Invidia (nijd – jaloezie – afgunst) #ouderzonden

Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Whoa, open en eerlijk moet ik zijn! Want dat is best wel veel…

  • Energie hebben voor duizend man.
  • Een bakprinses zijn in de keuken, én het nog graag doen.
  • De kennis, ervaring en goesting om zelf een huis te verbouwen.
  • Tijd over hebben om te genieten van een sportclub.
  • De kracht om van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat te blijven gaan.

Zo van die vrouwen die alles hebben en alles kunnen. Een goedbetaalde topjob, een auto van het werk, en de ballen aan mijn lijf om thuis ook nog eens huishouden met drie kinderen én verbouwingen te realiseren én verjaardagsfeestjes én zelfgemaakte taarten bakken. Soms zijn er van die dagen dat ik denk: het zou toch handig zijn als ik zo’n supermoeder was. Of zo’n supermoeder ook de max is voor haar partner, dat weet ik niet. Ge kunt toch niet ALLES fantastisch doen? Of wel? Zo ja, dan neem ik dat graag over.

Maar nee dus. Ik sukkel nog met de naweeën van tijdelijk langdurige moeheid, ik ben geen keukenprinses, een handige harriëtte ook al niet. Sportief dan? Totaaaaal niet. Blijven gaan? Ook niet. Mijn bed ziet mij veel te graag. Vandaar! Het diploma om in het onderwijs te staan lijkt ook wel iets om onmiddellijk over te nemen van een andere ouder. Nu ik drie kinderen heb besef wat een gouden job dat is. Ik besef tegelijk dat het onderwijs zoveel meer is dan veel vakantie. Dankbaar ben ik, voor al die uren en uren die leerkrachten bijdragen in de opvoeding van onze kinderen. Ik vermoed dat ik het niet zou kunnen, veel te veel zou geven aan al die lieve kinderhartjes, ten koste van mezelf. Waardoor mijn eigen hart uiteindelijk hard zou worden wegens veel te veel dweilen met de kraan open. Ik zou al mijn liefde weggeven aan de kinderen van mijn klas. Nog eens zwanger zijn, zou ik ook overnemen voor een andere ouder. Zwanger zijn, dat kan ik goed en doe ik graag, echt waar! Maar dat kan niet zonder dat ik me zou hechten aan het kind in mijn buik. Toch beter niet doen. Mijn achterbank zit vol, mijn hart ook, genoeg kinderen hier die veel deugd hebben van mijn ouderzonden!

Advertenties

Avaritia (hebzucht – gierigheid) #ouderzonden

Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind? 

Ik kan werkelijk niks bedenken. Niks. Behalve uit mijn bord eten. Daar kan ik niet tegen. Ieder kijkt in zijn eigen bord. Maar uit elkaar bord pikken, nee. Mijn eten delen daarentegen, ja. Tuurlijk wel. Als ze het eerst mooi vragen. Maar verder? Ca va.

Is dat niet de essentie van ouderschap, dat je alles wie je bent, alles wat je hebt, deelt met je kinderen? Ik heb liefde te delen, een huis om te delen, een man om te delen (als hun papa dan). Ik neem wel af en toe een joba-dag, een mama-moment, een papa-&-mama-dag. Maar zelfs dan, als ze dat nu echt zouden willen en vooral nodig hebben, dan deel ik dat met hen. Dan mogen ze er bij zijn. Niet te vergeten, er zijn ook ‘mama-dagjes’ met elk kind. Daar genieten ze heel, heel erg van. Alhoewel ik moet toegeven dat het met drie kinderen inmiddels mama-uurtjes geworden zijn. Momenten van exclusieve aandacht van mij voor elk kind afzonderlijk. Familiegeheimen, dramatiek, de dingen die voor volwassenen zijn, die deel ik nu niet met hen maar dat komt nog, naar mate ze groter worden. Dat is een kwestie van tijd. Ik ben benieuwd naar de andere blogs over deze deugd. Ik vraag me af of ik hier op een grote blinde vlek gestoten ben wat betreft deze ouderzonde, maar ik zie het echt niet.

Aha!

