Rebelse meisjes

Vandaag is het vrouwendag. De uitstekende gelegenheid om een zeer bijzonder boek aan te prijzen. ‘Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes’. (*)

Bij ons is het de gewoonte dat ik ’s avonds een verhaal voorlees voor de kindjes. Eerst voor onze zoon Bas van 3,5 jaar, daarna voor de dochters van 9 en bijna 7. Ooit las 1-minuut-sprookjes voor. Omdat ik vond dat ik dat ‘moest’ doen, maar eigenlijk geen zin in had. Omdat ik verlangde naar ploffen in de zetel en wat tijd met mijn man. Het was écht verschrikkelijk hoe je een verhaal kunt ontdoen van alle lagen: ‘Er was eens een prinses, haar stiefmoeder was boos, ze vluchtte naar de zeven dwergen, ze at van de appel, ze ging dood, toen kwam een prins die haar kuste, en ze leefde nog lang en gelukkig.

Het kon echt niet meer zijn, met die belachelijk korte verhaaltjes, ontdaan van alle essentie. De sprookjesbundels van Thé Tjong Khing kwamen in de plaats: 6 à 8 pagina’s per sprookje! Na meer dan vier jaar zijn de boeken van deze schrijver nog steeds de favorieten van onze dochters. Maar ondanks de gelaagdheid en de engheid van die verhalen, het blijven verhalen die oud zijn. Over prinsen en prinsessen, en weinig inspirerend en toepasbaar voor hun eigen leven. Ik wens mijn dochters geen passief prinsessenleven toe.

Tot ik dus online ‘Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes’ tegen kwam. Ik heb lang getwijfeld om het te kopen want het was nog niet verkrijgbaar in de boekhandel. Ik kon het toen nog niet vastgrijpen en erin bladeren en objectief vaststellen dat het de moeite zou zijn om dit kopen. Dus het was toch wat een risico om dit te kopen, want ik kende niemand die het ook had gekocht. Maar nu ken jij mij en ik zeg jou: Maar mensen, wat een AANRADER!

Moderne sprookjes over échte meisjes en vrouwen, van over de hele wereld en over allerlei thema’s en sectoren. Het verhaal van Astrid Lindgren, Maya Angelou, maar ook over Coco Chanel, en Malala Yousafzaï. Dat laatste las ik gisterenavond voor. De monden van onze dochters vielen open van verbazing: mocht Malala niet naar school!? Omdat ze een méisje is? Overleefde ze een kogel in haar hoofd? En ze won al een Nobelprijs! We lazen ook het verhaal over Brenda Chapman. Zij is een tekenares die overal geweigerd werd, maar bleef doorzetten. Uiteindelijk maakte ze de film ‘Brave’. Dat is dé lievelingsfilm van onze tweede dochter Noor. En Noor houdt ongelooflijk veel van tekenen. Dat was zo fijn om te lezen en te ontdekken!

Maar liefst 100 verhalen over bijzondere meisjes en vrouwen. Vlot geschreven en bij elk verhaal geef ik mijn dochters de onderliggende inspirerende boodschap mee: als je ervan kan dromen dat je het doet, dan kan je het! Mijn dochters hoeven geen nobelprijs te winnen en ook niet zelf ooit in zo’n boek te verschijnen. Maar wat ik wel graag voor ze wil is dat ze hun dromen achterna gaan.

Oké, eerlijk is eerlijk: soms hebben de verhalen wat teveel 1-minuut-gehalte. De kritische lezer zou daarover kunnen vallen. Maar deze verhalen zijn zo verfrissend. De passieve prinsessen die dromen van een prins, daar heb ik het wel even mee gehad. En bovendien, dan lezen we er gewoon 5 op een avond. Het mooiste is hoe mijn dochters elke avond in koor vragen om deze verhalen. ‘Toe mama, nog één! Toe, toe, toe, nog ééntje!’

Aan alle ouders met dochters: koop dit boek!

