Mens erger je niet

Ik schrijf een boek! Samen met de fantastische Patricia van Lingen van de School voor Relaties schrijf ik een boek over ergernissen en hoe ergernissen je heel veel vertellen over jezelf. Wie de moed heeft om daar naar te durven kijken, heeft meteen alles in handen om zijn of haar leven te veranderen. Heel veel meer kan ik er nog niet over zeggen, de bedoeling is dat alles in het boek komt en niet op mijn blog. Maar wat ik wel kan zeggen: het boek moet tegen de zomer af zijn om vervolgens echt geboren te worden in het najaar. Het staat in de sterren geschreven, al schrok ik behoorlijk toen ik mijn horoscoop de eerste keer las:

Een boek is ook een beetje een kind, nietwaar?

Ondertussen ben ik op zoek naar veel voorkomende ergernissen om het over te hebben in het boek. Waar erger jij je aan? Op je werk, in het verkeer, bij je familie, onder vrienden, op tv, …? Maakt niet uit, spuw je gal! Laat het me weten hieronder of via een bericht of telefoontje. Ik bezorg je een antwoord, hopelijk ook in het boek! Anonimiteit en privacy zijn verzekerd, uiteraard. Dankjewel!

Advertenties

Over mijn hartsvriendin

Hartsvriendin

Vriendin, metgezel, die niet meer en niet minder is
dan vader, moeder, minnares, kind
hetzelfde als ik, maar anders
onafhankelijk en toegewijd
ouder, jonger, van dezelfde tijd.
Trooster, die getroost kan worden
baken en verhanger van borden
zuster, maar van een andere moeder, zonder rivaliteit
met wie ik samenloop en die mij begeleidt.
Zij gunt mij om te leven en als ik dood
zou willen, geeft Zij mij gelijk.
Soms is het, dat ik om haar alleen
verdragen blijf, wat zonder haar ondraaglijk scheen.
Zonder een enkele verplichting
loop ik en altijd in Haar richting.

Gedicht geïnspireerd op het gedicht ‘Vriend’ van M. Vasalis.

Kristina en het kerstverhaal

Kristina

Kristina is een meisje van 11 jaar uit Eeklo, pardon, Armenië. Ze is hier terechtgekomen toen ze amper 2 jaar oud was. Ze gaat hier naar school, leerde de taal, vond hier vriendjes en vriendinnetjes. Haar familie is echter uitgeprocedeerd en zij en haar gezin werden tijdens de warmste week opgepakt en overgeplaatst naar een zogenaamd terugkeercentrum. Ze brengt er de feestdagen door tijdens een periode waarbij vele diensten gesloten zijn en nog meer personeel liefst verlof neemt. Het maakt me boos. De timing: kon dat niet anders? Vlak voor de kerstvakantie? In de warmste week? Na négen jaar!?

Haar leerkracht Geert Faes liet het niet bij boze emoties en verinnerlijkte verontwaardiging alleen. Hij schreef een pakkende brief en haalde met zijn aanklacht diverse kranten en journalen in binnen- en buitenland. Hij bracht Kristina ook haar rapport, want daar had ze tijdens die warmste week de kans niet meer toe gekregen. Dat ze goede punten had, zal Kristina zich later als ze hieraan terugdenkt misschien niet meer herinneren. Dat het geen warme maar een bittere week was, een koude week, een harde week, dat vermoedelijk wel. Ik deelde haar verhaal op mijn facebookpagina en ik kreeg daarop een reactie die ik niet had verwacht: “dat het de verantwoordelijkheid is van de ouders, dat het kind de dupe is, maar dat regels regels zijn en dat dat jammer is voor het meisje”.

