Rebelse meisjes

Vandaag is het vrouwendag. De uitstekende gelegenheid om een zeer bijzonder boek aan te prijzen. ‘Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes’. (*)

Bij ons is het de gewoonte dat ik ’s avonds een verhaal voorlees voor de kindjes. Eerst voor onze zoon Bas van 3,5 jaar, daarna voor de dochters van 9 en bijna 7. Ooit las 1-minuut-sprookjes voor. Omdat ik vond dat ik dat ‘moest’ doen, maar eigenlijk geen zin in had. Omdat ik verlangde naar ploffen in de zetel en wat tijd met mijn man. Het was écht verschrikkelijk hoe je een verhaal kunt ontdoen van alle lagen: ‘Er was eens een prinses, haar stiefmoeder was boos, ze vluchtte naar de zeven dwergen, ze at van de appel, ze ging dood, toen kwam een prins die haar kuste, en ze leefde nog lang en gelukkig.

Het kon echt niet meer zijn, met die belachelijk korte verhaaltjes, ontdaan van alle essentie. De sprookjesbundels van Thé Tjong Khing kwamen in de plaats: 6 à 8 pagina’s per sprookje! Na meer dan vier jaar zijn de boeken van deze schrijver nog steeds de favorieten van onze dochters. Maar ondanks de gelaagdheid en de engheid van die verhalen, het blijven verhalen die oud zijn. Over prinsen en prinsessen, en weinig inspirerend en toepasbaar voor hun eigen leven. Ik wens mijn dochters geen passief prinsessenleven toe.

Tot ik dus online ‘Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes’ tegen kwam. Ik heb lang getwijfeld om het te kopen want het was nog niet verkrijgbaar in de boekhandel. Ik kon het toen nog niet vastgrijpen en erin bladeren en objectief vaststellen dat het de moeite zou zijn om dit kopen. Dus het was toch wat een risico om dit te kopen, want ik kende niemand die het ook had gekocht. Maar nu ken jij mij en ik zeg jou: Maar mensen, wat een AANRADER!

Moderne sprookjes over échte meisjes en vrouwen, van over de hele wereld en over allerlei thema’s en sectoren. Het verhaal van Astrid Lindgren, Maya Angelou, maar ook over Coco Chanel, en Malala Yousafzaï. Dat laatste las ik gisterenavond voor. De monden van onze dochters vielen open van verbazing: mocht Malala niet naar school!? Omdat ze een méisje is? Overleefde ze een kogel in haar hoofd? En ze won al een Nobelprijs! We lazen ook het verhaal over Brenda Chapman. Zij is een tekenares die overal geweigerd werd, maar bleef doorzetten. Uiteindelijk maakte ze de film ‘Brave’. Dat is dé lievelingsfilm van onze tweede dochter Noor. En Noor houdt ongelooflijk veel van tekenen. Dat was zo fijn om te lezen en te ontdekken!

Maar liefst 100 verhalen over bijzondere meisjes en vrouwen. Vlot geschreven en bij elk verhaal geef ik mijn dochters de onderliggende inspirerende boodschap mee: als je ervan kan dromen dat je het doet, dan kan je het! Mijn dochters hoeven geen nobelprijs te winnen en ook niet zelf ooit in zo’n boek te verschijnen. Maar wat ik wel graag voor ze wil is dat ze hun dromen achterna gaan.

Oké, eerlijk is eerlijk: soms hebben de verhalen wat teveel 1-minuut-gehalte. De kritische lezer zou daarover kunnen vallen. Maar deze verhalen zijn zo verfrissend. De passieve prinsessen die dromen van een prins, daar heb ik het wel even mee gehad. En bovendien, dan lezen we er gewoon 5 op een avond. Het mooiste is hoe mijn dochters elke avond in koor vragen om deze verhalen. ‘Toe mama, nog één! Toe, toe, toe, nog ééntje!’

Aan alle ouders met dochters: koop dit boek!