Rebelse meisjes

(*) Ik krijg geen geld voor het aanprijzen van boeken. Dit boek is gewoon zo fantastisch en een écht “moet-je-hebben” voor in je bibliotheek. Dat is de enige reden waarom ik er hier over schrijf. En omdat het boek meehelpt om meisjes te doen dromen én die dromen waar te maken. Zo realiseren ze voor zichzelf hun ideale wereld.

Advertenties

Superbia (hoogmoed, hovaardigheid, ijdelheid) #ouderzonden

Gisteren is de dag dat ik voor het eerst mama werd. Negen jaar al ben ik de ongelooflijk trotse mama van Reina. En inmiddels ook van Noor (bijna 7) en Bas (3,5). Vandaag is daarom een heel goede dag om mijn ouderzonden van de voorbije jaren onder loep te nemen. Hier gaan we dan: ik buig me over hoogmoed, hovaardigheid en ijdelheid. Oftewel Superbia.

Waarom ben ik een goede moeder? Waar blink ik in uit? 

Ik luisterde naar de podcast van Oprah in gesprek met de Amerkikaanse schrijfster Maya Angelou. Oprah vroeg haar: ‘Op welke creatie ben je het meest trots?’ Ze antwoordde zonder twijfelen dat dat haar zoon was. “Zoals elke moeder zeggen zou”, voegde ze eraan toe. Maar de manier waarop Maya Angelou dit zei was anders dan andere moeders. Zoals zij alles anders zegt kon ik haar waarden voelen in mijn hart, ik voelde hoe ze die woorden werkelijk meende. Ik knikte hevig mee en er rolde zelfs een traan over mijn wang. Een kind op de wereld zetten. Ja, dat is ook mijn grootste prestatie in mijn leven. Meervoud. MAAL DRIE!!! Daar ben ik zo trots op. Ik blink uit in moederschap gewoon al omdat deze drie wondertjes er zijn!

Soms vind ik dat we te weinig stilstaan bij wat voor een prestatie dat werkelijk is. In ons vrouwenlijf laten we een kind groeien en we starten met alleen de ingrediënten van ons eigen lichaam. Het enige wat we nog moeten halen is een zaadcel. Eéntje! En kijk eens wat wij vrouwen daarmee kunnen doen! Dat is toch een wonder, dat je in je mensenleven nooit meer evenaart, wat je ook nog realiseren mag. Ik wil het met hoogmoed dus niet te ver gaan zoeken. Want ja, mijn kinderen zijn behoorlijk beleefd, vriendelijk, slim, lief, en ik lees ze (bijna) elke avond een verhaaltje voor. Ik gaf ze borstvoeding, of probeerde toch, enzovoort blablabla. Maar eigenlijk, gewoon, moeder zijn, dat is al een prestatie om gigantisch hoogmoedig over te zijn.

Ik heb niet één maar drie kinderen. Ergens in de afgelopen jaren tussen nummer één en twee, moet ik gedacht hebben: ik kan dit, laten we dit doen, nummer drie kan er ook nog bij. Ik kon me niet voorstellen dat ik al die liefde voor dat eerste kind zou moeten verdelen over een volgend en nog een volgend kind. Maar pas als het kind er is, begreep ik, dat de liefde voor dat kindje dat er al was niet vermindert of verdeeld moet worden. Integendeel, er komt gewoon NOG MEER liefde. En trots. Ik ben eigenlijk gewoon niet meer en niet minder gigantisch, wat zeg ik, GIGANTISCH trots op onze kinderen.

 

RNB

Hoe kan nu dat nu zonde zijn? 

