Invidia (nijd – jaloezie – afgunst) #ouderzonden

Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Whoa, open en eerlijk moet ik zijn! Want dat is best wel veel…

  • Energie hebben voor duizend man.
  • Een bakprinses zijn in de keuken, én het nog graag doen.
  • De kennis, ervaring en goesting om zelf een huis te verbouwen.
  • Tijd over hebben om te genieten van een sportclub.
  • De kracht om van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat te blijven gaan.

Zo van die vrouwen die alles hebben en alles kunnen. Een goedbetaalde topjob, een auto van het werk, en de ballen aan mijn lijf om thuis ook nog eens huishouden met drie kinderen én verbouwingen te realiseren én verjaardagsfeestjes én zelfgemaakte taarten bakken. Soms zijn er van die dagen dat ik denk: het zou toch handig zijn als ik zo’n supermoeder was. Of zo’n supermoeder ook de max is voor haar partner, dat weet ik niet. Ge kunt toch niet ALLES fantastisch doen? Of wel? Zo ja, dan neem ik dat graag over.

Maar nee dus. Ik sukkel nog met de naweeën van tijdelijk langdurige moeheid, ik ben geen keukenprinses, een handige harriëtte ook al niet. Sportief dan? Totaaaaal niet. Blijven gaan? Ook niet. Mijn bed ziet mij veel te graag. Vandaar! Het diploma om in het onderwijs te staan lijkt ook wel iets om onmiddellijk over te nemen van een andere ouder. Nu ik drie kinderen heb besef wat een gouden job dat is. Ik besef tegelijk dat het onderwijs zoveel meer is dan veel vakantie. Dankbaar ben ik, voor al die uren en uren die leerkrachten bijdragen in de opvoeding van onze kinderen. Ik vermoed dat ik het niet zou kunnen, veel te veel zou geven aan al die lieve kinderhartjes, ten koste van mezelf. Waardoor mijn eigen hart uiteindelijk hard zou worden wegens veel te veel dweilen met de kraan open. Ik zou al mijn liefde weggeven aan de kinderen van mijn klas. Nog eens zwanger zijn, zou ik ook overnemen voor een andere ouder. Zwanger zijn, dat kan ik goed en doe ik graag, echt waar! Maar dat kan niet zonder dat ik me zou hechten aan het kind in mijn buik. Toch beter niet doen. Mijn achterbank zit vol, mijn hart ook, genoeg kinderen hier die veel deugd hebben van mijn ouderzonden!

Advertenties

Luxuria (onkuisheid – lust – wellust) #ouderzonden

Oh mijn ouderzonden. Misschien is mijn grootste ouderzonde wel dat ik teveel hooi op mijn vork neem en de vork vervolgens niet meer kan dragen. Zoals beloven om elke week een stukje online zetten. Het lukte me voorheen niet en nu zeker niet. Maar zachtheid en compassie, in eerste instantie voor mezelf, zijn de toverwoorden! Dus daarom veel later dan voorzien, toch nog iets over luxuria. Het voelt alsof Acedia (traagheid) nu beter zou aan bod komen maar dat is pas voor binnen twee weken. En zo is het ook nooit goed in Joba’s reële wereld. Hopla, onkuisheid, hier ga ik!

Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent? 

Er was eens een keigoed boek en een bijhorende fantastische training die me erop wezen dat de natuur inderdaad voorziet dat ik bij elke baby in het begin inderdaad in de eerste plaats ‘ouder van…’ ben. Ik ben dan in de eerste plaats moeder. Niet Joba, niet vrouw van Lieven, maar MOEDER. Punt. In functie van het overleven van het kind is dat tijdelijk de weg. Maar daarna, daarna mag ik weer in de éérste plaats JOBA zijn, op de tweede plaats vrouw van Lieven, en dan pas moeder. Het klinkt gek in mijn oren dat het ooit anders voelde. Natuurlijk zijn onze kinderen cruciaal in ons leven en nemen mijn man en ik allebei de volle verantwoordelijkheid om onszelf en onze kinderen gezond en gelukkig te laten zijn. En daarin is exclusiviTIJD voor hem en mij de basis. Die basis is immers waar onze schatten uit voortkomen, dus het is in ons en hun belang dat die basis goed gevoed blijft.