Creativiteit in tijden van onbuigzaamheid

Wat een steek in mijn hart. Ik blijf blind geloven in de goedheid van de mens. Het is een radicale keuze, die me vaak achterlaat in ongeloof wanneer ik geconfronteerd word met mensen die het tegendeel aanhangen. De mensen die kiezen voor kwaad en koud en hard en ‘regels zijn regels’. Hoogstens een ‘dat dat jammer is voor het meisje‘, en vervolgens berusten en terugkeren tot de orde van de dag: kerstbomen versieren, cadeautjes kopen, en braspartijen houden tijdens kerst en nieuw. De onbuigzaamheid naar kinderen raakt me het allermeest. Als we de dingen niet meer veranderen willen, zelfs niet voor onze/de kinderen, voor wie dan wel? Wat zegt dat over onszelf? Ik blijf achter met zo weinig dat ik kan doén, behalve schrijven. Ik heb het kerstverhaal herschreven. Het kan geen toeval zijn dat Kristina Kristina heet.

Het Kerstverhaal

Lang lang geleden waren er eens een man en vrouw die heel veel van elkaar hielden. Ze leefden van de de liefde en hielden zoveel van elkaar dat ze niets nodig hadden behalve af en toe een maaltijd. Maar overal werden ze weggejaagd. In die tijd was zoveel liefde voor de mensen teveel om aan te zien. Dat kon niet waar zijn, dus joeg men de liefde weg. Maar de man en de vrouw lieten het niet aan hun hart komen. Uit één van hun bijzonder passionele vrijpartijen, ontstond een baby’tje.  De vader en de moeder hadden alleen maar liefde voor elkaar, en ze konden niet geloven dat hun liefde nóg groter werd naarmate de buik van de vrouw steeds boller werd. De liefde die de ouders voelden voor elkaar en voor hun kind, voedde het kind in moeders buik weldadig.

Omdat de toekomstige ouders rondzwierven, op zoek naar een plek om een kind op te voeden, sliepen ze op een nacht ergens in een stal. Geschrokken maakte de vrouw haar man wakker in het midden van de nacht: ‘ons kind komt! Ons kind komt!’ Drie koningen en drie koninginnen kwamen toevallig langs, aangetrokken door het licht dat uit de stal scheen. Ze zagen hoe de ouders sukkelden met al dat licht en alle praktische beslommeringen die bij een geboorte nu eenmaal horen. De koningen gingen jagen zodat er te eten was, ze brachten droog hout en ook een geit die het gezin voorzag van melk voor boter en kaas. De koninginnen zorgden inmiddels voor de barende moeder,  poetsten de stal, hielden het vuur gaande en kookten het eten. Het gevolg was dat toen het kindje uiteindelijk geboren werd, zo roze en rond was van geluk en gezondheid.  Maar bovenal straalde zij zoveel licht en liefde uit dat de ouders hun ogen moesten bedekken. De koningen gingen buiten met de kersverse vader en dronken bier en vierden zijn vaderschap. De koninginnen zorgden voor een warm deken voor de pasgeborene, wasten en verzorgden de kersverse moeder, zetten warme thee en vierden binnen het moederschap. Het waren nederige koningen en koninginnen, behulpzaam en praktisch. Tijdens de gemeenschappelijke maaltijd vierden de ouders, de koningen en de koninginnen en iedereen die erbij wou zijn, de geboorte van het kind. Ze besloten het kind, een meisje, Kristina te noemen. Het kindeke lag erbij te blozen, zo gelukkig van al die liefde en warmte waarin ze was geboren. De ouders waren vol dankbaarheid en waren inmiddels gewoon aan het licht van de baby.

