Over Michael Jackson en mijn eerste boek

Met bijzonder grote vreugde kondig ik de geboorte aan van mijn eerste boek – als ghostwriter voor Patricia van Lingen van de School voor Relaties. De School veranderde mijn leven en de methodiek die in het boek beschreven staat hopelijk ook het jouwe!

Ergernissen als bron van zelfreflectie

Het boek heet ‘Wat je zegt, ben je zelf. De kracht van spiegelen.’ Spiegelen is een methode die ik ondertussen al meer dan zes jaar dagelijks gebruik wanneer ik me erger. Ergernissen zijn een belangrijke bron van energie- en tijdverlies, en in de zoektocht naar medestanders van mijn zogenaamde gelijk, vind ik ook tegenstanders, wat voor nog meer ergernissen, meer energieverlies en nog meer tijdverlies zorgt. Bovendien voelt het helemaal niet goed. Je ergeren lost ook niks op als je er niks meer mee doet dan gelijkgestemden zoeken die je bevestigen in die ergernis. Wanneer je die ergernissen gaat spiegelen, blijken ze gelukkig ook een fantastische bron van zelfinzicht én zelfmotivatie én zelfverantwoordelijkheid. Met andere woorden: door te spiegelen krijg je inzicht, energie en de moed om eindelijk echt iets te veranderen. En dan draag je bij tot een mooiere wereld, in de eerste plaats voor jezelf.

Spiegelen, schrijven en het juiste liedje

Ik leerde de methode van Patricia tijdens de trainingen die ik volgde in de School voor Relaties. Al jaren begeleid ik oefengroepen van vrouwen en mannen die het spiegelen onder de knie willen krijgen. Ik doe het zo ongelooflijk graag! Mijn liefde voor het spiegelen gecombineerd met dat andere dat ik graag doe, schrijven, maakte mij de juiste persoon op de juiste plaats om dit boek te schrijven. Bijzonder dankbaar ben ik voor deze kans en deze opdracht! Ik hou ook heel erg van muziek en ik zocht op Spotify nieuwsgierig naar een passend liedje voor dit boek. En ik heb het gevonden! Man in the mirror. De tekst is zo mooi, en past ook bij mijn verhaal dat ik met Joba’s Ideale Wereld wil brengen:

I’m starting with the man in the mirror

I’m asking him to change his ways

And no message could have been any clearer

If you want to make the world a better place

Take a look at yourself, and then make a change

 

Wederom: moed versus moet

Toch is het met enig schroom dat ik het deel, want het is bijna niet meer politiek correct om nog naar muziek te luisteren van… Michael Jackson. Heel veel twijfel dus of ik dit liedje zou delen op deze blog. Want ‘moet’ ik niet hem niet mee veroordelen, zoals de rest van de wereld? Of zou ik de moed hebben om er anders naar te kijken? Zonder zijn daden goed te praten, want doe ik absoluut niet. Maar zoals ik probeerde uit te leggen in mijn vorige blogpost: niemand is ooit ‘alleen maar’ dader, slachtoffer, goed, slecht, zwart, wit, man, vrouw, de job die je uitoefent, de partner die je bent. We zijn allemaal meer dan alleen dat.

Ik zag een aflevering van Grey’s Anatomy (Yep, ik beken, dit is mijn een guilty pleasure, wat is de jouwe?) waarbij de spoedgevallendienst overdonderd werd door het hoge aantal slachtoffers van een schietpartij in een school. Op een bepaald moment bleek dat de beste specialisten van het ziekenhuis alles op alles zetten om het leven van een gewonde te redden. En die bleek de dader te zijn: de moordenaar van 10 mensen, en die er nog eens 10 ernstig verwond heeft met een machinegeweer. Eén arts weigerde te operatie verder te zetten, ondanks zijn eed. De specialist was ervan overtuigd dat hij onmogelijk het leven van een moordenaar kon redden. In de wachtzaal sprak hij toevallig met de moeder van de dader. Hij kwam tot inzicht: ook een moordenaar is iemands zoon of dochter. Ook de moeder van een moordenaar wil niets liever dan dat haar kind blijft leven. Want voor haar is die dader boven alles haar kind. Wie is die arts om te oordelen? Aan zijn eed te verzaken? Loodzwaar is het sowieso, dat verandert helaas niet en dat zal het ook nooit.