Rebelse meisjes

(*) Ik krijg geen geld voor het aanprijzen van boeken. Dit boek is gewoon zo fantastisch en een écht “moet-je-hebben” voor in je bibliotheek. Dat is de enige reden waarom ik er hier over schrijf. En omdat het boek meehelpt om meisjes te doen dromen én die dromen waar te maken. Zo realiseren ze voor zichzelf hun ideale wereld.

Advertenties

Avaritia (hebzucht – gierigheid) #ouderzonden

Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind? 

Ik kan werkelijk niks bedenken. Niks. Behalve uit mijn bord eten. Daar kan ik niet tegen. Ieder kijkt in zijn eigen bord. Maar uit elkaar bord pikken, nee. Mijn eten delen daarentegen, ja. Tuurlijk wel. Als ze het eerst mooi vragen. Maar verder? Ca va.

Is dat niet de essentie van ouderschap, dat je alles wie je bent, alles wat je hebt, deelt met je kinderen? Ik heb liefde te delen, een huis om te delen, een man om te delen (als hun papa dan). Ik neem wel af en toe een joba-dag, een mama-moment, een papa-&-mama-dag. Maar zelfs dan, als ze dat nu echt zouden willen en vooral nodig hebben, dan deel ik dat met hen. Dan mogen ze er bij zijn. Niet te vergeten, er zijn ook ‘mama-dagjes’ met elk kind. Daar genieten ze heel, heel erg van. Alhoewel ik moet toegeven dat het met drie kinderen inmiddels mama-uurtjes geworden zijn. Momenten van exclusieve aandacht van mij voor elk kind afzonderlijk. Familiegeheimen, dramatiek, de dingen die voor volwassenen zijn, die deel ik nu niet met hen maar dat komt nog, naar mate ze groter worden. Dat is een kwestie van tijd. Ik ben benieuwd naar de andere blogs over deze deugd. Ik vraag me af of ik hier op een grote blinde vlek gestoten ben wat betreft deze ouderzonde, maar ik zie het echt niet.

Aha!

Ik zou wel nooit mijn kinderen willen delen. Ík ben de mama. Niemand anders. Ieder ander betrokken in de opvoeding van onze kinderen heeft zijn eigen rol. Hun papa op de eerste plaats, en verder nog de grootouders, tantes en nonkels, peters en meters, leerkrachten, babysits, noem maar op. Waarvoor ik hen allen ongelooflijk dankbaar ben, want alleen zijn zou ik het niet kunnen. Maar ik ben de mama. Mijn mama-zijn delen? Nee. Misschien is dat wel een ouderzonde, dat ik mijn moederschap alleen wil dragen. Terwijl het eigenlijk niet hoeft. Ik ben de moeder, ik kan die rol niet delen zelfs al zou ik het willen.

Dubbele aha

Deze blogpost raakte niet op tijd online. En toen werd duidelijk waarom. Dit weekend waren twee van drie kindjes ziek (griep) en begrijpelijkerwijs hangerig en met nood aan extra moederliefde. Dat ik dan ook graag geef: knuffelen en op mijn schoot en lang in de zetel blijven zitten. Allemaal geen probleem. Maar dan. Toen kwam het moment waarop ik aan tafel neer zijg (is dat een woord? Zijgen?) om te eten. Dat moment. Het moment dat ik vijf minuten in alle rust voedsel tot mij wil nemen, brandstof en energie om nog eens een paar uur verder te kunnen. ‘Mamaaaaaaaaaaaa!!! Ik wil NUUUUU knuffeluhhhn!’. Dat moment is mijn schoot niet beschikbaar voor knuffels en kussen. Dan moet iedereen even van mij blijven en mij. gewoon. laten. ETEN.

Gevoelig blind vlekje van mij!

 

Volgende week: Luxuria (onkuisheid – lust – wellust) 

Meeschrijven aan #ouderzonden doe je hier.

Ouderzonden.

