Nieuwjaarsvoornemens in juli

Het is de gewoonte om met nieuwjaar het voorbije jaar te overschouwen en enkele goede voornemens te formuleren. Meestal zijn mijn voornemens een variant op: minder eten, meer bewegen, minder smartphone, meer kwali-tijd met mijn gezin én meer bloggen. Vervolgens, misschien herken je dit, zijn die voornemens halverwege januari (februari als ik echt volhardend ben) alweer gesneuveld. Wegens de lat te hoog, de doelen te onrealistisch, en de bewoordingen te streng geformuleerd.

Deze maand was ik jarig, 36 zomers inmiddels! Ik ben dankbaar voor elke verjaardag die ik vieren mag. De ochtend dat ik jarig was, bleef ik verplicht in bed terwijl man en kinderen mijn verjaardagsontbijt voorbereidden. Lucky lucky me! Wat ik vervolgens deed, was niet anders dan elke andere ochtend: ik schreef mijn ochtendpagina’s in mijn notitieschrift. Hoe vreemd was het, toen ik vaststelde dat mijn hand het afgelopen jaar beschouwde. Het jaaroverzicht van mijn 35ste verscheen op papier.

Achterom kijken

35 was het jaar dat ik de opleiding tot kindertolk startte en afmaakte met grote vreugde en verwondering, mijn eerste boek schreef (als ghost-writer) en veel minder (bijna niet eigenlijk) blogde dan de vorige jaren. Ook privé werd ik flink uitgedaagd en beleefde ik vele hoge ups maar minstens zoveel donkerdiepe dalen. Het is de rode draad doorheen het afgelopen jaar. Zweven hoog in de lucht en keihard zinken tot de bodem, en weer terug. Een emotionele rollercoaster, dat is het leven soms. Meerdere malen en op allerlei vlakken werden grote blokkades opengebroken of opgeworpen, bedoeld om ook weer af te breken. Ik zou mijn 35ste jaar graag samenvatten voor jou in één woord maar dat woord is ongrijpbaar. Of misschien was het gewoon te veel voor één woord. Ik zoek een woord voor: boeiend, confronterend, heftig, intens, hard, zwaar, opluchtend, mooi.

En nu vooruit!

36 wordt het jaar waarin alles weer in balans mag komen. Wat minder rollercoaster-gevoel. Alhoewel, is dat niet de definitie van het leven? Ik start mijn praktijk als kindertolk & coach en ik ga trainingen geven over het boek. Over dit alles volgt later nog meer info en nieuws. O ja, uiteraard wordt dit óók het jaar van minder eten (één-bord-dieet), meer bewegen (zwemmen? yoga?), minder smartphone (check dat: ik practice wat ik preach tijdens mijn voordrachten over sociale media – moet ik dringend ook eens over bloggen), en meer kwali-tijd met mijn gezin (alhoewel, dat zit inmiddels echt wel goed). En hopelijk ook weer tijd om te schrijven op mijn blog.

Tot later!

Advertenties

Rebelse meisjes

Vandaag is het vrouwendag. De uitstekende gelegenheid om een zeer bijzonder boek aan te prijzen. ‘Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes’. (*)

Bij ons is het de gewoonte dat ik ’s avonds een verhaal voorlees voor de kindjes. Eerst voor onze zoon Bas van 3,5 jaar, daarna voor de dochters van 9 en bijna 7. Ooit las 1-minuut-sprookjes voor. Omdat ik vond dat ik dat ‘moest’ doen, maar eigenlijk geen zin in had. Omdat ik verlangde naar ploffen in de zetel en wat tijd met mijn man. Het was écht verschrikkelijk hoe je een verhaal kunt ontdoen van alle lagen: ‘Er was eens een prinses, haar stiefmoeder was boos, ze vluchtte naar de zeven dwergen, ze at van de appel, ze ging dood, toen kwam een prins die haar kuste, en ze leefde nog lang en gelukkig.