De koningen en de koninginnen hoorden tijdens het eten het verhaal van de ouders aan. De man en de vrouw vertelden dat ze op de vlucht waren. Ze waren op zoek naar een plaats waar liefde en licht welkom was. Op zoek naar een nieuw begin en een nieuwe start, om al die liefde en al dat licht te kunnen delen met al wie zij ontmoeten zouden. De koningen en de koninginnen beraadden zich kort maar beslisten al snel, dat het gezin welkom was in hun land, het land der Belgen. Er was geen beter land waar zij zouden kunnen wonen, met niet minder dan het geschenk van al hun licht en liefde, dat ze zouden delen met ieder die ze ontmoetten. Ze vonden er een plek om te wonen, Kristina ging naar school. Ze leerden de taal en maakten snel vrienden. Kristina vertelde op een dag aan haar meester Geert het verhaal over de goedheid van de koningen en de koninginnen, dat ze het wonder vond. Meester Geert vertelde dat het geen wonder was, maar gewoon een zaak van alledag, een vanzelfsprekendheid en dat mensen in België met open armen worden ontvangen. Dat alles wist Kristina niet, maar ze was zo blij, zo blij dat ook zij hier mocht zijn. Zo blij dat België een land is waar licht en liefde heerst en haar licht ook welkom was. Kristina leefde nog lang en gelukkig samen met alle Belgen. Eind goed, al goed.

-Kerstverhaal geïnspireerd door het pakkende verhaal van Kristina uit Eeklo en de instagrampost van Marianne Willamson: 

christmas marianne williamson

 

 

 

 

 

 

Ik ben een vlinder, jij ook?

Voor wie snel wil gaan, voor wie wil uitbreken, voor wie wil ontpoppen, voor wie al wil vliegen maar nog kruipt, voor wie wil ont-wikkelen, voor wie groeipijnen heeft: give yourself time!

Ik denk aan de vlinder die ik in wezen ben, aan de vlinder die ik aan het worden ben. Dat elke fase waar ik doorheen ga, een nieuwe laag is waar ik doorheen breek. Stap voor stap ontpoppen, laag per laag ont-wikkelen, op weg naar loslaten, overgave en vliegen als een vlinder. Gedragen door de wind en de zon, gevoed door de bloemen en de aarde. Ik ben een vlinder, misschien nog een rups, maar ik ben echt ook een vlinder in wording. Het vergt een beetje moed om elke fase in te gaan, om niet te blijven waar het veilig en bekend is. En mee te bewegen met het leven, alles accepteren, te beginnen met mezelf en de staat waarin ik nu ben. Schoon, zo’n vlinder en de metafoor van evolutie en cyclus en dat alles altijd verandert en niks ooit hetzelfde blijft, al willen we dat soms zo graag.

Ben jij ook een vlinder?

Deze blogpost is er eentje in de reeks dieren. Ik schreef eerder al over de koe, de kikker en de olifant.

Sinterklaas met moed

‘Mama! Een kindje uit mijn klas zegt dat Sinterklaas niet bestaat!’ vertelt mijn dochter Noor  verontwaardigd aan de keukentafel. ‘Ik weet dat ook wel dat Sinterklaas hulpsinten heeft,’ gaat ze pienter verder, ‘hij toch onmogelijk overal tegelijk zijn!’. Noor is 6 en niet alleen slim maar ook zeer empathisch. Haar zus Reina van bijna 9 knikte hevig instemmend en voor mij voelde dat alsof ze ook nog steeds gelooft dat Sinterklaas echt is. Oh jee, dacht ik. Het jaar van de waarheid. Hulpsinten, dus. Er komt een moment dat onze dochters zullen begrijpen dat Sinterklaas misschien wel een verhaal is van vroeger, en dat het min of meer waar is. Maar dat de praktische uitvoering tegenwoordig door hun eigen ouders gebeurt, of door andere volwassenen die zich graag verkleden. Heel veel dank aan de buren voor deze ondertussen jaarlijkse traditie. Het is echt geweldig om eventjes weer net zo zenuwachtig te zijn als onze kindjes wanneer de deurbel gaat. Oh wie klopt daar kind’ren?