Onlangs nog complimenteerde iemand mij met dat ik er uitzie alsof ik alles onder controle heb, en altijd de rust en kalmte zelve ben. Nou, controle, schrap dat maar. Ik voel me vaker out-of-control dan in-control. De rust en kalmte zelve is een masker dat ik me al lang geleden heb aangemeten om de storm in mezelf te verbergen. Hoe zich dat dan allemaal uit binnen de vier muren van ons gezin? Ik geef je de komende 7 weken een inkijk, want ik geef mijn #ouderzonden bloot. Ouderzonden is een initiatief van twee moeders waarbij je als blogger zeven weken lang een hoofdzonde beschrijft, en vooral dan de toepasselijkheid van die zonde op je eigen (mijn eigen) ouderschap. Ouderzonden. Het woord alleen al! Deze challenge wil ik aangaan.

Elke week is wel heftig. Ik vond twee keer per maand iets posten op mijn blog al redelijk realistisch, in combinatie met het schrijven van een boek (twee deadlines per maand) en een opleiding tot kindertolk (elke maand een deadline). Maar ik doe het zo graag. Het combineert alles wat ik graag doe: schrijven over kwetsbaarheid en verbinding en over hoe we de wereld een beetje idealer kunnen maken. Is het niet voor onszelf, dan toch zeker voor onze kinderen. De enige manier waarvan ik ondervind dat ze écht werkt is door grondig aan mezelf te werken. Oh, wat een mottige uitdrukking. ‘Werken aan mezelf.’ Grondige verbouwingen doorvoeren, de fundamenten stutten en zorgen voor voldoende riolering overal. Enfin. Ouderzonden dus, en kwetsbaarheid, walk the talk joba, en schrijf. Ik ga schrijven en open en eerlijk zijn over mijn moederschap. Deze biecht ik alvast op:

A_20171210_3

Bovenstaande foto is één van de enige twee geslaagde foto’s na meer dan 50 keer klikken met mijn camera. Alle andere foto’s tonen boze kindjes die geen zin hebben in een fotoshoot. Niet alles is wat het lijkt! Vanaf 1 februari volgen hier: hoogmoed, hebzucht, onkuisheid, jaloezie, gulzigheid, gramschap en traagheid. Oh, waar ben ik aan begonnen!

Meedoen? Check de blog van Romina voor meer info en inschrijven.

Mens erger je niet

Ik schrijf een boek! Samen met de fantastische Patricia van Lingen van de School voor Relaties schrijf ik een boek over ergernissen en hoe ergernissen je heel veel vertellen over jezelf. Wie de moed heeft om daar naar te durven kijken, heeft meteen alles in handen om zijn of haar leven te veranderen. Heel veel meer kan ik er nog niet over zeggen, de bedoeling is dat alles in het boek komt en niet op mijn blog. Maar wat ik wel kan zeggen: het boek moet tegen de zomer af zijn om vervolgens echt geboren te worden in het najaar. Het staat in de sterren geschreven, al schrok ik behoorlijk toen ik mijn horoscoop de eerste keer las:

Een boek is ook een beetje een kind, nietwaar?

Ondertussen ben ik op zoek naar veel voorkomende ergernissen om het over te hebben in het boek. Waar erger jij je aan? Op je werk, in het verkeer, bij je familie, onder vrienden, op tv, …? Maakt niet uit, spuw je gal! Laat het me weten hieronder of via een bericht of telefoontje. Ik bezorg je een antwoord, hopelijk ook in het boek! Anonimiteit en privacy zijn verzekerd, uiteraard. Dankjewel!

Sinterklaas met moed

‘Mama! Een kindje uit mijn klas zegt dat Sinterklaas niet bestaat!’ vertelt mijn dochter Noor  verontwaardigd aan de keukentafel. ‘Ik weet dat ook wel dat Sinterklaas hulpsinten heeft,’ gaat ze pienter verder, ‘hij toch onmogelijk overal tegelijk zijn!’. Noor is 6 en niet alleen slim maar ook zeer empathisch. Haar zus Reina van bijna 9 knikte hevig instemmend en voor mij voelde dat alsof ze ook nog steeds gelooft dat Sinterklaas echt is. Oh jee, dacht ik. Het jaar van de waarheid. Hulpsinten, dus. Er komt een moment dat onze dochters zullen begrijpen dat Sinterklaas misschien wel een verhaal is van vroeger, en dat het min of meer waar is. Maar dat de praktische uitvoering tegenwoordig door hun eigen ouders gebeurt, of door andere volwassenen die zich graag verkleden. Heel veel dank aan de buren voor deze ondertussen jaarlijkse traditie. Het is echt geweldig om eventjes weer net zo zenuwachtig te zijn als onze kindjes wanneer de deurbel gaat. Oh wie klopt daar kind’ren?