Dus vandaar: Michael Jackson is vermoedelijk/allicht/misschien een dader en dat is helemaal niet oké en valt absoluut niet goed te praten, wat hij verder ook in zijn leven gerealiseerd heeft. Maar hij was ook een muzikant die een aantal heel erg goeie nummers gemaakt (of toch minstens gezongen) heeft. En daar is Man in the Mirror één van. Misschien is dit liedje en de tekst die ik zo mooi vind, die het spiegelen en mijn droom van een mooiere idealere wereld zo mooi onderschrijft, tegelijk ook een voorbeeld van hoe uitdagend en contradictorisch en loodzwaar het leven kan zijn. Dit liedje delen op mijn blog is dan ook een beetje met de moed in mijn schoenen omwille van de controverse rond zijn persoon. En toch. Toch wil ik altijd het mooie en positieve ook willen blijven zien in de ander. Het enige wat we vervolgens kunnen doen, is ons eigen stuk onderzoeken en daar verantwoordelijkheid voor nemen. En het boek ‘Wat je zegt ben je zelf’ kan je daarbij helpen!

PS: Het boek kost 19,99 € en je kan het bestellen bij bol.com, Standaard Boekhandel, bij Lannoo, je eigen lokale boekhandelaar of bij mij.

PPS: Hier kan je het Man in the Mirror beluisteren op spotify en hier kan je de originele videoclip beluisteren/bekijken op youtube. Oh ja en een wist-je-dat-je met dank aan wikipedia: In de videoclip komt geen enkel beeld voorbij waarin Michael Jackson het nummer zingt (slechts wat foto’s van de zanger worden afgebeeld). De clip laat grotendeels beelden zien van historische gebeurtenissen in de wereld van geweld, wat uiteindelijk leidt tot een nucleaire explosie, waarna het nummer verandert met daarbij beelden die hoop en vrede uitdrukken.

PPPS: Tot slot, de tekst van het liedje:

Man in the mirror

I’m gonna make a change,
For once I’m my life
It’s gonna feel real good,
Gonna make a difference
Gonna make it right
As I, turn up the collar on
My favorite winter coat
This wind is blowing my mind
I see the kids in the streets,
With not enough to eat
Who am I to be blind?
Pretending not to see their needs
A summer disregard, a broken bottle top
And a one man soul
They follow each other on the wind ya’ know
‘Cause they got nowhere to go
That’s why I want you to know
I’m starting with the man in the mirror
I’m asking him to change his ways
And no message could have been any clearer
If you want to make the world a better place
Take a look at yourself, and then make a change
I’ve been a victim of a selfish kind of love
It’s time that I realize
That there are some with no home, not a nickel to loan
Could it be really me, pretending that they’re not alone? 

A willow deeply scarred, somebody’s broken heart
And a washed-out dream
They follow the pattern of the wind ya’ see
‘Cause they got no place to be
That’s why I’m starting with me!

wat je zegt ben je zelf

Advertenties

Over liefde en geweld

Deze morgen onderweg naar de bakker hoorde ik zo’n vijf minuten radio. Zo hoorde ik toevallig een stukje van de zondagse preek, die op zondag uitgezonden wordt op Radio 1. Het ging over barmhartigheid. Dat het menselijk is om te haten. Om diegene die je kwaad doet of pijn gedaan heeft, te haten. ‘Het is des mensen om te haten. Wie dat niet herkent, is blind voor zijn eigen zielenroerselen.‘ De priester had mijn aandacht volledig te pakken. Hij noemde vele herkenbare voorbeelden. En ik herken ook de mijne. Ik ben er niet trots op.