Ik zou wel nooit mijn kinderen willen delen. Ík ben de mama. Niemand anders. Ieder ander betrokken in de opvoeding van onze kinderen heeft zijn eigen rol. Hun papa op de eerste plaats, en verder nog de grootouders, tantes en nonkels, peters en meters, leerkrachten, babysits, noem maar op. Waarvoor ik hen allen ongelooflijk dankbaar ben, want alleen zijn zou ik het niet kunnen. Maar ik ben de mama. Mijn mama-zijn delen? Nee. Misschien is dat wel een ouderzonde, dat ik mijn moederschap alleen wil dragen. Terwijl het eigenlijk niet hoeft. Ik ben de moeder, ik kan die rol niet delen zelfs al zou ik het willen.

Dubbele aha

Deze blogpost raakte niet op tijd online. En toen werd duidelijk waarom. Dit weekend waren twee van drie kindjes ziek (griep) en begrijpelijkerwijs hangerig en met nood aan extra moederliefde. Dat ik dan ook graag geef: knuffelen en op mijn schoot en lang in de zetel blijven zitten. Allemaal geen probleem. Maar dan. Toen kwam het moment waarop ik aan tafel neer zijg (is dat een woord? Zijgen?) om te eten. Dat moment. Het moment dat ik vijf minuten in alle rust voedsel tot mij wil nemen, brandstof en energie om nog eens een paar uur verder te kunnen. ‘Mamaaaaaaaaaaaa!!! Ik wil NUUUUU knuffeluhhhn!’. Dat moment is mijn schoot niet beschikbaar voor knuffels en kussen. Dan moet iedereen even van mij blijven en mij. gewoon. laten. ETEN.

Gevoelig blind vlekje van mij!

 

Volgende week: Luxuria (onkuisheid – lust – wellust) 

Meeschrijven aan #ouderzonden doe je hier.

Superbia (hoogmoed, hovaardigheid, ijdelheid) #ouderzonden

Gisteren is de dag dat ik voor het eerst mama werd. Negen jaar al ben ik de ongelooflijk trotse mama van Reina. En inmiddels ook van Noor (bijna 7) en Bas (3,5). Vandaag is daarom een heel goede dag om mijn ouderzonden van de voorbije jaren onder loep te nemen. Hier gaan we dan: ik buig me over hoogmoed, hovaardigheid en ijdelheid. Oftewel Superbia.

Waarom ben ik een goede moeder? Waar blink ik in uit? 

Ik luisterde naar de podcast van Oprah in gesprek met de Amerkikaanse schrijfster Maya Angelou. Oprah vroeg haar: ‘Op welke creatie ben je het meest trots?’ Ze antwoordde zonder twijfelen dat dat haar zoon was. “Zoals elke moeder zeggen zou”, voegde ze eraan toe. Maar de manier waarop Maya Angelou dit zei was anders dan andere moeders. Zoals zij alles anders zegt kon ik haar waarden voelen in mijn hart, ik voelde hoe ze die woorden werkelijk meende. Ik knikte hevig mee en er rolde zelfs een traan over mijn wang. Een kind op de wereld zetten. Ja, dat is ook mijn grootste prestatie in mijn leven. Meervoud. MAAL DRIE!!! Daar ben ik zo trots op. Ik blink uit in moederschap gewoon al omdat deze drie wondertjes er zijn!

Soms vind ik dat we te weinig stilstaan bij wat voor een prestatie dat werkelijk is. In ons vrouwenlijf laten we een kind groeien en we starten met alleen de ingrediënten van ons eigen lichaam. Het enige wat we nog moeten halen is een zaadcel. Eéntje! En kijk eens wat wij vrouwen daarmee kunnen doen! Dat is toch een wonder, dat je in je mensenleven nooit meer evenaart, wat je ook nog realiseren mag. Ik wil het met hoogmoed dus niet te ver gaan zoeken. Want ja, mijn kinderen zijn behoorlijk beleefd, vriendelijk, slim, lief, en ik lees ze (bijna) elke avond een verhaaltje voor. Ik gaf ze borstvoeding, of probeerde toch, enzovoort blablabla. Maar eigenlijk, gewoon, moeder zijn, dat is al een prestatie om gigantisch hoogmoedig over te zijn.

Ik heb niet één maar drie kinderen. Ergens in de afgelopen jaren tussen nummer één en twee, moet ik gedacht hebben: ik kan dit, laten we dit doen, nummer drie kan er ook nog bij. Ik kon me niet voorstellen dat ik al die liefde voor dat eerste kind zou moeten verdelen over een volgend en nog een volgend kind. Maar pas als het kind er is, begreep ik, dat de liefde voor dat kindje dat er al was niet vermindert of verdeeld moet worden. Integendeel, er komt gewoon NOG MEER liefde. En trots. Ik ben eigenlijk gewoon niet meer en niet minder gigantisch, wat zeg ik, GIGANTISCH trots op onze kinderen.