IMG_0591

Vanmorgen verliep het wonderwel. Hun geloof werd niet aangetast hoewel mijn man zweert dat Reina doet alsof. Ik betwijfel het, ofwel is ze aanstormend supertalent voor het betere toneelstuk. Wat als de dag komt en ze de waarheid weten? Stopt Sinterklaas dan met langskomen? Sinterklaas is een kinderfeest dat ik graag wil behouden in ons gezin, hoe oud onze kinderen ook zijn. Ze zijn en blijven onze kinderen en zelfs al zijn de 40 jaar, ik hoop dat we hen dan nog steeds ‘uldere kloas’ kunnen geven. Maar naarmate ze groter worden, wil ik de inhoud ervan toch wat anders invullen. De materiële cadeaus zijn ondergeschikt aan het verhaal en de moraal die ik wil meegeven. Wat ik wil meegeven is dat als je gelooft in iets, dat het dan ook bestaat. Als je het niet gelooft, dan kan het ook niet. Dat als je iets heel graag wil, dat je dat mag vragen aan iets of iemand mysterieuzer dan onszelf. Cadeautjes zullen we dus niet blijven geven, misschien wel een centje of snoepgoed, of allebei. Ik heb gelukkig nog tijd om dat uit te vissen.

Wat nu wel al kan, is brieven schrijven. Voorlopig nog met knip- en plakwerkjes erbij van het speelgoed waar ze naar verlangen. Maar Reina kan ondertussen al echte brieven schrijven, dus heb ik haar gevraagd om dat te doen voor Sinterklaas. Ze vroeg drie cadeautjes en voegde toe dat ze wist dat ze veel vroeg. Het was geen éénrichtingsverkeer, want Sinterklaas stuurde een brief terug. Hij antwoordde dat het voor hem niet zo duidelijk was: één cadeautje voor elk kind, of drie cadeautjes per kindje?

IMG_0556

Noor trok grote ogen toen ze de brief zag. Ik weet dat ze nu al niet kan wachten om volgend jaar ook een poging te wagen op een echte heuse brief, en dat ze tegelijk moet gedacht hebben: zie je wel dat Sinterklaas bestaat!

Wat nu gestart is als een kinderspelletje is ook een manier om op een andere manier in contact te zijn met wat onze kinderen werkelijk willen. Een kennis inspireerde mij om dit te doen en vooral om dit ook te blijven doen. Eén van die brieven van haar kinderen heeft haar ooit zo hard geraakt dat ze besloot het roer om te gooien. Ze ging door een zeer moeilijke periode op het werk, een periode van veranderingen en van besparingen en dat eiste zijn tol. Ze leed onder de situatie maar zag ook geen uitweg. Volhouden en tandenbijten, dacht ze bij zichzelf. Haar dochter was al een tiener toen ze in haar brief aan de Sint (goed wetende dat papa en mama het lezen en dat zij ook degene zijn die antwoorden) vroeg: ‘Sint, ik wil dit jaar geen cadeau, ik wil ook geen geld. Er is maar één ding dat ik wil. En dat is dat mijn mama terug gelukkig is.’ Kippenvel kreeg ik daarvan, en tranen in mijn ogen. Hoe glashelder kan een boodschap van je kind zijn? Welke motivatie heb je nog meer nodig om de moed te hebben om actie te ondernemen en te veranderen wat anders moet? Als kinderen aan de Sint hun diepste verlangens en hun grote wijsheid kunnen kenbaar maken, dan moeten we er vooral voor zorgen dat kinderen dat kunnen blijven doen. En daarvoor ben ik Sinterklaas en Zwarte Buurman Piet erg dankbaar. Ik kijk al uit naar volgend jaar!

Vieren jullie ook nog Sinterklaas?

Mannendag

Al een tijdje houden de mannen die mijn blog lezen me bezig. Niet elke dag en niet letterlijk, gelukkig, maar af en toe kom ik tot de verbazende vaststelling dat er meer mannen zijn die mijn blog lezen dan ik dacht. De vrouwen die me volgen, die liken en reageren online. De mannen niet. Die lezen, en spreken me erover aan als ze me tegenkomen in het echt. Elke keer ben ik weer heel blij verrast, want ik dacht niet dat mijn ideale bloglezer een man was. Vandaag, op mannendag, schrijf ik deze blogpost speciaal voor mijn mannelijke lezers. En ook een beetje voor de vrouwen, uiteraard.