Geweld

Maar die priester stelde me gerust door te zeggen wat ik de afgelopen jaren leerde in therapie en in quasi ieder zelfhulpboek: ‘Haten is een deel van het menselijk afweermechanisme, het zit in onze natuur‘. Dat wat zo’n pijn deed, willen we nooit meer voelen, we weren ons, en dan doen we op gewelddadige wijze. Geweld betekent niet alleen fysiek de ander pijn doen. Geweld is ook: oordelen, kwaad spreken, roddelen. Geweld kan ook zijn: negeren, je gezicht draaien, je schouders ophalen. Geweld kan naar de ander zijn, maar evengoed ook naar jezelf: opgaan in de illusie dat je gelijk hebt om te wijzen naar de ander. Zodat je jezelf kan verliezen in het waanbeeld dat je zelf niks te doen hebt en geen verantwoordelijkheid te nemen hebt.

Liefde

De priester ging verder en zei: ‘God is onder de mensen als een mens zijn haat kan overstijgen. Heb je vijand lief. Daar waar liefde is, daar is de wereld god’s’. En dan: ‘Laten we bidden’. Ik weet dat de priester gelijk heeft. Ik weet hoe het voelt en welke wonderen er gebeuren wanneer ik de haat naast me neerleg en met andere ogen kijk naar de situaties die zich in mijn leven voordoen. Zoveel goeroe’s, therapeuten, en priesters vertellen hetzelfde verhaal. Liefde is het antwoord. Wat ik miste bij de priester was het antwoord op het hoe. Met bidden alleen verander je de wereld niet. Het helpt wel. Maar het is niet genoeg. Zoals mijn grootmoeder (96 jaar) onlangs nog zei: ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje, en het ene is te dragen, en het ander bijna niet.’ Het lijkt me dat het leven één grote kruistocht is naar het ‘hoe’. Van haat en geweld naar liefde en mededogen. Wat een mooie wereld zou dit kunnen zijn.

Amen.

Balans in het bos

Regelmatig trek ik met mijn kinderen naar het bos. Om te bosbaden, een mooier woord voor opladen van de innerlijke batterij. Na de wandeling eindigen we in het speelbos en daar is de wip hun favoriet. Met hun drieën zijn ze een hele tijd zoet en dat geeft me de mogelijkheid om hen uitgebreid te fotograferen en te genieten van hun samenspel. Heerlijk vind ik dat.

fb_d20190109_0064

Na een tijdje trekken mijn dochters verder naar de andere speeltuigen, maar mijn zoon van vier jaar weet van geen ophouden. Hij vindt dat ding écht fantastisch.

‘Mama! Kijk!’, roept hij hier op deze foto. ‘Ik ben in balans!’.

fb_t20190109_0127

Ik lach, om zijn woordgebruik dat zo treffend juist omschrijft wat hij bedoelt. Ik vind ‘balans’ best een moeilijk woord voor een kind van vier! En ik lachte ook omdat ik mezelf op dat moment in het bos met mijn kinderen ook echt in balans voelde. Missie geslaagd!

De foto die ik maakte is een herinnering aan dat gevoel. Straks trek ik weer mijn wandelschoenen aan en wie weet, ga ik op mijn eentje op de wip gaan staan.

Rebelse meisjes

Vandaag is het vrouwendag. De uitstekende gelegenheid om een zeer bijzonder boek aan te prijzen. ‘Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes’. (*)

Bij ons is het de gewoonte dat ik ’s avonds een verhaal voorlees voor de kindjes. Eerst voor onze zoon Bas van 3,5 jaar, daarna voor de dochters van 9 en bijna 7. Ooit las 1-minuut-sprookjes voor. Omdat ik vond dat ik dat ‘moest’ doen, maar eigenlijk geen zin in had. Omdat ik verlangde naar ploffen in de zetel en wat tijd met mijn man. Het was écht verschrikkelijk hoe je een verhaal kunt ontdoen van alle lagen: ‘Er was eens een prinses, haar stiefmoeder was boos, ze vluchtte naar de zeven dwergen, ze at van de appel, ze ging dood, toen kwam een prins die haar kuste, en ze leefde nog lang en gelukkig.