Ik ben vrijzinnig opgevoed maar uiteraard niet vrij van de christelijke moraal die eigen is aan onze samenleving. En waar ook niets mis of fout aan is. Doe een ander niet aan wat je zelf niet wil, eert uw vader en uw moeder, enzovoort. Ja ook ik, een halve heidense hippieheks hang die waarden aan. Maar die hoofdzonden, daar heb ik toch zo moeilijk mee. Het woord zonde klinkt zo zwaarbeladen en dat is het ouderschap al genoeg. Bovendien, wat is werkelijk zonde? Dat ik trots ben op mijn kinderen? En dat ik trots ook tot uiting breng? Ik zie ze stiekem glunderen wanneer ik ze complimenten geef. Ik hemel ze niet op (behalve hier in deze blogpost) maar ik geloof echt, vanuit het diepste van mijn hart: je kan ze geen liefde of aandacht teveel geven. Wees trots, moeders en vaders, op je kinderen, en zeg het hen ook, hoe graag ze worden gezien. In mijn ideale wereld is dit geen zonde maar een deugd.

Ere wie eer toekomt

De resultaten van mijn moederschap spreken voor zich. Alleen, ik kan niet uitblinken in moederschap zonder het vaderschap van mijn man. Onze kinderen zijn er ook dankzij het gedeelde ouderschap en zijn grote betrokkenheid. Zonder hem? Geen van onze drie schatten was er geweest. En dat is veel veel ruimer dan alleen conceptiegewijs en dat ene zaadcelletje. Zonder het vaderschap van mijn man was ik geen moeder, of toch zeker geen goede. Dus minstens evenveel lof ook voor hem, echt waar.

 

 

Volgende week: Avaritia (hebzucht – gierigheid)

Meeschrijven aan #ouderzonden doe je hier.

Ouderzonden.

Onlangs nog complimenteerde iemand mij met dat ik er uitzie alsof ik alles onder controle heb, en altijd de rust en kalmte zelve ben. Nou, controle, schrap dat maar. Ik voel me vaker out-of-control dan in-control. De rust en kalmte zelve is een masker dat ik me al lang geleden heb aangemeten om de storm in mezelf te verbergen. Hoe zich dat dan allemaal uit binnen de vier muren van ons gezin? Ik geef je de komende 7 weken een inkijk, want ik geef mijn #ouderzonden bloot. Ouderzonden is een initiatief van twee moeders waarbij je als blogger zeven weken lang een hoofdzonde beschrijft, en vooral dan de toepasselijkheid van die zonde op je eigen (mijn eigen) ouderschap. Ouderzonden. Het woord alleen al! Deze challenge wil ik aangaan.

Elke week is wel heftig. Ik vond twee keer per maand iets posten op mijn blog al redelijk realistisch, in combinatie met het schrijven van een boek (twee deadlines per maand) en een opleiding tot kindertolk (elke maand een deadline). Maar ik doe het zo graag. Het combineert alles wat ik graag doe: schrijven over kwetsbaarheid en verbinding en over hoe we de wereld een beetje idealer kunnen maken. Is het niet voor onszelf, dan toch zeker voor onze kinderen. De enige manier waarvan ik ondervind dat ze écht werkt is door grondig aan mezelf te werken. Oh, wat een mottige uitdrukking. ‘Werken aan mezelf.’ Grondige verbouwingen doorvoeren, de fundamenten stutten en zorgen voor voldoende riolering overal. Enfin. Ouderzonden dus, en kwetsbaarheid, walk the talk joba, en schrijf. Ik ga schrijven en open en eerlijk zijn over mijn moederschap. Deze biecht ik alvast op:

A_20171210_3

Bovenstaande foto is één van de enige twee geslaagde foto’s na meer dan 50 keer klikken met mijn camera. Alle andere foto’s tonen boze kindjes die geen zin hebben in een fotoshoot. Niet alles is wat het lijkt! Vanaf 1 februari volgen hier: hoogmoed, hebzucht, onkuisheid, jaloezie, gulzigheid, gramschap en traagheid. Oh, waar ben ik aan begonnen!

Meedoen? Check de blog van Romina voor meer info en inschrijven.

