Sinterklaas met moed

‘Mama! Een kindje uit mijn klas zegt dat Sinterklaas niet bestaat!’ vertelt mijn dochter Noor  verontwaardigd aan de keukentafel. ‘Ik weet dat ook wel dat Sinterklaas hulpsinten heeft,’ gaat ze pienter verder, ‘hij toch onmogelijk overal tegelijk zijn!’. Noor is 6 en niet alleen slim maar ook zeer empathisch. Haar zus Reina van bijna 9 knikte hevig instemmend en voor mij voelde dat alsof ze ook nog steeds gelooft dat Sinterklaas echt is. Oh jee, dacht ik. Het jaar van de waarheid. Hulpsinten, dus. Er komt een moment dat onze dochters zullen begrijpen dat Sinterklaas misschien wel een verhaal is van vroeger, en dat het min of meer waar is. Maar dat de praktische uitvoering tegenwoordig door hun eigen ouders gebeurt, of door andere volwassenen die zich graag verkleden. Heel veel dank aan de buren voor deze ondertussen jaarlijkse traditie. Het is echt geweldig om eventjes weer net zo zenuwachtig te zijn als onze kindjes wanneer de deurbel gaat. Oh wie klopt daar kind’ren?

IMG_0591

Vanmorgen verliep het wonderwel. Hun geloof werd niet aangetast hoewel mijn man zweert dat Reina doet alsof. Ik betwijfel het, ofwel is ze aanstormend supertalent voor het betere toneelstuk. Wat als de dag komt en ze de waarheid weten? Stopt Sinterklaas dan met langskomen? Sinterklaas is een kinderfeest dat ik graag wil behouden in ons gezin, hoe oud onze kinderen ook zijn. Ze zijn en blijven onze kinderen en zelfs al zijn de 40 jaar, ik hoop dat we hen dan nog steeds ‘uldere kloas’ kunnen geven. Maar naarmate ze groter worden, wil ik de inhoud ervan toch wat anders invullen. De materiële cadeaus zijn ondergeschikt aan het verhaal en de moraal die ik wil meegeven. Wat ik wil meegeven is dat als je gelooft in iets, dat het dan ook bestaat. Als je het niet gelooft, dan kan het ook niet. Dat als je iets heel graag wil, dat je dat mag vragen aan iets of iemand mysterieuzer dan onszelf. Cadeautjes zullen we dus niet blijven geven, misschien wel een centje of snoepgoed, of allebei. Ik heb gelukkig nog tijd om dat uit te vissen.

Wat nu wel al kan, is brieven schrijven. Voorlopig nog met knip- en plakwerkjes erbij van het speelgoed waar ze naar verlangen. Maar Reina kan ondertussen al echte brieven schrijven, dus heb ik haar gevraagd om dat te doen voor Sinterklaas. Ze vroeg drie cadeautjes en voegde toe dat ze wist dat ze veel vroeg. Het was geen éénrichtingsverkeer, want Sinterklaas stuurde een brief terug. Hij antwoordde dat het voor hem niet zo duidelijk was: één cadeautje voor elk kind, of drie cadeautjes per kindje?

IMG_0556

Noor trok grote ogen toen ze de brief zag. Ik weet dat ze nu al niet kan wachten om volgend jaar ook een poging te wagen op een echte heuse brief, en dat ze tegelijk moet gedacht hebben: zie je wel dat Sinterklaas bestaat!

Wat nu gestart is als een kinderspelletje is ook een manier om op een andere manier in contact te zijn met wat onze kinderen werkelijk willen. Een kennis inspireerde mij om dit te doen en vooral om dit ook te blijven doen. Eén van die brieven van haar kinderen heeft haar ooit zo hard geraakt dat ze besloot het roer om te gooien. Ze ging door een zeer moeilijke periode op het werk, een periode van veranderingen en van besparingen en dat eiste zijn tol. Ze leed onder de situatie maar zag ook geen uitweg. Volhouden en tandenbijten, dacht ze bij zichzelf. Haar dochter was al een tiener toen ze in haar brief aan de Sint (goed wetende dat papa en mama het lezen en dat zij ook degene zijn die antwoorden) vroeg: ‘Sint, ik wil dit jaar geen cadeau, ik wil ook geen geld. Er is maar één ding dat ik wil. En dat is dat mijn mama terug gelukkig is.’ Kippenvel kreeg ik daarvan, en tranen in mijn ogen. Hoe glashelder kan een boodschap van je kind zijn? Welke motivatie heb je nog meer nodig om de moed te hebben om actie te ondernemen en te veranderen wat anders moet? Als kinderen aan de Sint hun diepste verlangens en hun grote wijsheid kunnen kenbaar maken, dan moeten we er vooral voor zorgen dat kinderen dat kunnen blijven doen. En daarvoor ben ik Sinterklaas en Zwarte Buurman Piet erg dankbaar. Ik kijk al uit naar volgend jaar!