Ik verkoop het aan de kinderen als papa&mama-dag maar op zo’n dagen zijn wij dan vooral Lieven & Joba, en geen papa en mama. We noemen elkaar ook niet papa en mama, nooit. We hebben ook de tv bewust niet afgeschaft. Want soms, ja soms, is dat écht de beste babysit. Denk aan koken, maar ook aan papa-mama-tijd. Ik moet er geen tekeningske bij maken, toch? 🙂 Het zou een onkuis tekeningetje zijn.

Naast het boek en de training en bergen boeken die ik over het onderwerp verslonden heb, volg ik nu ook een opleiding tot kindertolk en daarin wordt dit idee alleen maar bevestigd. Dat de natuur voorziet dat ik inderdaad bij de geboorte van elk nieuw kindje helemaal gefocust ben op dat wondertje. Om de overleving te waarborgen is dat zo door tienduizenden jaren heen gegroeid. Noem het instinct, de genen, whatever, het is zo. Maar op een bepaald moment moet die focus weer veranderen naar me en my hubby. De zogenaamde onkuisheid is eigenlijk het onderhouden van het uiten van de liefde tussen man en vrouw.

In mijn ideale wereld bestaat de heilige drie-eenheid niet uit drie generaties mannen – de vader, de zoon en dan een onstoffelijk wezen. Nee, de heilige drie-eenheid bestaat uit vader-moeder-kind. Het kind komt voort uit de liefde – of uit “onkuisheid” om precies te zijn. Onkuis vind ik dat niet, integendeel. Het is heilig! Als die focus en die verbinding goed is, dan heeft het kind alles mee dat het nodig heeft om zelf tot een gegronde gezonde gelukkige volwassene uit te groeien. Dus ja, ik ben drie keer al een hele tijd vooral ‘ouder van…’ geweest. Maar na negen jaar ervaring in het ouderschap leerde ik de essentie terug te zien. Ik ben vooral en in de eerste plaats Joba, partner van Lieven, en ook moeder. Als het goed gaat met mij, en vervolgens goed met mij en mijn man, dan gaat het goed met onze kinderen. Dan stroomt de liefde hier eindeloos over. Eerst me-time, dan us-time met mijn man, dan together-time met het hele gezin.

Er is ook us-time één op één met elk kind. Prioriteit is de me-time. Dat is vooral een enorme uitdaging. Maar dat hou ik voor een andere blogpost.

 

Avaritia (hebzucht – gierigheid) #ouderzonden

Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind? 

Ik kan werkelijk niks bedenken. Niks. Behalve uit mijn bord eten. Daar kan ik niet tegen. Ieder kijkt in zijn eigen bord. Maar uit elkaar bord pikken, nee. Mijn eten delen daarentegen, ja. Tuurlijk wel. Als ze het eerst mooi vragen. Maar verder? Ca va.

Is dat niet de essentie van ouderschap, dat je alles wie je bent, alles wat je hebt, deelt met je kinderen? Ik heb liefde te delen, een huis om te delen, een man om te delen (als hun papa dan). Ik neem wel af en toe een joba-dag, een mama-moment, een papa-&-mama-dag. Maar zelfs dan, als ze dat nu echt zouden willen en vooral nodig hebben, dan deel ik dat met hen. Dan mogen ze er bij zijn. Niet te vergeten, er zijn ook ‘mama-dagjes’ met elk kind. Daar genieten ze heel, heel erg van. Alhoewel ik moet toegeven dat het met drie kinderen inmiddels mama-uurtjes geworden zijn. Momenten van exclusieve aandacht van mij voor elk kind afzonderlijk. Familiegeheimen, dramatiek, de dingen die voor volwassenen zijn, die deel ik nu niet met hen maar dat komt nog, naar mate ze groter worden. Dat is een kwestie van tijd. Ik ben benieuwd naar de andere blogs over deze deugd. Ik vraag me af of ik hier op een grote blinde vlek gestoten ben wat betreft deze ouderzonde, maar ik zie het echt niet.

Aha!

Ik zou wel nooit mijn kinderen willen delen. Ík ben de mama. Niemand anders. Ieder ander betrokken in de opvoeding van onze kinderen heeft zijn eigen rol. Hun papa op de eerste plaats, en verder nog de grootouders, tantes en nonkels, peters en meters, leerkrachten, babysits, noem maar op. Waarvoor ik hen allen ongelooflijk dankbaar ben, want alleen zijn zou ik het niet kunnen. Maar ik ben de mama. Mijn mama-zijn delen? Nee. Misschien is dat wel een ouderzonde, dat ik mijn moederschap alleen wil dragen. Terwijl het eigenlijk niet hoeft. Ik ben de moeder, ik kan die rol niet delen zelfs al zou ik het willen.