IMG_0591

Vanmorgen verliep het wonderwel. Hun geloof werd niet aangetast hoewel mijn man zweert dat Reina doet alsof. Ik betwijfel het, ofwel is ze aanstormend supertalent voor het betere toneelstuk. Wat als de dag komt en ze de waarheid weten? Stopt Sinterklaas dan met langskomen? Sinterklaas is een kinderfeest dat ik graag wil behouden in ons gezin, hoe oud onze kinderen ook zijn. Ze zijn en blijven onze kinderen en zelfs al zijn de 40 jaar, ik hoop dat we hen dan nog steeds ‘uldere kloas’ kunnen geven. Maar naarmate ze groter worden, wil ik de inhoud ervan toch wat anders invullen. De materiële cadeaus zijn ondergeschikt aan het verhaal en de moraal die ik wil meegeven. Wat ik wil meegeven is dat als je gelooft in iets, dat het dan ook bestaat. Als je het niet gelooft, dan kan het ook niet. Dat als je iets heel graag wil, dat je dat mag vragen aan iets of iemand mysterieuzer dan onszelf. Cadeautjes zullen we dus niet blijven geven, misschien wel een centje of snoepgoed, of allebei. Ik heb gelukkig nog tijd om dat uit te vissen.

Wat nu wel al kan, is brieven schrijven. Voorlopig nog met knip- en plakwerkjes erbij van het speelgoed waar ze naar verlangen. Maar Reina kan ondertussen al echte brieven schrijven, dus heb ik haar gevraagd om dat te doen voor Sinterklaas. Ze vroeg drie cadeautjes en voegde toe dat ze wist dat ze veel vroeg. Het was geen éénrichtingsverkeer, want Sinterklaas stuurde een brief terug. Hij antwoordde dat het voor hem niet zo duidelijk was: één cadeautje voor elk kind, of drie cadeautjes per kindje?

IMG_0556

Noor trok grote ogen toen ze de brief zag. Ik weet dat ze nu al niet kan wachten om volgend jaar ook een poging te wagen op een echte heuse brief, en dat ze tegelijk moet gedacht hebben: zie je wel dat Sinterklaas bestaat!

Wat nu gestart is als een kinderspelletje is ook een manier om op een andere manier in contact te zijn met wat onze kinderen werkelijk willen. Een kennis inspireerde mij om dit te doen en vooral om dit ook te blijven doen. Eén van die brieven van haar kinderen heeft haar ooit zo hard geraakt dat ze besloot het roer om te gooien. Ze ging door een zeer moeilijke periode op het werk, een periode van veranderingen en van besparingen en dat eiste zijn tol. Ze leed onder de situatie maar zag ook geen uitweg. Volhouden en tandenbijten, dacht ze bij zichzelf. Haar dochter was al een tiener toen ze in haar brief aan de Sint (goed wetende dat papa en mama het lezen en dat zij ook degene zijn die antwoorden) vroeg: ‘Sint, ik wil dit jaar geen cadeau, ik wil ook geen geld. Er is maar één ding dat ik wil. En dat is dat mijn mama terug gelukkig is.’ Kippenvel kreeg ik daarvan, en tranen in mijn ogen. Hoe glashelder kan een boodschap van je kind zijn? Welke motivatie heb je nog meer nodig om de moed te hebben om actie te ondernemen en te veranderen wat anders moet? Als kinderen aan de Sint hun diepste verlangens en hun grote wijsheid kunnen kenbaar maken, dan moeten we er vooral voor zorgen dat kinderen dat kunnen blijven doen. En daarvoor ben ik Sinterklaas en Zwarte Buurman Piet erg dankbaar. Ik kijk al uit naar volgend jaar!