Het kon echt niet meer zijn, met die belachelijk korte verhaaltjes, ontdaan van alle essentie. De sprookjesbundels van Thé Tjong Khing kwamen in de plaats: 6 à 8 pagina’s per sprookje! Na meer dan vier jaar zijn de boeken van deze schrijver nog steeds de favorieten van onze dochters. Maar ondanks de gelaagdheid en de engheid van die verhalen, het blijven verhalen die oud zijn. Over prinsen en prinsessen, en weinig inspirerend en toepasbaar voor hun eigen leven. Ik wens mijn dochters geen passief prinsessenleven toe.

Tot ik dus online ‘Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes’ tegen kwam. Ik heb lang getwijfeld om het te kopen want het was nog niet verkrijgbaar in de boekhandel. Ik kon het toen nog niet vastgrijpen en erin bladeren en objectief vaststellen dat het de moeite zou zijn om dit kopen. Dus het was toch wat een risico om dit te kopen, want ik kende niemand die het ook had gekocht. Maar nu ken jij mij en ik zeg jou: Maar mensen, wat een AANRADER!

Moderne sprookjes over échte meisjes en vrouwen, van over de hele wereld en over allerlei thema’s en sectoren. Het verhaal van Astrid Lindgren, Maya Angelou, maar ook over Coco Chanel, en Malala Yousafzaï. Dat laatste las ik gisterenavond voor. De monden van onze dochters vielen open van verbazing: mocht Malala niet naar school!? Omdat ze een méisje is? Overleefde ze een kogel in haar hoofd? En ze won al een Nobelprijs! We lazen ook het verhaal over Brenda Chapman. Zij is een tekenares die overal geweigerd werd, maar bleef doorzetten. Uiteindelijk maakte ze de film ‘Brave’. Dat is dé lievelingsfilm van onze tweede dochter Noor. En Noor houdt ongelooflijk veel van tekenen. Dat was zo fijn om te lezen en te ontdekken!

Maar liefst 100 verhalen over bijzondere meisjes en vrouwen. Vlot geschreven en bij elk verhaal geef ik mijn dochters de onderliggende inspirerende boodschap mee: als je ervan kan dromen dat je het doet, dan kan je het! Mijn dochters hoeven geen nobelprijs te winnen en ook niet zelf ooit in zo’n boek te verschijnen. Maar wat ik wel graag voor ze wil is dat ze hun dromen achterna gaan.

Oké, eerlijk is eerlijk: soms hebben de verhalen wat teveel 1-minuut-gehalte. De kritische lezer zou daarover kunnen vallen. Maar deze verhalen zijn zo verfrissend. De passieve prinsessen die dromen van een prins, daar heb ik het wel even mee gehad. En bovendien, dan lezen we er gewoon 5 op een avond. Het mooiste is hoe mijn dochters elke avond in koor vragen om deze verhalen. ‘Toe mama, nog één! Toe, toe, toe, nog ééntje!’

Aan alle ouders met dochters: koop dit boek!

Rebelse meisjes

(*) Ik krijg geen geld voor het aanprijzen van boeken. Dit boek is gewoon zo fantastisch en een écht “moet-je-hebben” voor in je bibliotheek. Dat is de enige reden waarom ik er hier over schrijf. En omdat het boek meehelpt om meisjes te doen dromen én die dromen waar te maken. Zo realiseren ze voor zichzelf hun ideale wereld.

Superbia (hoogmoed, hovaardigheid, ijdelheid) #ouderzonden

Gisteren is de dag dat ik voor het eerst mama werd. Negen jaar al ben ik de ongelooflijk trotse mama van Reina. En inmiddels ook van Noor (bijna 7) en Bas (3,5). Vandaag is daarom een heel goede dag om mijn ouderzonden van de voorbije jaren onder loep te nemen. Hier gaan we dan: ik buig me over hoogmoed, hovaardigheid en ijdelheid. Oftewel Superbia.