#bartdepauw 

Het gedoe met Bart De Pauw heeft álle mannen flink in hun kruis gegrepen, en het doet ze allemaal zeer zeer veel pijn. Zo lijkt het toch. Op het werk merkte ik hoe bijna alle mannen in een kramp schieten als vrouwen in de buurt komen. Als ik mijn stoel te dicht schuif tijdens een overleg, zeggen ze met schroom: ‘Durf je?’. Als ik aan een man tussen twee vrouwen vraag om dichter bij elkaar te schuiven voor de foto, zegt hij: ‘Oei, nee, niet te dicht, hé, want ja, tegenwoordig!’. En dan de grappen natuurlijk. ‘Allee, geen grensoverschrijdende knuffel, nee?’. Gelukkig worden er grappen over gemaakt, maar ik lijk zoveel onzekerheid bij de mannen te voelen. Wat kan nog wel en wat niet meer? Wat is oké en wat wordt aan de preventiedienst doorgegeven achteraf? Ik snap dat mannen zich overweldigd voelen door de massale #metoo bekentenissen. Ik snap dat mannen door vage beschuldigingen compleet in de war zijn over wat nu wel en niet grensoverschrijdend is. Wat onschuldig is, lijkt het nu helemaal niet meer. Want het is een oh zo dunne en persoonlijke lijn: wanneer reageer je als vrouw seutig en overdreven, en wanneer is het erover maar niet erg genoeg, en wanneer voel je je werkelijk bedreigd ten opzichte van een man. En dan nog de situaties waarbij de fysieke integriteit zwaar geschonden wordt en aangifte bij welke instantie dan ook vanzelfsprekend lijkt, maar wij vrouwen het om wat voor reden dan ook niet doen. Niet durven.

#metoo

Ook ik had eigenlijk ooit één keer naar de politie moeten gaan en ik deed het niet. Het was niet zó erg, ik was niet verkracht. Maar wel erg genoeg dat het me 11 jaar later nog steeds bezig houdt. Ik wou toen de hele zaak maar liever snel vergeten. Kop in’t zand steken, zoiets. Ondertussen heb ik twee dochters en denk ik: ik heb geen enkele goede reden meer waarom ik het niet heb aangegeven. Ik word bijna panisch als ik denk aan mijn meisjes en dat ook zij misschien geconfronteerd zullen worden met gedrag dat net niet erg genoeg maar wél voorbij de grens is. In feite heb ik toen de grens niet aangegeven en die ene man gaf ik grenzeloos vrij spel in gedrag dat nét niet erg genoeg is. Die man doet maar voort, tot iemand eindelijk spreekt.

Vrouwen, spreek.

Dus vrouwen, spreek. Voor je moeders en voor wat hen is overkomen, voor je dochters zodat je ze ervan kan behoeden. Spreek, voor je zonen zodat ze weten waar de grenzen liggen, voor je mannen zodat ze weten wat jij fijn vindt en wat absoluut niet. Wees verantwoordelijk voor jezelf en iedereen die je graag ziet. Stel jezelf de vraag: ‘Wat deze man met mij doet, wat hij tegen me zegt, zou hij dat mogen doen tegen mijn moeder, tegen mijn dochter? Zou ik willen dat mijn man of mijn zoon dit doet naar een andere vrouw?’ Is het antwoord ‘Nee’? Spreek dan. Zeg het. Schreeuw het uit. Ter plekke, achteraf, anoniem of in de krant. Roep halt toe, zeg stop, brul nee. Stop met zwijgen, en spreek.

Mannen, doe voort. 