Vieren jullie ook nog Sinterklaas?

Stel je een vrouw voor

Als aanvulling op mijn blogpost eerder deze week, vond ik nog dit gedicht ergens op het internet.

Imagine a Woman, gedicht van Patricia Lynn Reilly. 

Stel je een vrouw voor die erin gelooft
dat het goed is dat ze een vrouw is.
Een vrouw die haar ervaringen eert 
en haar verhalen vertelt.
Die weigert de zonden van anderen 
in haar lichaam en leven te dragen.


Stel je een vrouw voor die zichzelf
vertrouwt en respecteert.
Een vrouw die luistert naar
haar behoeftes en verlangens.
Die ze ontmoet met zachtheid en gratie.


Stel je een vrouw voor die de invloed
van haar verleden op het heden erkent.
Een vrouw die door haar verleden heeft gelopen.
Die geheeld is naar het heden.


Stel je een vrouw voor die
baas is over haar eigen leven.
Een vrouw die uitblinkt, initiatieven neemt
en stappen maakt uit haar eigen naam.
Die weigert zich over te geven
behalve aan haar ware zelf
en haar wijste stem.


Stel je een vrouw voor die
haar eigen goden benoemt.
Een vrouw die het Goddelijke
in haar spiegelbeeld
en haar plezier voorstelt.
Die een persoonlijke spiritualiteit ontwerpt
om haar te informeren in haar dagelijkse leven.


Stel je een vrouw voor die verliefd is
op haar eigen lichaam.
Een vrouw die gelooft dat haar lichaam genoeg is,
gewoon zoals het is.
Die de ritmes en de cyclus als
een exquisiete bron viert.


Stel je een vrouw voor die
het lichaam van de Godin
in haar veranderende lichaam eert.
Een vrouw die de optellingen van haar jaren
en wijsheid viert.
Die weigert levensenergie te gebruiken
om de veranderingen in haar lichaam
en leven te verbergen.


Stel je een vrouw voor die de vrouwen
in haar leven waardeert.
Een vrouw die in vrouwencirkels zit.
Die wordt herinnerd aan de waarheid
over haarzelf wanneer ze het vergeet.


Stel jezelf voor als die vrouw.

 

 

Ik vind het zo mooi! Hoe zou de mannelijke versie van dit gedicht zijn? 


7009481331_70dd87eae3_z

Foto: Woman working on wing section, Boeing Aircraft Company, door Richie, Robert Yarnall, april 1943, via Flickr.

Dodentocht voor het leven

Peter was mijn collega met een ernstige spierziekte. Peter zat in een elektrische rolstoel maar dat hield hem niet tegen om zijn ideale wereld te creëren. Hij had een liefdevolle vrouw en twee prachtige dochters, een hele hoop vrienden en een fantastische familie, hij had een job en hij was zeer geëngageerd. Niks hield hem tegen. Zijn vader zou ooit de Dodentocht stappen, en Peter daagde hem uit: ‘Als je dat doet, dan rij ik de hele weg in mijn rolstoel naast je mee.’  Maar het verliep anders. Peter overleed plots, veel te vroeg, aan hartfalen. De wereld stond heel even stil en draaide toen merkwaardig toch weer verder.

Roger, zijn vader dus, gaat dit weekend de Dodentocht stappen. Niet met maar wel voor Peter en voor zijn grote droom: een onafhankelijk leven voor iedereen. Hij gaat 100 kilometer stappen en je kan hem sponsoren. Het geld gaat naar de vzw die ervoor zorgt dat mensen met een handicap een zo ideaal als mogelijke wereld kunnen realiseren, naar het voorbeeld van Peter. Een doener in plaats van een dromer, die de moed heeft om niet op te geven en meehelpt dromen realiseren. Zo vader, zo zoon. Ik wens Roger ongelooflijk veel succes toe, en doorzettingsvermogen, en moed.

Meer lezen en Roger sponsoren

Dodentocht Roger