Het kon echt niet meer zijn, met die belachelijk korte verhaaltjes, ontdaan van alle essentie. De sprookjesbundels van Thé Tjong Khing kwamen in de plaats: 6 à 8 pagina’s per sprookje! Na meer dan vier jaar zijn de boeken van deze schrijver nog steeds de favorieten van onze dochters. Maar ondanks de gelaagdheid en de engheid van die verhalen, het blijven verhalen die oud zijn. Over prinsen en prinsessen, en weinig inspirerend en toepasbaar voor hun eigen leven. Ik wens mijn dochters geen passief prinsessenleven toe.

Tot ik dus online ‘Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes’ tegen kwam. Ik heb lang getwijfeld om het te kopen want het was nog niet verkrijgbaar in de boekhandel. Ik kon het toen nog niet vastgrijpen en erin bladeren en objectief vaststellen dat het de moeite zou zijn om dit kopen. Dus het was toch wat een risico om dit te kopen, want ik kende niemand die het ook had gekocht. Maar nu ken jij mij en ik zeg jou: Maar mensen, wat een AANRADER!

Moderne sprookjes over échte meisjes en vrouwen, van over de hele wereld en over allerlei thema’s en sectoren. Het verhaal van Astrid Lindgren, Maya Angelou, maar ook over Coco Chanel, en Malala Yousafzaï. Dat laatste las ik gisterenavond voor. De monden van onze dochters vielen open van verbazing: mocht Malala niet naar school!? Omdat ze een méisje is? Overleefde ze een kogel in haar hoofd? En ze won al een Nobelprijs! We lazen ook het verhaal over Brenda Chapman. Zij is een tekenares die overal geweigerd werd, maar bleef doorzetten. Uiteindelijk maakte ze de film ‘Brave’. Dat is dé lievelingsfilm van onze tweede dochter Noor. En Noor houdt ongelooflijk veel van tekenen. Dat was zo fijn om te lezen en te ontdekken!

Maar liefst 100 verhalen over bijzondere meisjes en vrouwen. Vlot geschreven en bij elk verhaal geef ik mijn dochters de onderliggende inspirerende boodschap mee: als je ervan kan dromen dat je het doet, dan kan je het! Mijn dochters hoeven geen nobelprijs te winnen en ook niet zelf ooit in zo’n boek te verschijnen. Maar wat ik wel graag voor ze wil is dat ze hun dromen achterna gaan.

Oké, eerlijk is eerlijk: soms hebben de verhalen wat teveel 1-minuut-gehalte. De kritische lezer zou daarover kunnen vallen. Maar deze verhalen zijn zo verfrissend. De passieve prinsessen die dromen van een prins, daar heb ik het wel even mee gehad. En bovendien, dan lezen we er gewoon 5 op een avond. Het mooiste is hoe mijn dochters elke avond in koor vragen om deze verhalen. ‘Toe mama, nog één! Toe, toe, toe, nog ééntje!’

Aan alle ouders met dochters: koop dit boek!

Rebelse meisjes

(*) Ik krijg geen geld voor het aanprijzen van boeken. Dit boek is gewoon zo fantastisch en een écht “moet-je-hebben” voor in je bibliotheek. Dat is de enige reden waarom ik er hier over schrijf. En omdat het boek meehelpt om meisjes te doen dromen én die dromen waar te maken. Zo realiseren ze voor zichzelf hun ideale wereld.

Invidia (nijd – jaloezie – afgunst) #ouderzonden

Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Whoa, open en eerlijk moet ik zijn! Want dat is best wel veel…

  • Energie hebben voor duizend man.
  • Een bakprinses zijn in de keuken, én het nog graag doen.
  • De kennis, ervaring en goesting om zelf een huis te verbouwen.
  • Tijd over hebben om te genieten van een sportclub.
  • De kracht om van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat te blijven gaan.

Zo van die vrouwen die alles hebben en alles kunnen. Een goedbetaalde topjob, een auto van het werk, en de ballen aan mijn lijf om thuis ook nog eens huishouden met drie kinderen én verbouwingen te realiseren én verjaardagsfeestjes én zelfgemaakte taarten bakken. Soms zijn er van die dagen dat ik denk: het zou toch handig zijn als ik zo’n supermoeder was. Of zo’n supermoeder ook de max is voor haar partner, dat weet ik niet. Ge kunt toch niet ALLES fantastisch doen? Of wel? Zo ja, dan neem ik dat graag over.