Dubbele aha

Deze blogpost raakte niet op tijd online. En toen werd duidelijk waarom. Dit weekend waren twee van drie kindjes ziek (griep) en begrijpelijkerwijs hangerig en met nood aan extra moederliefde. Dat ik dan ook graag geef: knuffelen en op mijn schoot en lang in de zetel blijven zitten. Allemaal geen probleem. Maar dan. Toen kwam het moment waarop ik aan tafel neer zijg (is dat een woord? Zijgen?) om te eten. Dat moment. Het moment dat ik vijf minuten in alle rust voedsel tot mij wil nemen, brandstof en energie om nog eens een paar uur verder te kunnen. ‘Mamaaaaaaaaaaaa!!! Ik wil NUUUUU knuffeluhhhn!’. Dat moment is mijn schoot niet beschikbaar voor knuffels en kussen. Dan moet iedereen even van mij blijven en mij. gewoon. laten. ETEN.

Gevoelig blind vlekje van mij!

 

Volgende week: Luxuria (onkuisheid – lust – wellust) 

Meeschrijven aan #ouderzonden doe je hier.

Superbia (hoogmoed, hovaardigheid, ijdelheid) #ouderzonden

Gisteren is de dag dat ik voor het eerst mama werd. Negen jaar al ben ik de ongelooflijk trotse mama van Reina. En inmiddels ook van Noor (bijna 7) en Bas (3,5). Vandaag is daarom een heel goede dag om mijn ouderzonden van de voorbije jaren onder loep te nemen. Hier gaan we dan: ik buig me over hoogmoed, hovaardigheid en ijdelheid. Oftewel Superbia.

Waarom ben ik een goede moeder? Waar blink ik in uit? 

Ik luisterde naar de podcast van Oprah in gesprek met de Amerkikaanse schrijfster Maya Angelou. Oprah vroeg haar: ‘Op welke creatie ben je het meest trots?’ Ze antwoordde zonder twijfelen dat dat haar zoon was. “Zoals elke moeder zeggen zou”, voegde ze eraan toe. Maar de manier waarop Maya Angelou dit zei was anders dan andere moeders. Zoals zij alles anders zegt kon ik haar waarden voelen in mijn hart, ik voelde hoe ze die woorden werkelijk meende. Ik knikte hevig mee en er rolde zelfs een traan over mijn wang. Een kind op de wereld zetten. Ja, dat is ook mijn grootste prestatie in mijn leven. Meervoud. MAAL DRIE!!! Daar ben ik zo trots op. Ik blink uit in moederschap gewoon al omdat deze drie wondertjes er zijn!

Soms vind ik dat we te weinig stilstaan bij wat voor een prestatie dat werkelijk is. In ons vrouwenlijf laten we een kind groeien en we starten met alleen de ingrediënten van ons eigen lichaam. Het enige wat we nog moeten halen is een zaadcel. Eéntje! En kijk eens wat wij vrouwen daarmee kunnen doen! Dat is toch een wonder, dat je in je mensenleven nooit meer evenaart, wat je ook nog realiseren mag. Ik wil het met hoogmoed dus niet te ver gaan zoeken. Want ja, mijn kinderen zijn behoorlijk beleefd, vriendelijk, slim, lief, en ik lees ze (bijna) elke avond een verhaaltje voor. Ik gaf ze borstvoeding, of probeerde toch, enzovoort blablabla. Maar eigenlijk, gewoon, moeder zijn, dat is al een prestatie om gigantisch hoogmoedig over te zijn.

Ik heb niet één maar drie kinderen. Ergens in de afgelopen jaren tussen nummer één en twee, moet ik gedacht hebben: ik kan dit, laten we dit doen, nummer drie kan er ook nog bij. Ik kon me niet voorstellen dat ik al die liefde voor dat eerste kind zou moeten verdelen over een volgend en nog een volgend kind. Maar pas als het kind er is, begreep ik, dat de liefde voor dat kindje dat er al was niet vermindert of verdeeld moet worden. Integendeel, er komt gewoon NOG MEER liefde. En trots. Ik ben eigenlijk gewoon niet meer en niet minder gigantisch, wat zeg ik, GIGANTISCH trots op onze kinderen.

