Over liefde en geweld

Deze morgen onderweg naar de bakker hoorde ik zo’n vijf minuten radio. Zo hoorde ik toevallig een stukje van de zondagse preek, die op zondag uitgezonden wordt op Radio 1. Het ging over barmhartigheid. Dat het menselijk is om te haten. Om diegene die je kwaad doet of pijn gedaan heeft, te haten. ‘Het is des mensen om te haten. Wie dat niet herkent, is blind voor zijn eigen zielenroerselen.‘ De priester had mijn aandacht volledig te pakken. Hij noemde vele herkenbare voorbeelden. En ik herken ook de mijne. Ik ben er niet trots op.

Geweld

Maar die priester stelde me gerust door te zeggen wat ik de afgelopen jaren leerde in therapie en in quasi ieder zelfhulpboek: ‘Haten is een deel van het menselijk afweermechanisme, het zit in onze natuur‘. Dat wat zo’n pijn deed, willen we nooit meer voelen, we weren ons, en dan doen we op gewelddadige wijze. Geweld betekent niet alleen fysiek de ander pijn doen. Geweld is ook: oordelen, kwaad spreken, roddelen. Geweld kan ook zijn: negeren, je gezicht draaien, je schouders ophalen. Geweld kan naar de ander zijn, maar evengoed ook naar jezelf: opgaan in de illusie dat je gelijk hebt om te wijzen naar de ander. Zodat je jezelf kan verliezen in het waanbeeld dat je zelf niks te doen hebt en geen verantwoordelijkheid te nemen hebt.

Liefde

De priester ging verder en zei: ‘God is onder de mensen als een mens zijn haat kan overstijgen. Heb je vijand lief. Daar waar liefde is, daar is de wereld god’s’. En dan: ‘Laten we bidden’. Ik weet dat de priester gelijk heeft. Ik weet hoe het voelt en welke wonderen er gebeuren wanneer ik de haat naast me neerleg en met andere ogen kijk naar de situaties die zich in mijn leven voordoen. Zoveel goeroe’s, therapeuten, en priesters vertellen hetzelfde verhaal. Liefde is het antwoord. Wat ik miste bij de priester was het antwoord op het hoe. Met bidden alleen verander je de wereld niet. Het helpt wel. Maar het is niet genoeg. Zoals mijn grootmoeder (96 jaar) onlangs nog zei: ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje, en het ene is te dragen, en het ander bijna niet.’ Het lijkt me dat het leven één grote kruistocht is naar het ‘hoe’. Van haat en geweld naar liefde en mededogen. Wat een mooie wereld zou dit kunnen zijn.

Amen.

Advertenties

2 gedachtes over “Over liefde en geweld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s