kan zien. Daar was ik blij om, al wat het met gemengde gevoelens. Ik wens alle olifanten vrijheid toe, dat ze uitbreken uit de gevangenis en de vrijheid tegemoet treden. Dat wens ik iedereen toe en ook mezelf.

Heb jij een (zelfgekozen) totemdier? En wat betekent het dier voor jou?

Stel je een vrouw voor

Als aanvulling op mijn blogpost eerder deze week, vond ik nog dit gedicht ergens op het internet.

Imagine a Woman, gedicht van Patricia Lynn Reilly. 

Stel je een vrouw voor die erin gelooft
dat het goed is dat ze een vrouw is.
Een vrouw die haar ervaringen eert 
en haar verhalen vertelt.
Die weigert de zonden van anderen 
in haar lichaam en leven te dragen.


Stel je een vrouw voor die zichzelf
vertrouwt en respecteert.
Een vrouw die luistert naar
haar behoeftes en verlangens.
Die ze ontmoet met zachtheid en gratie.


Stel je een vrouw voor die de invloed
van haar verleden op het heden erkent.
Een vrouw die door haar verleden heeft gelopen.
Die geheeld is naar het heden.


Stel je een vrouw voor die
baas is over haar eigen leven.
Een vrouw die uitblinkt, initiatieven neemt
en stappen maakt uit haar eigen naam.
Die weigert zich over te geven
behalve aan haar ware zelf
en haar wijste stem.


Stel je een vrouw voor die
haar eigen goden benoemt.
Een vrouw die het Goddelijke
in haar spiegelbeeld
en haar plezier voorstelt.
Die een persoonlijke spiritualiteit ontwerpt
om haar te informeren in haar dagelijkse leven.


Stel je een vrouw voor die verliefd is
op haar eigen lichaam.
Een vrouw die gelooft dat haar lichaam genoeg is,
gewoon zoals het is.
Die de ritmes en de cyclus als
een exquisiete bron viert.


Stel je een vrouw voor die
het lichaam van de Godin
in haar veranderende lichaam eert.
Een vrouw die de optellingen van haar jaren
en wijsheid viert.
Die weigert levensenergie te gebruiken
om de veranderingen in haar lichaam
en leven te verbergen.


Stel je een vrouw voor die de vrouwen
in haar leven waardeert.
Een vrouw die in vrouwencirkels zit.
Die wordt herinnerd aan de waarheid
over haarzelf wanneer ze het vergeet.


Stel jezelf voor als die vrouw.

 

 

Ik vind het zo mooi! Hoe zou de mannelijke versie van dit gedicht zijn? 


7009481331_70dd87eae3_z

Foto: Woman working on wing section, Boeing Aircraft Company, door Richie, Robert Yarnall, april 1943, via Flickr.

Scheppende kunsten

Sinds gisteren ben ik zelfstandig in bijberoep. Hoera! Bij de boekhouder moest ik de nace(bel)codes doorgeven van mijn activiteiten. NACE is een officiële Europese lijst van activiteitsomschrijvingen en wordt gebruikt om ondernemingen in te delen in sectoren. De lijst om uit te kiezen is zeer lang, en zeer bureaucratisch, soms ultraspecifiek en soms zo breed dat alles eronder kan vallen. De codes die ik kies zijn afhankelijk van wat ik ga doen.

Enerzijds is mijn bijberoep ‘schrijven’: het schrijven van mijn eigen boek en in opdracht van anderen. Anderzijds is het ook ‘luisteren en spreken’. Ik richt een praktijk op om jou te ondersteunen in het realiseren van jouw ideale wereld. ‘Ben je dan niet gewoon een coach, Joba?’ hoor ik je denken? Maar ik wil mezelf geen coach noemen want dat ben ik niet. Misschien ben ik het wel, maar ik heb geen officieel document dat dat bevestigt. Is het wel nodig? Wat bevestigt wat ik ben? Ik ben maatschappelijk werker, en ik ben ook communicatiemedewerker. Maar ‘ben’ ik werkelijk dat ene papier of die ene functie? Onze beroepen bepalen ons op identiteitsniveau, maar een beroep is eigenlijk ook alleen maar ‘dat wat je doet’.  Vind je niet?

Waarom doe ik het? En hoe doe ik het? Zijn die vragen niet interessanter als het gaat over wie ik werkelijk ben?

Waarom doe ik wat ik doe? Omdat ik geloof dat de wereld nood heeft aan grote hoeveelheden verbondenheid. Verbinden met onszelf, met de ander, met de wereld. Het klinkt zo eenvoudig maar het blijkt een enorme uitdaging, het is vaak eng ook.  Hoe doe ik dat? Ik lees en schrijf, en ik luister en spreek. Erg eenvoudig uitgedrukt, maar kijk, hoe helder kan het zijn? Dit is het. Dit is wat ik doe. Wat doe ik dan precies? Bloggen, een boek schrijven, en een praktijk starten waarin ik mensen ondersteun, begeleid en coach (voila, het woord is eruit!), om de verbinding met zichzelf, de ander en de wereld aan te gaan.

Verbondenheid is voor mij het sleutelwoord.  Ontstaan uit de liefdevolle verbondenheid, versmelting zelfs, van onze ouders, werden we met onze moeder fysiek verbonden door de navelstreng, zoals we daarna nooit meer met niemand verbonden zullen zijn. Behalve sommige vrouwen dan, zij mogen de verbinding opnieuw ervaren wanneer zij zwanger worden en zelf een kindje dragen met wie zij opnieuw die negen maanden lang durende verbondenheid voelen. Vervolgens wordt de navelstreng doorgeknipt, en blijven we ons hele leven lang zoeken naar verbinding, of we geven het op, we stoppen ermee, tot we zelfs de verbinding met onszelf verliezen. En net dat is de sleutel tot een ideale wereld, te beginnen met de verbinding met onszelf.

Mijn praktijk valt onder nace(bel-code ‘persoonlijke diensten’. Groot was mijn vreugde toen ik ontdekte waaronder het schrijven valt: onder ‘scheppende kunsten’. Het scheppen en creëren van mijn ideale wereld is een kunst die ik graag omzet in mijn praktijk. Welkom!

 

Met dank aan de inspiratie van Simon Sinek. Zie zijn TED Talk over ‘The Golden Circle’ en dit filmpje over Millenials. Zijn boek “Begin met het waarom” is een aanrader voor elke vrije geest en iedere zinzoeker, voor iedere leerkracht, en ook bedrijfsleiders en HR-managers raad ik dit boek heel erg aan.