 

RNB

Hoe kan nu dat nu zonde zijn? 

Ik ben vrijzinnig opgevoed maar uiteraard niet vrij van de christelijke moraal die eigen is aan onze samenleving. En waar ook niets mis of fout aan is. Doe een ander niet aan wat je zelf niet wil, eert uw vader en uw moeder, enzovoort. Ja ook ik, een halve heidense hippieheks hang die waarden aan. Maar die hoofdzonden, daar heb ik toch zo moeilijk mee. Het woord zonde klinkt zo zwaarbeladen en dat is het ouderschap al genoeg. Bovendien, wat is werkelijk zonde? Dat ik trots ben op mijn kinderen? En dat ik trots ook tot uiting breng? Ik zie ze stiekem glunderen wanneer ik ze complimenten geef. Ik hemel ze niet op (behalve hier in deze blogpost) maar ik geloof echt, vanuit het diepste van mijn hart: je kan ze geen liefde of aandacht teveel geven. Wees trots, moeders en vaders, op je kinderen, en zeg het hen ook, hoe graag ze worden gezien. In mijn ideale wereld is dit geen zonde maar een deugd.

Ere wie eer toekomt

De resultaten van mijn moederschap spreken voor zich. Alleen, ik kan niet uitblinken in moederschap zonder het vaderschap van mijn man. Onze kinderen zijn er ook dankzij het gedeelde ouderschap en zijn grote betrokkenheid. Zonder hem? Geen van onze drie schatten was er geweest. En dat is veel veel ruimer dan alleen conceptiegewijs en dat ene zaadcelletje. Zonder het vaderschap van mijn man was ik geen moeder, of toch zeker geen goede. Dus minstens evenveel lof ook voor hem, echt waar.

 

 

Volgende week: Avaritia (hebzucht – gierigheid)

Meeschrijven aan #ouderzonden doe je hier.

Ouderzonden.

Onlangs nog complimenteerde iemand mij met dat ik er uitzie alsof ik alles onder controle heb, en altijd de rust en kalmte zelve ben. Nou, controle, schrap dat maar. Ik voel me vaker out-of-control dan in-control. De rust en kalmte zelve is een masker dat ik me al lang geleden heb aangemeten om de storm in mezelf te verbergen. Hoe zich dat dan allemaal uit binnen de vier muren van ons gezin? Ik geef je de komende 7 weken een inkijk, want ik geef mijn #ouderzonden bloot. Ouderzonden is een initiatief van twee moeders waarbij je als blogger zeven weken lang een hoofdzonde beschrijft, en vooral dan de toepasselijkheid van die zonde op je eigen (mijn eigen) ouderschap. Ouderzonden. Het woord alleen al! Deze challenge wil ik aangaan.

Elke week is wel heftig. Ik vond twee keer per maand iets posten op mijn blog al redelijk realistisch, in combinatie met het schrijven van een boek (twee deadlines per maand) en een opleiding tot kindertolk (elke maand een deadline). Maar ik doe het zo graag. Het combineert alles wat ik graag doe: schrijven over kwetsbaarheid en verbinding en over hoe we de wereld een beetje idealer kunnen maken. Is het niet voor onszelf, dan toch zeker voor onze kinderen. De enige manier waarvan ik ondervind dat ze écht werkt is door grondig aan mezelf te werken. Oh, wat een mottige uitdrukking. ‘Werken aan mezelf.’ Grondige verbouwingen doorvoeren, de fundamenten stutten en zorgen voor voldoende riolering overal. Enfin. Ouderzonden dus, en kwetsbaarheid, walk the talk joba, en schrijf. Ik ga schrijven en open en eerlijk zijn over mijn moederschap. Deze biecht ik alvast op:

A_20171210_3

Bovenstaande foto is één van de enige twee geslaagde foto’s na meer dan 50 keer klikken met mijn camera. Alle andere foto’s tonen boze kindjes die geen zin hebben in een fotoshoot. Niet alles is wat het lijkt! Vanaf 1 februari volgen hier: hoogmoed, hebzucht, onkuisheid, jaloezie, gulzigheid, gramschap en traagheid. Oh, waar ben ik aan begonnen!

Meedoen? Check de blog van Romina voor meer info en inschrijven.