Mens erger je niet

Ik schrijf een boek! Samen met de fantastische Patricia van Lingen van de School voor Relaties schrijf ik een boek over ergernissen en hoe ergernissen je heel veel vertellen over jezelf. Wie de moed heeft om daar naar te durven kijken, heeft meteen alles in handen om zijn of haar leven te veranderen. Heel veel meer kan ik er nog niet over zeggen, de bedoeling is dat alles in het boek komt en niet op mijn blog. Maar wat ik wel kan zeggen: het boek moet tegen de zomer af zijn om vervolgens echt geboren te worden in het najaar. Het staat in de sterren geschreven, al schrok ik behoorlijk toen ik mijn horoscoop de eerste keer las:

Een boek is ook een beetje een kind, nietwaar?

Ondertussen ben ik op zoek naar veel voorkomende ergernissen om het over te hebben in het boek. Waar erger jij je aan? Op je werk, in het verkeer, bij je familie, onder vrienden, op tv, …? Maakt niet uit, spuw je gal! Laat het me weten hieronder of via een bericht of telefoontje. Ik bezorg je een antwoord, hopelijk ook in het boek! Anonimiteit en privacy zijn verzekerd, uiteraard. Dankjewel!

Ik ben een vlinder, jij ook?

Voor wie snel wil gaan, voor wie wil uitbreken, voor wie wil ontpoppen, voor wie al wil vliegen maar nog kruipt, voor wie wil ont-wikkelen, voor wie groeipijnen heeft: give yourself time!

Ik denk aan de vlinder die ik in wezen ben, aan de vlinder die ik aan het worden ben. Dat elke fase waar ik doorheen ga, een nieuwe laag is waar ik doorheen breek. Stap voor stap ontpoppen, laag per laag ont-wikkelen, op weg naar loslaten, overgave en vliegen als een vlinder. Gedragen door de wind en de zon, gevoed door de bloemen en de aarde. Ik ben een vlinder, misschien nog een rups, maar ik ben echt ook een vlinder in wording. Het vergt een beetje moed om elke fase in te gaan, om niet te blijven waar het veilig en bekend is. En mee te bewegen met het leven, alles accepteren, te beginnen met mezelf en de staat waarin ik nu ben. Schoon, zo’n vlinder en de metafoor van evolutie en cyclus en dat alles altijd verandert en niks ooit hetzelfde blijft, al willen we dat soms zo graag.

Ben jij ook een vlinder?

Deze blogpost is er eentje in de reeks dieren. Ik schreef eerder al over de koe, de kikker en de olifant.

Had je 10 miljoen wat zou jij dan doen?

Mijn ideale wereld realiseren, tiens! Helaas, ik heb geen tien miljoen, dus ik hou het bij stapje per stapje creëren. Een duwtje in de rug helpt natuurlijk wel. Zo’n duwtje kreeg ik een tijdje geleden. Eén keer 150 euro betalen en vervolgens 4.800 euro krijgen, 150 euro geven om iemand te steunen in het realiseren van zijn of haar droom, en vervolgens je eigen dromen waarmaken. Mijn eerste gedacht, of nee, mijn onfeilbare gevoel in mijn onderbuik was: neeneenee! Met alle chinezen maar niet met de deeze.

Na een onverwachte factuur van de elektriciteit (afrekening van drie jaar want Eandis… oh blah, whatever) en nog één van de auto en nog één en nog één, en de bankrekening die meer kost dan opbrengt, dacht mijn hoofd: waarom niet? En vooral, waarom wel? Ik zou er een kleinere minder zuipende tweedehandswagen mee kunnen kopen en die ene factuur mee betalen. Mijn gevoel overheerste en ik schakelde mijn hoofd én mijn onderbuik uit. Wat mooi ook, meebetalen in de droom van een ander. En als iedereen geeft, kan iedereen ontvangen, en iedereen kan dan dromen realiseren. En ik de mijne! Twee peperdure opleidingen, de afwerking van ons huis, onze eigen remorque, een treffelijk terras buiten, nieuwe tuinstoelen, nieuwe bedjes voor de kindjes, de hypotheek verlagen, jaaaa!!! Terzijde, ik droom niet alleen van mijn ideale wereld, ik ben ook soms naïef in hoeveel de dingen allemaal kosten. Maar dat doet er niet toe. Met overvloedig schaamrood op de wangen, verzamel ik al mijn moed, hap ik naar adem bij publiceren van deze post en moet ik bekennen: ik trapte er met ogen open in. Ik schreef 150 euro over.