Vieren jullie ook nog Sinterklaas?

Advertenties

Mannendag

Al een tijdje houden de mannen die mijn blog lezen me bezig. Niet elke dag en niet letterlijk, gelukkig, maar af en toe kom ik tot de verbazende vaststelling dat er meer mannen zijn die mijn blog lezen dan ik dacht. De vrouwen die me volgen, die liken en reageren online. De mannen niet. Die lezen, en spreken me erover aan als ze me tegenkomen in het echt. Elke keer ben ik weer heel blij verrast, want ik dacht niet dat mijn ideale bloglezer een man was. Vandaag, op mannendag, schrijf ik deze blogpost speciaal voor mijn mannelijke lezers. En ook een beetje voor de vrouwen, uiteraard.

#bartdepauw 

Het gedoe met Bart De Pauw heeft álle mannen flink in hun kruis gegrepen, en het doet ze allemaal zeer zeer veel pijn. Zo lijkt het toch. Op het werk merkte ik hoe bijna alle mannen in een kramp schieten als vrouwen in de buurt komen. Als ik mijn stoel te dicht schuif tijdens een overleg, zeggen ze met schroom: ‘Durf je?’. Als ik aan een man tussen twee vrouwen vraag om dichter bij elkaar te schuiven voor de foto, zegt hij: ‘Oei, nee, niet te dicht, hé, want ja, tegenwoordig!’. En dan de grappen natuurlijk. ‘Allee, geen grensoverschrijdende knuffel, nee?’. Gelukkig worden er grappen over gemaakt, maar ik lijk zoveel onzekerheid bij de mannen te voelen. Wat kan nog wel en wat niet meer? Wat is oké en wat wordt aan de preventiedienst doorgegeven achteraf? Ik snap dat mannen zich overweldigd voelen door de massale #metoo bekentenissen. Ik snap dat mannen door vage beschuldigingen compleet in de war zijn over wat nu wel en niet grensoverschrijdend is. Wat onschuldig is, lijkt het nu helemaal niet meer. Want het is een oh zo dunne en persoonlijke lijn: wanneer reageer je als vrouw seutig en overdreven, en wanneer is het erover maar niet erg genoeg, en wanneer voel je je werkelijk bedreigd ten opzichte van een man. En dan nog de situaties waarbij de fysieke integriteit zwaar geschonden wordt en aangifte bij welke instantie dan ook vanzelfsprekend lijkt, maar wij vrouwen het om wat voor reden dan ook niet doen. Niet durven.

#metoo

Ook ik had eigenlijk ooit één keer naar de politie moeten gaan en ik deed het niet. Het was niet zó erg, ik was niet verkracht. Maar wel erg genoeg dat het me 11 jaar later nog steeds bezig houdt. Ik wou toen de hele zaak maar liever snel vergeten. Kop in’t zand steken, zoiets. Ondertussen heb ik twee dochters en denk ik: ik heb geen enkele goede reden meer waarom ik het niet heb aangegeven. Ik word bijna panisch als ik denk aan mijn meisjes en dat ook zij misschien geconfronteerd zullen worden met gedrag dat net niet erg genoeg maar wél voorbij de grens is. In feite heb ik toen de grens niet aangegeven en die ene man gaf ik grenzeloos vrij spel in gedrag dat nét niet erg genoeg is. Die man doet maar voort, tot iemand eindelijk spreekt.

Vrouwen, spreek.

Dus vrouwen, spreek. Voor je moeders en voor wat hen is overkomen, voor je dochters zodat je ze ervan kan behoeden. Spreek, voor je zonen zodat ze weten waar de grenzen liggen, voor je mannen zodat ze weten wat jij fijn vindt en wat absoluut niet. Wees verantwoordelijk voor jezelf en iedereen die je graag ziet. Stel jezelf de vraag: ‘Wat deze man met mij doet, wat hij tegen me zegt, zou hij dat mogen doen tegen mijn moeder, tegen mijn dochter? Zou ik willen dat mijn man of mijn zoon dit doet naar een andere vrouw?’ Is het antwoord ‘Nee’? Spreek dan. Zeg het. Schreeuw het uit. Ter plekke, achteraf, anoniem of in de krant. Roep halt toe, zeg stop, brul nee. Stop met zwijgen, en spreek.