Maar nee dus. Ik sukkel nog met de naweeën van tijdelijk langdurige moeheid, ik ben geen keukenprinses, een handige harriëtte ook al niet. Sportief dan? Totaaaaal niet. Blijven gaan? Ook niet. Mijn bed ziet mij veel te graag. Vandaar! Het diploma om in het onderwijs te staan lijkt ook wel iets om onmiddellijk over te nemen van een andere ouder. Nu ik drie kinderen heb besef wat een gouden job dat is. Ik besef tegelijk dat het onderwijs zoveel meer is dan veel vakantie. Dankbaar ben ik, voor al die uren en uren die leerkrachten bijdragen in de opvoeding van onze kinderen. Ik vermoed dat ik het niet zou kunnen, veel te veel zou geven aan al die lieve kinderhartjes, ten koste van mezelf. Waardoor mijn eigen hart uiteindelijk hard zou worden wegens veel te veel dweilen met de kraan open. Ik zou al mijn liefde weggeven aan de kinderen van mijn klas. Nog eens zwanger zijn, zou ik ook overnemen voor een andere ouder. Zwanger zijn, dat kan ik goed en doe ik graag, echt waar! Maar dat kan niet zonder dat ik me zou hechten aan het kind in mijn buik. Toch beter niet doen. Mijn achterbank zit vol, mijn hart ook, genoeg kinderen hier die veel deugd hebben van mijn ouderzonden!

Luxuria (onkuisheid – lust – wellust) #ouderzonden

Oh mijn ouderzonden. Misschien is mijn grootste ouderzonde wel dat ik teveel hooi op mijn vork neem en de vork vervolgens niet meer kan dragen. Zoals beloven om elke week een stukje online zetten. Het lukte me voorheen niet en nu zeker niet. Maar zachtheid en compassie, in eerste instantie voor mezelf, zijn de toverwoorden! Dus daarom veel later dan voorzien, toch nog iets over luxuria. Het voelt alsof Acedia (traagheid) nu beter zou aan bod komen maar dat is pas voor binnen twee weken. En zo is het ook nooit goed in Joba’s reële wereld. Hopla, onkuisheid, hier ga ik!

Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent? 

Er was eens een keigoed boek en een bijhorende fantastische training die me erop wezen dat de natuur inderdaad voorziet dat ik bij elke baby in het begin inderdaad in de eerste plaats ‘ouder van…’ ben. Ik ben dan in de eerste plaats moeder. Niet Joba, niet vrouw van Lieven, maar MOEDER. Punt. In functie van het overleven van het kind is dat tijdelijk de weg. Maar daarna, daarna mag ik weer in de éérste plaats JOBA zijn, op de tweede plaats vrouw van Lieven, en dan pas moeder. Het klinkt gek in mijn oren dat het ooit anders voelde. Natuurlijk zijn onze kinderen cruciaal in ons leven en nemen mijn man en ik allebei de volle verantwoordelijkheid om onszelf en onze kinderen gezond en gelukkig te laten zijn. En daarin is exclusiviTIJD voor hem en mij de basis. Die basis is immers waar onze schatten uit voortkomen, dus het is in ons en hun belang dat die basis goed gevoed blijft.

Ik verkoop het aan de kinderen als papa&mama-dag maar op zo’n dagen zijn wij dan vooral Lieven & Joba, en geen papa en mama. We noemen elkaar ook niet papa en mama, nooit. We hebben ook de tv bewust niet afgeschaft. Want soms, ja soms, is dat écht de beste babysit. Denk aan koken, maar ook aan papa-mama-tijd. Ik moet er geen tekeningske bij maken, toch? 🙂 Het zou een onkuis tekeningetje zijn.