Voor wie luidop ‘maar Joba’ zegt, ik weet het. Gelukkig heb ik een hoofd waar vele stemmen spreken, het ene al luider dan het ander en behoorlijk pinnig kwam ik op mijn beslissing terug. Het is een piramidesysteem waarbij de zwakste schakel (= diegene die geen andere mensen aanbrengt om welke reden dan ook) armer achterblijft. Iemand betaalt altijd de rekening van een ander en blijft berooid over. Daar wil ik niet aan meewerken. Ik doe niet mee, ik zocht en zoek geen nieuwe mensen om mee in het systeem te stappen. Nu ben ik bezig met het terugkrijgen van mijn geld van die dame. Via whatsapp, zoals het gedoe begonnen is. Ik doe dat kort en bondig, zakelijk maar beleefd. Ik krijg ellenlange antwoorden over ‘dromen steunen’ en over hoe ze haar beslissing om het geld niet terug te storten ook nog eens graag wil duiden bij een persoonlijk gesprek. Daarop antwoordde ik weer netjes dat dat niet nodig was, dat ik gewoon mijn geld terug wil. Een minuutje werk, klaar! Maar ze antwoordde enkele dagen geleden dat ze bij haar beslissing blijft, en dat ze er verder niet meer wil over communiceren.

Whoa. Wacht even. Dit is piramide én diefstal. Nee? De luide kritische stem in mijn hoofd ging wild tekeer tegen mijn grote rode hart dat zich langzaam sloot: “Zie je wel! Waarom ben je daar nu in getrapt!” Grappig ook hoe die kritische stem ook zegt dat ik altijd ALTIJD naar mijn eerste gevoel in mijn onderbuik moet luisteren. Daarin heeft mijn hoofd alvast gelijk.

Ik won juridisch advies in en heb verdere stappen ondernomen. Ik hoop er nu het beste van. Mijn ideale wereld realiseren is een uitdaging, ik maak fouten, ik trap in valstrikken, ik ga uitdagingen aan, ik probeer steeds meer zelf te doen in plaats van te dromen en te denken, en mijn lot niet meer in de handen van een ander te leggen. En tegelijk is het zo belangrijk om er verdomd goed mijn hoofd erbij te houden én mijn onderbuik/instinct te vertrouwen. Lesje geleerd!

Meer lezen over piramidespel en dat het verboden is

 

Dodentocht voor het leven

Peter was mijn collega met een ernstige spierziekte. Peter zat in een elektrische rolstoel maar dat hield hem niet tegen om zijn ideale wereld te creëren. Hij had een liefdevolle vrouw en twee prachtige dochters, een hele hoop vrienden en een fantastische familie, hij had een job en hij was zeer geëngageerd. Niks hield hem tegen. Zijn vader zou ooit de Dodentocht stappen, en Peter daagde hem uit: ‘Als je dat doet, dan rij ik de hele weg in mijn rolstoel naast je mee.’  Maar het verliep anders. Peter overleed plots, veel te vroeg, aan hartfalen. De wereld stond heel even stil en draaide toen merkwaardig toch weer verder.

Roger, zijn vader dus, gaat dit weekend de Dodentocht stappen. Niet met maar wel voor Peter en voor zijn grote droom: een onafhankelijk leven voor iedereen. Hij gaat 100 kilometer stappen en je kan hem sponsoren. Het geld gaat naar de vzw die ervoor zorgt dat mensen met een handicap een zo ideaal als mogelijke wereld kunnen realiseren, naar het voorbeeld van Peter. Een doener in plaats van een dromer, die de moed heeft om niet op te geven en meehelpt dromen realiseren. Zo vader, zo zoon. Ik wens Roger ongelooflijk veel succes toe, en doorzettingsvermogen, en moed.

Meer lezen en Roger sponsoren

Dodentocht Roger