Mannen, doe voort. 

We worden er allemaal zoveel serieuzer en ernstiger van terwijl de wereld net zo veel meer onschuld, lichtheid en blijdschap nodig heeft. Wat vrouwen overkomt is niet te minimaliseren. #metoo geldt ook voor mij. Maar ik geloof dat het een zeer zeer kleine minderheid aan mannen is die het verpest voor alle anderen. Dus ik wil me focussen op de meerderheid. De goeie en de toffe mannen, de mannen met een hart van goud. Bestaat er geen machtsrelatie tussen jou en de ander, in dat geval: Toe alstublieft, blijf grapjes maken, blijf onschuldig, blijf zijn wie je bent. Blijf verantwoordelijk voor wat je eigen daden, kruip nu niet weg. Stel jezelf de vraag en geef jezelf het antwoord: ‘Wat ik wil zeggen tegen of doen met deze vrouw, zou een andere man in mijn positie dat mogen doen met mijn moeder, mijn vrouw, mijn dochter?’

Is het antwoord ‘Ja’? Ga ervoor. Doen! Ik kijk er alvast naar uit. 🙂

MANNENDAG

Citaat 3


Ooit ben ik begonnen aan het pad van zelfontwikkeling, mijn motivatie om er mee te beginnen, waren en zijn nog altijd: mijn kinderen. De dag dat ik stond te roepen tegen mijn dochtertjes van 3 en 1 jaar oud, wist ik: dit is niet de beste moeder die ik kan zijn. Ik wist dat ik beter kon maar ik wist niet hoe. In het verbeteren van de relatie tussen mij en mijn kinderen (tussen mij en iedereen eigenlijk) moest ik eerst en vooral de relatie met mezelf aanpakken. Daaruit volgde vanalles, waaronder deze blog en ook de dag dat ik aanraking kwam met het boek ‘Fluisterkind’ van Janita Venema. Ik vond de titel van het boek zo zweverig dat ik er nooit zelf spontaan in zou bladeren in de boekhandel. In mijn zoektocht naar hoe ik de allerbeste mama kon zijn voor mijn kinderen, bleek dit echt een aanrader. Zo zweverig als de titel in mijn oren klinkt, zo praktisch en concreet en confronterend is de inhoud. Mijn kinderen? Die zetten me keihard met mijn voeten terug op de grond. En daar ben ik ze zo dankbaar voor!

Als mama wil ik niets liever dan dat mijn kinderen gezond en gelukkig zijn en wil ik dat ze de beste versie van zichzelf kunnen zijn. Door de manier waarop ik ze opvoed probeer ik er alles aan te doen om dat ook te realiseren. Dat doen wij ouders allemaal, toch? Het boek Fluisterkind vertelde me dat het omgekeerd precies hetzelfde is. Kinderen willen net zo goed dat hun ouders gezond en gelukkig en de beste versie van zichzelf kunnen zijn. Alleen voeden ze ons niet op, hebben ze niet de woorden of de volwassen hulpmiddelen om ons dat duidelijk te maken. Dus doen ze het maar op hun manier. Door aanhoudend onhebbelijk gedrag raken ons daar in ons onderbewuste. Ze drijven ons schijnbaar tot het uiterste tot we niet meer weten welke truuk we uit welk opvoedboek nog halen kunnen. Het helpt allemaal niks en de frustraties stapelen op. Maar… Onze kinderen proberen ons op die onmogelijke momenten op alle mogelijke manieren te helpen om wat we voor onszelf onzichtbaar proberen houden, zichtbaar maken. Zodat we het kunnen zien, zodat we het kunnen aanpakken. Zodat we ons leven kunnen leven, gezond en gelukkig en als de beste versie van onszelf, voor onszelf en voor onze kinderen. 

Ik ben ondertussen kindertolk in opleiding. Als kindertolk maak ik de vertaling van wat je kind je onbewust wil duidelijk maken. Het is een verrijkende maar confronterende manier om aan de slag te gaan met je eigen pijn. Het is ook de mooiste en meest motiverende manier om onze oude onbewuste weggeduwde pijn bloot te leggen, zodat ze kan genezen. Zodat onze kinderen onze onopgeloste shit niet hoeven mee te dragen. 