Naast het boek en de training en bergen boeken die ik over het onderwerp verslonden heb, volg ik nu ook een opleiding tot kindertolk en daarin wordt dit idee alleen maar bevestigd. Dat de natuur voorziet dat ik inderdaad bij de geboorte van elk nieuw kindje helemaal gefocust ben op dat wondertje. Om de overleving te waarborgen is dat zo door tienduizenden jaren heen gegroeid. Noem het instinct, de genen, whatever, het is zo. Maar op een bepaald moment moet die focus weer veranderen naar me en my hubby. De zogenaamde onkuisheid is eigenlijk het onderhouden van het uiten van de liefde tussen man en vrouw.

In mijn ideale wereld bestaat de heilige drie-eenheid niet uit drie generaties mannen – de vader, de zoon en dan een onstoffelijk wezen. Nee, de heilige drie-eenheid bestaat uit vader-moeder-kind. Het kind komt voort uit de liefde – of uit “onkuisheid” om precies te zijn. Onkuis vind ik dat niet, integendeel. Het is heilig! Als die focus en die verbinding goed is, dan heeft het kind alles mee dat het nodig heeft om zelf tot een gegronde gezonde gelukkige volwassene uit te groeien. Dus ja, ik ben drie keer al een hele tijd vooral ‘ouder van…’ geweest. Maar na negen jaar ervaring in het ouderschap leerde ik de essentie terug te zien. Ik ben vooral en in de eerste plaats Joba, partner van Lieven, en ook moeder. Als het goed gaat met mij, en vervolgens goed met mij en mijn man, dan gaat het goed met onze kinderen. Dan stroomt de liefde hier eindeloos over. Eerst me-time, dan us-time met mijn man, dan together-time met het hele gezin.

Er is ook us-time één op één met elk kind. Prioriteit is de me-time. Dat is vooral een enorme uitdaging. Maar dat hou ik voor een andere blogpost.

 

Avaritia (hebzucht – gierigheid) #ouderzonden

Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind? 

Ik kan werkelijk niks bedenken. Niks. Behalve uit mijn bord eten. Daar kan ik niet tegen. Ieder kijkt in zijn eigen bord. Maar uit elkaar bord pikken, nee. Mijn eten delen daarentegen, ja. Tuurlijk wel. Als ze het eerst mooi vragen. Maar verder? Ca va.

Is dat niet de essentie van ouderschap, dat je alles wie je bent, alles wat je hebt, deelt met je kinderen? Ik heb liefde te delen, een huis om te delen, een man om te delen (als hun papa dan). Ik neem wel af en toe een joba-dag, een mama-moment, een papa-&-mama-dag. Maar zelfs dan, als ze dat nu echt zouden willen en vooral nodig hebben, dan deel ik dat met hen. Dan mogen ze er bij zijn. Niet te vergeten, er zijn ook ‘mama-dagjes’ met elk kind. Daar genieten ze heel, heel erg van. Alhoewel ik moet toegeven dat het met drie kinderen inmiddels mama-uurtjes geworden zijn. Momenten van exclusieve aandacht van mij voor elk kind afzonderlijk. Familiegeheimen, dramatiek, de dingen die voor volwassenen zijn, die deel ik nu niet met hen maar dat komt nog, naar mate ze groter worden. Dat is een kwestie van tijd. Ik ben benieuwd naar de andere blogs over deze deugd. Ik vraag me af of ik hier op een grote blinde vlek gestoten ben wat betreft deze ouderzonde, maar ik zie het echt niet.

Aha!

Ik zou wel nooit mijn kinderen willen delen. Ík ben de mama. Niemand anders. Ieder ander betrokken in de opvoeding van onze kinderen heeft zijn eigen rol. Hun papa op de eerste plaats, en verder nog de grootouders, tantes en nonkels, peters en meters, leerkrachten, babysits, noem maar op. Waarvoor ik hen allen ongelooflijk dankbaar ben, want alleen zijn zou ik het niet kunnen. Maar ik ben de mama. Mijn mama-zijn delen? Nee. Misschien is dat wel een ouderzonde, dat ik mijn moederschap alleen wil dragen. Terwijl het eigenlijk niet hoeft. Ik ben de moeder, ik kan die rol niet delen zelfs al zou ik het willen.