We worden er allemaal zoveel serieuzer en ernstiger van terwijl de wereld net zo veel meer onschuld, lichtheid en blijdschap nodig heeft. Wat vrouwen overkomt is niet te minimaliseren. #metoo geldt ook voor mij. Maar ik geloof dat het een zeer zeer kleine minderheid aan mannen is die het verpest voor alle anderen. Dus ik wil me focussen op de meerderheid. De goeie en de toffe mannen, de mannen met een hart van goud. Bestaat er geen machtsrelatie tussen jou en de ander, in dat geval: Toe alstublieft, blijf grapjes maken, blijf onschuldig, blijf zijn wie je bent. Blijf verantwoordelijk voor wat je eigen daden, kruip nu niet weg. Stel jezelf de vraag en geef jezelf het antwoord: ‘Wat ik wil zeggen tegen of doen met deze vrouw, zou een andere man in mijn positie dat mogen doen met mijn moeder, mijn vrouw, mijn dochter?’

Is het antwoord ‘Ja’? Ga ervoor. Doen! Ik kijk er alvast naar uit. 🙂

MANNENDAG

Citaat 3


Ooit ben ik begonnen aan het pad van zelfontwikkeling, mijn motivatie om er mee te beginnen, waren en zijn nog altijd: mijn kinderen. De dag dat ik stond te roepen tegen mijn dochtertjes van 3 en 1 jaar oud, wist ik: dit is niet de beste moeder die ik kan zijn. Ik wist dat ik beter kon maar ik wist niet hoe. In het verbeteren van de relatie tussen mij en mijn kinderen (tussen mij en iedereen eigenlijk) moest ik eerst en vooral de relatie met mezelf aanpakken. Daaruit volgde vanalles, waaronder deze blog en ook de dag dat ik aanraking kwam met het boek ‘Fluisterkind’ van Janita Venema. Ik vond de titel van het boek zo zweverig dat ik er nooit zelf spontaan in zou bladeren in de boekhandel. In mijn zoektocht naar hoe ik de allerbeste mama kon zijn voor mijn kinderen, bleek dit echt een aanrader. Zo zweverig als de titel in mijn oren klinkt, zo praktisch en concreet en confronterend is de inhoud. Mijn kinderen? Die zetten me keihard met mijn voeten terug op de grond. En daar ben ik ze zo dankbaar voor!

Als mama wil ik niets liever dan dat mijn kinderen gezond en gelukkig zijn en wil ik dat ze de beste versie van zichzelf kunnen zijn. Door de manier waarop ik ze opvoed probeer ik er alles aan te doen om dat ook te realiseren. Dat doen wij ouders allemaal, toch? Het boek Fluisterkind vertelde me dat het omgekeerd precies hetzelfde is. Kinderen willen net zo goed dat hun ouders gezond en gelukkig en de beste versie van zichzelf kunnen zijn. Alleen voeden ze ons niet op, hebben ze niet de woorden of de volwassen hulpmiddelen om ons dat duidelijk te maken. Dus doen ze het maar op hun manier. Door aanhoudend onhebbelijk gedrag raken ons daar in ons onderbewuste. Ze drijven ons schijnbaar tot het uiterste tot we niet meer weten welke truuk we uit welk opvoedboek nog halen kunnen. Het helpt allemaal niks en de frustraties stapelen op. Maar… Onze kinderen proberen ons op die onmogelijke momenten op alle mogelijke manieren te helpen om wat we voor onszelf onzichtbaar proberen houden, zichtbaar maken. Zodat we het kunnen zien, zodat we het kunnen aanpakken. Zodat we ons leven kunnen leven, gezond en gelukkig en als de beste versie van onszelf, voor onszelf en voor onze kinderen. 

Ik ben ondertussen kindertolk in opleiding. Als kindertolk maak ik de vertaling van wat je kind je onbewust wil duidelijk maken. Het is een verrijkende maar confronterende manier om aan de slag te gaan met je eigen pijn. Het is ook de mooiste en meest motiverende manier om onze oude onbewuste weggeduwde pijn bloot te leggen, zodat ze kan genezen. Zodat onze kinderen onze onopgeloste shit niet hoeven mee te dragen. 

Benieuwd naar een kindertolkconsult? Vanaf juli 2018 kan je bij mij terecht. Ondertussen verwijs ik je graag door via http://www.presentchild.com