Benieuwd naar een kindertolkconsult? Vanaf juli 2018 kan je bij mij terecht. Ondertussen verwijs ik je graag door via http://www.presentchild.com 

Geluk is een keuze

Geluk is een keuze is een leuze waarvan ik meestal denk: fuck it. Maar vandaag dacht ik: love it! Ik koos voor dubbel geluk: te voet naar het werk in de ochtendzon. Hartverwarmend, spierversterkend, geestverrijkend. Wandelen is goed voor alles. Opgeladen begonnen aan mijn werkdag en ontspannen thuisgekomen. Door te wandelen kon ik de drukte en de hectiek van de dag makkelijker en sneller achter mij (lees: op het werk) laten. En ’s avonds was ik sinds lang nog eens echt creatief met woorden. Door mezelf op deze manier te ‘voeden’ hou ik mezelf en mijn energiepeil in een gezonde balans. Zo dankbaar! 

Vandaag was mijn wereld behoorlijk ideaal. 

Sekskwaliteit

‘Dokter Bea, waar gaat dat eigenlijk over?’ vroeg ik aan de keukentafel aan mijn kinderen. Het was een test, want uiteraard wist ik het antwoord al. Dokter Bea is een programma op Ketnet om kinderen en tieners seksuele voorlichting te geven. Ik was echter nieuwsgierig wat mijn kinderen erover gehoord hadden. Onze tweede dochter, Noor, 6 jaar, flapte eruit: ‘ik weet het! Ik weet het! Dat gaat over sekskwaliteit!’ Hilariteit aan de keukentafel, want oh wat was dat waar! Seks en seksualiteit, dat kan maar beter van hoge kwaliteit zijn. Noor kreeg van mij en haar papa een high five.

Veel verder dan deze zinnen is deze blogpost niet geraakt. Uit het bed klappen, zoveel moed heb ik niet, en gelukkig moet dat niet ook. ‘Mag niet!’ zegt mijn man. Hij heeft gelijk. ❤

Lees dit.

Ik schrijf heel graag. En deel met veel plezier. Maar dit blogstukje had ik liefst nooit geschreven. De harde maatschappij die eerder zacht verkracht dan te geloven in de kracht van zacht heeft namelijk opnieuw genadeloos toegeslagen. Tijdens een indrukwekkende viering heb ik vorige week samen met familie en vrienden afscheid genomen van mijn jeugdvriend […]

via Authenticiteit — Waar je werkelijk ademt

Zout water (Citaat 2)

De wáre remedie voor alles is zout water – zweet, tranen, of de zee. – Karen Blixen.

Een remedie is een oplossing, een middel dat een probleem oplost. Zweten doe ik als er moet gewerkt worden aan iets dat ik wil. Het huis poetsen, een hoofdstuk voor het boek schrijven, achter de kinderen aan hollen, fietsen. Ik zweet, druppeltjes lopen langs mijn voorhoofd, mijn neus, mijn lijf. Het werkt zuiverend want na het zweten is mijn huis schoon, voel ik me voldaan over dat hoofdstuk, zijn de kinderen blij en ben ik met de fiets geraakt waar ik zijn moet. Tranen laat ik lopen als ik pijn heb en daar vanaf wil geraken. De pijn verbijten werkt niet, dan komen de tranen later toch alleen maar in drievoud. Dus ik laat ze meteen stromen. Als ik verdrietig ben om wat volwassenen hun kinderen aandoen, het hoofdstuk voor het boek niet vlotten wil, mijn kinderen niet naar me luisteren, en op de fiets. Ik huil, tranen lopen langs mijn wegen, mijn neus snottert, mijn lijf wordt warm. Het werkt helend, want na de tranen is mijn innerlijk huis geschoond, mijn pijn geheeld, is er inspiratie voor een nieuw hoofdstuk, en kan ik opgelucht thuiskomen en mijn fiets in de garage zetten. Naar de zee gaan doe ik veel te weinig, af en toe ga ik alleen, liefst met een vriendin, en graag ook met mijn man en kinderen. Het laadt me op: lang wandelen en ver kijken, de wind voelen en de zee ruiken, de meeuwen horen en het zout op mijn lippen voelen.


Ik heb het ‘Groot Citatenboek’, meer dan 11.000 citaten verzameld door Gerd de Ley. Af en toe haal ik er eentje uit en schrijf hier neer wat het met me doet.