Dubbele aha

Deze blogpost raakte niet op tijd online. En toen werd duidelijk waarom. Dit weekend waren twee van drie kindjes ziek (griep) en begrijpelijkerwijs hangerig en met nood aan extra moederliefde. Dat ik dan ook graag geef: knuffelen en op mijn schoot en lang in de zetel blijven zitten. Allemaal geen probleem. Maar dan. Toen kwam het moment waarop ik aan tafel neer zijg (is dat een woord? Zijgen?) om te eten. Dat moment. Het moment dat ik vijf minuten in alle rust voedsel tot mij wil nemen, brandstof en energie om nog eens een paar uur verder te kunnen. ‘Mamaaaaaaaaaaaa!!! Ik wil NUUUUU knuffeluhhhn!’. Dat moment is mijn schoot niet beschikbaar voor knuffels en kussen. Dan moet iedereen even van mij blijven en mij. gewoon. laten. ETEN.

Gevoelig blind vlekje van mij!

 

Volgende week: Luxuria (onkuisheid – lust – wellust) 

Meeschrijven aan #ouderzonden doe je hier.

Superbia (hoogmoed, hovaardigheid, ijdelheid) #ouderzonden

Gisteren is de dag dat ik voor het eerst mama werd. Negen jaar al ben ik de ongelooflijk trotse mama van Reina. En inmiddels ook van Noor (bijna 7) en Bas (3,5). Vandaag is daarom een heel goede dag om mijn ouderzonden van de voorbije jaren onder loep te nemen. Hier gaan we dan: ik buig me over hoogmoed, hovaardigheid en ijdelheid. Oftewel Superbia.

Waarom ben ik een goede moeder? Waar blink ik in uit? 

Ik luisterde naar de podcast van Oprah in gesprek met de Amerkikaanse schrijfster Maya Angelou. Oprah vroeg haar: ‘Op welke creatie ben je het meest trots?’ Ze antwoordde zonder twijfelen dat dat haar zoon was. “Zoals elke moeder zeggen zou”, voegde ze eraan toe. Maar de manier waarop Maya Angelou dit zei was anders dan andere moeders. Zoals zij alles anders zegt kon ik haar waarden voelen in mijn hart, ik voelde hoe ze die woorden werkelijk meende. Ik knikte hevig mee en er rolde zelfs een traan over mijn wang. Een kind op de wereld zetten. Ja, dat is ook mijn grootste prestatie in mijn leven. Meervoud. MAAL DRIE!!! Daar ben ik zo trots op. Ik blink uit in moederschap gewoon al omdat deze drie wondertjes er zijn!

Soms vind ik dat we te weinig stilstaan bij wat voor een prestatie dat werkelijk is. In ons vrouwenlijf laten we een kind groeien en we starten met alleen de ingrediënten van ons eigen lichaam. Het enige wat we nog moeten halen is een zaadcel. Eéntje! En kijk eens wat wij vrouwen daarmee kunnen doen! Dat is toch een wonder, dat je in je mensenleven nooit meer evenaart, wat je ook nog realiseren mag. Ik wil het met hoogmoed dus niet te ver gaan zoeken. Want ja, mijn kinderen zijn behoorlijk beleefd, vriendelijk, slim, lief, en ik lees ze (bijna) elke avond een verhaaltje voor. Ik gaf ze borstvoeding, of probeerde toch, enzovoort blablabla. Maar eigenlijk, gewoon, moeder zijn, dat is al een prestatie om gigantisch hoogmoedig over te zijn.

Ik heb niet één maar drie kinderen. Ergens in de afgelopen jaren tussen nummer één en twee, moet ik gedacht hebben: ik kan dit, laten we dit doen, nummer drie kan er ook nog bij. Ik kon me niet voorstellen dat ik al die liefde voor dat eerste kind zou moeten verdelen over een volgend en nog een volgend kind. Maar pas als het kind er is, begreep ik, dat de liefde voor dat kindje dat er al was niet vermindert of verdeeld moet worden. Integendeel, er komt gewoon NOG MEER liefde. En trots. Ik ben eigenlijk gewoon niet meer en niet minder gigantisch, wat zeg ik, GIGANTISCH trots op onze kinderen.

 

RNB

Hoe kan nu dat nu zonde zijn? 