 

RNB

Hoe kan nu dat nu zonde zijn? 

Ik ben vrijzinnig opgevoed maar uiteraard niet vrij van de christelijke moraal die eigen is aan onze samenleving. En waar ook niets mis of fout aan is. Doe een ander niet aan wat je zelf niet wil, eert uw vader en uw moeder, enzovoort. Ja ook ik, een halve heidense hippieheks hang die waarden aan. Maar die hoofdzonden, daar heb ik toch zo moeilijk mee. Het woord zonde klinkt zo zwaarbeladen en dat is het ouderschap al genoeg. Bovendien, wat is werkelijk zonde? Dat ik trots ben op mijn kinderen? En dat ik trots ook tot uiting breng? Ik zie ze stiekem glunderen wanneer ik ze complimenten geef. Ik hemel ze niet op (behalve hier in deze blogpost) maar ik geloof echt, vanuit het diepste van mijn hart: je kan ze geen liefde of aandacht teveel geven. Wees trots, moeders en vaders, op je kinderen, en zeg het hen ook, hoe graag ze worden gezien. In mijn ideale wereld is dit geen zonde maar een deugd.

Ere wie eer toekomt

De resultaten van mijn moederschap spreken voor zich. Alleen, ik kan niet uitblinken in moederschap zonder het vaderschap van mijn man. Onze kinderen zijn er ook dankzij het gedeelde ouderschap en zijn grote betrokkenheid. Zonder hem? Geen van onze drie schatten was er geweest. En dat is veel veel ruimer dan alleen conceptiegewijs en dat ene zaadcelletje. Zonder het vaderschap van mijn man was ik geen moeder, of toch zeker geen goede. Dus minstens evenveel lof ook voor hem, echt waar.

 

 

Volgende week: Avaritia (hebzucht – gierigheid)

Meeschrijven aan #ouderzonden doe je hier.

Over mijn hartsvriendin

Hartsvriendin

Vriendin, metgezel, die niet meer en niet minder is
dan vader, moeder, minnares, kind
hetzelfde als ik, maar anders
onafhankelijk en toegewijd
ouder, jonger, van dezelfde tijd.
Trooster, die getroost kan worden
baken en verhanger van borden
zuster, maar van een andere moeder, zonder rivaliteit
met wie ik samenloop en die mij begeleidt.
Zij gunt mij om te leven en als ik dood
zou willen, geeft Zij mij gelijk.
Soms is het, dat ik om haar alleen
verdragen blijf, wat zonder haar ondraaglijk scheen.
Zonder een enkele verplichting
loop ik en altijd in Haar richting.

Gedicht geïnspireerd op het gedicht ‘Vriend’ van M. Vasalis.

Mannendag

Al een tijdje houden de mannen die mijn blog lezen me bezig. Niet elke dag en niet letterlijk, gelukkig, maar af en toe kom ik tot de verbazende vaststelling dat er meer mannen zijn die mijn blog lezen dan ik dacht. De vrouwen die me volgen, die liken en reageren online. De mannen niet. Die lezen, en spreken me erover aan als ze me tegenkomen in het echt. Elke keer ben ik weer heel blij verrast, want ik dacht niet dat mijn ideale bloglezer een man was. Vandaag, op mannendag, schrijf ik deze blogpost speciaal voor mijn mannelijke lezers. En ook een beetje voor de vrouwen, uiteraard.

#bartdepauw 

Het gedoe met Bart De Pauw heeft álle mannen flink in hun kruis gegrepen, en het doet ze allemaal zeer zeer veel pijn. Zo lijkt het toch. Op het werk merkte ik hoe bijna alle mannen in een kramp schieten als vrouwen in de buurt komen. Als ik mijn stoel te dicht schuif tijdens een overleg, zeggen ze met schroom: ‘Durf je?’. Als ik aan een man tussen twee vrouwen vraag om dichter bij elkaar te schuiven voor de foto, zegt hij: ‘Oei, nee, niet te dicht, hé, want ja, tegenwoordig!’. En dan de grappen natuurlijk. ‘Allee, geen grensoverschrijdende knuffel, nee?’. Gelukkig worden er grappen over gemaakt, maar ik lijk zoveel onzekerheid bij de mannen te voelen. Wat kan nog wel en wat niet meer? Wat is oké en wat wordt aan de preventiedienst doorgegeven achteraf? Ik snap dat mannen zich overweldigd voelen door de massale #metoo bekentenissen. Ik snap dat mannen door vage beschuldigingen compleet in de war zijn over wat nu wel en niet grensoverschrijdend is. Wat onschuldig is, lijkt het nu helemaal niet meer. Want het is een oh zo dunne en persoonlijke lijn: wanneer reageer je als vrouw seutig en overdreven, en wanneer is het erover maar niet erg genoeg, en wanneer voel je je werkelijk bedreigd ten opzichte van een man. En dan nog de situaties waarbij de fysieke integriteit zwaar geschonden wordt en aangifte bij welke instantie dan ook vanzelfsprekend lijkt, maar wij vrouwen het om wat voor reden dan ook niet doen. Niet durven.