Waarom ben ik een goede moeder? Waar blink ik in uit? 

Ik luisterde naar de podcast van Oprah in gesprek met de Amerkikaanse schrijfster Maya Angelou. Oprah vroeg haar: ‘Op welke creatie ben je het meest trots?’ Ze antwoordde zonder twijfelen dat dat haar zoon was. “Zoals elke moeder zeggen zou”, voegde ze eraan toe. Maar de manier waarop Maya Angelou dit zei was anders dan andere moeders. Zoals zij alles anders zegt kon ik haar waarden voelen in mijn hart, ik voelde hoe ze die woorden werkelijk meende. Ik knikte hevig mee en er rolde zelfs een traan over mijn wang. Een kind op de wereld zetten. Ja, dat is ook mijn grootste prestatie in mijn leven. Meervoud. MAAL DRIE!!! Daar ben ik zo trots op. Ik blink uit in moederschap gewoon al omdat deze drie wondertjes er zijn!

Soms vind ik dat we te weinig stilstaan bij wat voor een prestatie dat werkelijk is. In ons vrouwenlijf laten we een kind groeien en we starten met alleen de ingrediënten van ons eigen lichaam. Het enige wat we nog moeten halen is een zaadcel. Eéntje! En kijk eens wat wij vrouwen daarmee kunnen doen! Dat is toch een wonder, dat je in je mensenleven nooit meer evenaart, wat je ook nog realiseren mag. Ik wil het met hoogmoed dus niet te ver gaan zoeken. Want ja, mijn kinderen zijn behoorlijk beleefd, vriendelijk, slim, lief, en ik lees ze (bijna) elke avond een verhaaltje voor. Ik gaf ze borstvoeding, of probeerde toch, enzovoort blablabla. Maar eigenlijk, gewoon, moeder zijn, dat is al een prestatie om gigantisch hoogmoedig over te zijn.

Ik heb niet één maar drie kinderen. Ergens in de afgelopen jaren tussen nummer één en twee, moet ik gedacht hebben: ik kan dit, laten we dit doen, nummer drie kan er ook nog bij. Ik kon me niet voorstellen dat ik al die liefde voor dat eerste kind zou moeten verdelen over een volgend en nog een volgend kind. Maar pas als het kind er is, begreep ik, dat de liefde voor dat kindje dat er al was niet vermindert of verdeeld moet worden. Integendeel, er komt gewoon NOG MEER liefde. En trots. Ik ben eigenlijk gewoon niet meer en niet minder gigantisch, wat zeg ik, GIGANTISCH trots op onze kinderen.

 

RNB

Hoe kan nu dat nu zonde zijn? 

Ik ben vrijzinnig opgevoed maar uiteraard niet vrij van de christelijke moraal die eigen is aan onze samenleving. En waar ook niets mis of fout aan is. Doe een ander niet aan wat je zelf niet wil, eert uw vader en uw moeder, enzovoort. Ja ook ik, een halve heidense hippieheks hang die waarden aan. Maar die hoofdzonden, daar heb ik toch zo moeilijk mee. Het woord zonde klinkt zo zwaarbeladen en dat is het ouderschap al genoeg. Bovendien, wat is werkelijk zonde? Dat ik trots ben op mijn kinderen? En dat ik trots ook tot uiting breng? Ik zie ze stiekem glunderen wanneer ik ze complimenten geef. Ik hemel ze niet op (behalve hier in deze blogpost) maar ik geloof echt, vanuit het diepste van mijn hart: je kan ze geen liefde of aandacht teveel geven. Wees trots, moeders en vaders, op je kinderen, en zeg het hen ook, hoe graag ze worden gezien. In mijn ideale wereld is dit geen zonde maar een deugd.

Ere wie eer toekomt

De resultaten van mijn moederschap spreken voor zich. Alleen, ik kan niet uitblinken in moederschap zonder het vaderschap van mijn man. Onze kinderen zijn er ook dankzij het gedeelde ouderschap en zijn grote betrokkenheid. Zonder hem? Geen van onze drie schatten was er geweest. En dat is veel veel ruimer dan alleen conceptiegewijs en dat ene zaadcelletje. Zonder het vaderschap van mijn man was ik geen moeder, of toch zeker geen goede. Dus minstens evenveel lof ook voor hem, echt waar.