Ik ben vrijzinnig opgevoed maar uiteraard niet vrij van de christelijke moraal die eigen is aan onze samenleving. En waar ook niets mis of fout aan is. Doe een ander niet aan wat je zelf niet wil, eert uw vader en uw moeder, enzovoort. Ja ook ik, een halve heidense hippieheks hang die waarden aan. Maar die hoofdzonden, daar heb ik toch zo moeilijk mee. Het woord zonde klinkt zo zwaarbeladen en dat is het ouderschap al genoeg. Bovendien, wat is werkelijk zonde? Dat ik trots ben op mijn kinderen? En dat ik trots ook tot uiting breng? Ik zie ze stiekem glunderen wanneer ik ze complimenten geef. Ik hemel ze niet op (behalve hier in deze blogpost) maar ik geloof echt, vanuit het diepste van mijn hart: je kan ze geen liefde of aandacht teveel geven. Wees trots, moeders en vaders, op je kinderen, en zeg het hen ook, hoe graag ze worden gezien. In mijn ideale wereld is dit geen zonde maar een deugd.

Ere wie eer toekomt

De resultaten van mijn moederschap spreken voor zich. Alleen, ik kan niet uitblinken in moederschap zonder het vaderschap van mijn man. Onze kinderen zijn er ook dankzij het gedeelde ouderschap en zijn grote betrokkenheid. Zonder hem? Geen van onze drie schatten was er geweest. En dat is veel veel ruimer dan alleen conceptiegewijs en dat ene zaadcelletje. Zonder het vaderschap van mijn man was ik geen moeder, of toch zeker geen goede. Dus minstens evenveel lof ook voor hem, echt waar.

 

 

Volgende week: Avaritia (hebzucht – gierigheid)

Meeschrijven aan #ouderzonden doe je hier.

Ouderzonden.

Onlangs nog complimenteerde iemand mij met dat ik er uitzie alsof ik alles onder controle heb, en altijd de rust en kalmte zelve ben. Nou, controle, schrap dat maar. Ik voel me vaker out-of-control dan in-control. De rust en kalmte zelve is een masker dat ik me al lang geleden heb aangemeten om de storm in mezelf te verbergen. Hoe zich dat dan allemaal uit binnen de vier muren van ons gezin? Ik geef je de komende 7 weken een inkijk, want ik geef mijn #ouderzonden bloot. Ouderzonden is een initiatief van twee moeders waarbij je als blogger zeven weken lang een hoofdzonde beschrijft, en vooral dan de toepasselijkheid van die zonde op je eigen (mijn eigen) ouderschap. Ouderzonden. Het woord alleen al! Deze challenge wil ik aangaan.

Elke week is wel heftig. Ik vond twee keer per maand iets posten op mijn blog al redelijk realistisch, in combinatie met het schrijven van een boek (twee deadlines per maand) en een opleiding tot kindertolk (elke maand een deadline). Maar ik doe het zo graag. Het combineert alles wat ik graag doe: schrijven over kwetsbaarheid en verbinding en over hoe we de wereld een beetje idealer kunnen maken. Is het niet voor onszelf, dan toch zeker voor onze kinderen. De enige manier waarvan ik ondervind dat ze écht werkt is door grondig aan mezelf te werken. Oh, wat een mottige uitdrukking. ‘Werken aan mezelf.’ Grondige verbouwingen doorvoeren, de fundamenten stutten en zorgen voor voldoende riolering overal. Enfin. Ouderzonden dus, en kwetsbaarheid, walk the talk joba, en schrijf. Ik ga schrijven en open en eerlijk zijn over mijn moederschap. Deze biecht ik alvast op:

A_20171210_3

Bovenstaande foto is één van de enige twee geslaagde foto’s na meer dan 50 keer klikken met mijn camera. Alle andere foto’s tonen boze kindjes die geen zin hebben in een fotoshoot. Niet alles is wat het lijkt! Vanaf 1 februari volgen hier: hoogmoed, hebzucht, onkuisheid, jaloezie, gulzigheid, gramschap en traagheid. Oh, waar ben ik aan begonnen!

Meedoen? Check de blog van Romina voor meer info en inschrijven.