#metoo

Ook ik had eigenlijk ooit één keer naar de politie moeten gaan en ik deed het niet. Het was niet zó erg, ik was niet verkracht. Maar wel erg genoeg dat het me 11 jaar later nog steeds bezig houdt. Ik wou toen de hele zaak maar liever snel vergeten. Kop in’t zand steken, zoiets. Ondertussen heb ik twee dochters en denk ik: ik heb geen enkele goede reden meer waarom ik het niet heb aangegeven. Ik word bijna panisch als ik denk aan mijn meisjes en dat ook zij misschien geconfronteerd zullen worden met gedrag dat net niet erg genoeg maar wél voorbij de grens is. In feite heb ik toen de grens niet aangegeven en die ene man gaf ik grenzeloos vrij spel in gedrag dat nét niet erg genoeg is. Die man doet maar voort, tot iemand eindelijk spreekt.

Vrouwen, spreek.

Dus vrouwen, spreek. Voor je moeders en voor wat hen is overkomen, voor je dochters zodat je ze ervan kan behoeden. Spreek, voor je zonen zodat ze weten waar de grenzen liggen, voor je mannen zodat ze weten wat jij fijn vindt en wat absoluut niet. Wees verantwoordelijk voor jezelf en iedereen die je graag ziet. Stel jezelf de vraag: ‘Wat deze man met mij doet, wat hij tegen me zegt, zou hij dat mogen doen tegen mijn moeder, tegen mijn dochter? Zou ik willen dat mijn man of mijn zoon dit doet naar een andere vrouw?’ Is het antwoord ‘Nee’? Spreek dan. Zeg het. Schreeuw het uit. Ter plekke, achteraf, anoniem of in de krant. Roep halt toe, zeg stop, brul nee. Stop met zwijgen, en spreek.

Mannen, doe voort. 

We worden er allemaal zoveel serieuzer en ernstiger van terwijl de wereld net zo veel meer onschuld, lichtheid en blijdschap nodig heeft. Wat vrouwen overkomt is niet te minimaliseren. #metoo geldt ook voor mij. Maar ik geloof dat het een zeer zeer kleine minderheid aan mannen is die het verpest voor alle anderen. Dus ik wil me focussen op de meerderheid. De goeie en de toffe mannen, de mannen met een hart van goud. Bestaat er geen machtsrelatie tussen jou en de ander, in dat geval: Toe alstublieft, blijf grapjes maken, blijf onschuldig, blijf zijn wie je bent. Blijf verantwoordelijk voor wat je eigen daden, kruip nu niet weg. Stel jezelf de vraag en geef jezelf het antwoord: ‘Wat ik wil zeggen tegen of doen met deze vrouw, zou een andere man in mijn positie dat mogen doen met mijn moeder, mijn vrouw, mijn dochter?’

Is het antwoord ‘Ja’? Ga ervoor. Doen! Ik kijk er alvast naar uit. 🙂

MANNENDAG

Geluk is een keuze

Geluk is een keuze is een leuze waarvan ik meestal denk: fuck it. Maar vandaag dacht ik: love it! Ik koos voor dubbel geluk: te voet naar het werk in de ochtendzon. Hartverwarmend, spierversterkend, geestverrijkend. Wandelen is goed voor alles. Opgeladen begonnen aan mijn werkdag en ontspannen thuisgekomen. Door te wandelen kon ik de drukte en de hectiek van de dag makkelijker en sneller achter mij (lees: op het werk) laten. En ’s avonds was ik sinds lang nog eens echt creatief met woorden. Door mezelf op deze manier te ‘voeden’ hou ik mezelf en mijn energiepeil in een gezonde balans. Zo dankbaar! 

Vandaag was mijn wereld behoorlijk ideaal.