 

 

Volgende week: Avaritia (hebzucht – gierigheid)

Meeschrijven aan #ouderzonden doe je hier.

Ouderzonden.

Onlangs nog complimenteerde iemand mij met dat ik er uitzie alsof ik alles onder controle heb, en altijd de rust en kalmte zelve ben. Nou, controle, schrap dat maar. Ik voel me vaker out-of-control dan in-control. De rust en kalmte zelve is een masker dat ik me al lang geleden heb aangemeten om de storm in mezelf te verbergen. Hoe zich dat dan allemaal uit binnen de vier muren van ons gezin? Ik geef je de komende 7 weken een inkijk, want ik geef mijn #ouderzonden bloot. Ouderzonden is een initiatief van twee moeders waarbij je als blogger zeven weken lang een hoofdzonde beschrijft, en vooral dan de toepasselijkheid van die zonde op je eigen (mijn eigen) ouderschap. Ouderzonden. Het woord alleen al! Deze challenge wil ik aangaan.

Elke week is wel heftig. Ik vond twee keer per maand iets posten op mijn blog al redelijk realistisch, in combinatie met het schrijven van een boek (twee deadlines per maand) en een opleiding tot kindertolk (elke maand een deadline). Maar ik doe het zo graag. Het combineert alles wat ik graag doe: schrijven over kwetsbaarheid en verbinding en over hoe we de wereld een beetje idealer kunnen maken. Is het niet voor onszelf, dan toch zeker voor onze kinderen. De enige manier waarvan ik ondervind dat ze écht werkt is door grondig aan mezelf te werken. Oh, wat een mottige uitdrukking. ‘Werken aan mezelf.’ Grondige verbouwingen doorvoeren, de fundamenten stutten en zorgen voor voldoende riolering overal. Enfin. Ouderzonden dus, en kwetsbaarheid, walk the talk joba, en schrijf. Ik ga schrijven en open en eerlijk zijn over mijn moederschap. Deze biecht ik alvast op:

A_20171210_3

Bovenstaande foto is één van de enige twee geslaagde foto’s na meer dan 50 keer klikken met mijn camera. Alle andere foto’s tonen boze kindjes die geen zin hebben in een fotoshoot. Niet alles is wat het lijkt! Vanaf 1 februari volgen hier: hoogmoed, hebzucht, onkuisheid, jaloezie, gulzigheid, gramschap en traagheid. Oh, waar ben ik aan begonnen!

Meedoen? Check de blog van Romina voor meer info en inschrijven.

Mens erger je niet

Ik schrijf een boek! Samen met de fantastische Patricia van Lingen van de School voor Relaties schrijf ik een boek over ergernissen en hoe ergernissen je heel veel vertellen over jezelf. Wie de moed heeft om daar naar te durven kijken, heeft meteen alles in handen om zijn of haar leven te veranderen. Heel veel meer kan ik er nog niet over zeggen, de bedoeling is dat alles in het boek komt en niet op mijn blog. Maar wat ik wel kan zeggen: het boek moet tegen de zomer af zijn om vervolgens echt geboren te worden in het najaar. Het staat in de sterren geschreven, al schrok ik behoorlijk toen ik mijn horoscoop de eerste keer las:

Een boek is ook een beetje een kind, nietwaar?

Ondertussen ben ik op zoek naar veel voorkomende ergernissen om het over te hebben in het boek. Waar erger jij je aan? Op je werk, in het verkeer, bij je familie, onder vrienden, op tv, …? Maakt niet uit, spuw je gal! Laat het me weten hieronder of via een bericht of telefoontje. Ik bezorg je een antwoord, hopelijk ook in het boek! Anonimiteit en privacy zijn verzekerd, uiteraard. Dankjewel!