Kristina en het kerstverhaal

Kristina

Kristina is een meisje van 11 jaar uit Eeklo, pardon, Armenië. Ze is hier terechtgekomen toen ze amper 2 jaar oud was. Ze gaat hier naar school, leerde de taal, vond hier vriendjes en vriendinnetjes. Haar familie is echter uitgeprocedeerd en zij en haar gezin werden tijdens de warmste week opgepakt en overgeplaatst naar een zogenaamd terugkeercentrum. Ze brengt er de feestdagen door tijdens een periode waarbij vele diensten gesloten zijn en nog meer personeel liefst verlof neemt. Het maakt me boos. De timing: kon dat niet anders? Vlak voor de kerstvakantie? In de warmste week? Na négen jaar!?

Haar leerkracht Geert Faes liet het niet bij boze emoties en verinnerlijkte verontwaardiging alleen. Hij schreef een pakkende brief en haalde met zijn aanklacht diverse kranten en journalen in binnen- en buitenland. Hij bracht Kristina ook haar rapport, want daar had ze tijdens die warmste week de kans niet meer toe gekregen. Dat ze goede punten had, zal Kristina zich later als ze hieraan terugdenkt misschien niet meer herinneren. Dat het geen warme maar een bittere week was, een koude week, een harde week, dat vermoedelijk wel. Ik deelde haar verhaal op mijn facebookpagina en ik kreeg daarop een reactie die ik niet had verwacht: “dat het de verantwoordelijkheid is van de ouders, dat het kind de dupe is, maar dat regels regels zijn en dat dat jammer is voor het meisje”.

Creativiteit in tijden van onbuigzaamheid

Wat een steek in mijn hart. Ik blijf blind geloven in de goedheid van de mens. Het is een radicale keuze, die me vaak achterlaat in ongeloof wanneer ik geconfronteerd word met mensen die het tegendeel aanhangen. De mensen die kiezen voor kwaad en koud en hard en ‘regels zijn regels’. Hoogstens een ‘dat dat jammer is voor het meisje‘, en vervolgens berusten en terugkeren tot de orde van de dag: kerstbomen versieren, cadeautjes kopen, en braspartijen houden tijdens kerst en nieuw. De onbuigzaamheid naar kinderen raakt me het allermeest. Als we de dingen niet meer veranderen willen, zelfs niet voor onze/de kinderen, voor wie dan wel? Wat zegt dat over onszelf? Ik blijf achter met zo weinig dat ik kan doén, behalve schrijven. Ik heb het kerstverhaal herschreven. Het kan geen toeval zijn dat Kristina Kristina heet.

Het Kerstverhaal

Lang lang geleden waren er eens een man en vrouw die heel veel van elkaar hielden. Ze leefden van de de liefde en hielden zoveel van elkaar dat ze niets nodig hadden behalve af en toe een maaltijd. Maar overal werden ze weggejaagd. In die tijd was zoveel liefde voor de mensen teveel om aan te zien. Dat kon niet waar zijn, dus joeg men de liefde weg. Maar de man en de vrouw lieten het niet aan hun hart komen. Uit één van hun bijzonder passionele vrijpartijen, ontstond een baby’tje.  De vader en de moeder hadden alleen maar liefde voor elkaar, en ze konden niet geloven dat hun liefde nóg groter werd naarmate de buik van de vrouw steeds boller werd. De liefde die de ouders voelden voor elkaar en voor hun kind, voedde het kind in moeders buik weldadig.

Omdat de toekomstige ouders rondzwierven, op zoek naar een plek om een kind op te voeden, sliepen ze op een nacht ergens in een stal. Geschrokken maakte de vrouw haar man wakker in het midden van de nacht: ‘ons kind komt! Ons kind komt!’ Drie koningen en drie koninginnen kwamen toevallig langs, aangetrokken door het licht dat uit de stal scheen. Ze zagen hoe de ouders sukkelden met al dat licht en alle praktische beslommeringen die bij een geboorte nu eenmaal horen. De koningen gingen jagen zodat er te eten was, ze brachten droog hout en ook een geit die het gezin voorzag van melk voor boter en kaas. De koninginnen zorgden inmiddels voor de barende moeder,  poetsten de stal, hielden het vuur gaande en kookten het eten. Het gevolg was dat toen het kindje uiteindelijk geboren werd, zo roze en rond was van geluk en gezondheid.  Maar bovenal straalde zij zoveel licht en liefde uit dat de ouders hun ogen moesten bedekken. De koningen gingen buiten met de kersverse vader en dronken bier en vierden zijn vaderschap. De koninginnen zorgden voor een warm deken voor de pasgeborene, wasten en verzorgden de kersverse moeder, zetten warme thee en vierden binnen het moederschap. Het waren nederige koningen en koninginnen, behulpzaam en praktisch. Tijdens de gemeenschappelijke maaltijd vierden de ouders, de koningen en de koninginnen en iedereen die erbij wou zijn, de geboorte van het kind. Ze besloten het kind, een meisje, Kristina te noemen. Het kindeke lag erbij te blozen, zo gelukkig van al die liefde en warmte waarin ze was geboren. De ouders waren vol dankbaarheid en waren inmiddels gewoon aan het licht van de baby.

De koningen en de koninginnen hoorden tijdens het eten het verhaal van de ouders aan. De man en de vrouw vertelden dat ze op de vlucht waren. Ze waren op zoek naar een plaats waar liefde en licht welkom was. Op zoek naar een nieuw begin en een nieuwe start, om al die liefde en al dat licht te kunnen delen met al wie zij ontmoeten zouden. De koningen en de koninginnen beraadden zich kort maar beslisten al snel, dat het gezin welkom was in hun land, het land der Belgen. Er was geen beter land waar zij zouden kunnen wonen, met niet minder dan het geschenk van al hun licht en liefde, dat ze zouden delen met ieder die ze ontmoetten. Ze vonden er een plek om te wonen, Kristina ging naar school. Ze leerden de taal en maakten snel vrienden. Kristina vertelde op een dag aan haar meester Geert het verhaal over de goedheid van de koningen en de koninginnen, dat ze het wonder vond. Meester Geert vertelde dat het geen wonder was, maar gewoon een zaak van alledag, een vanzelfsprekendheid en dat mensen in België met open armen worden ontvangen. Dat alles wist Kristina niet, maar ze was zo blij, zo blij dat ook zij hier mocht zijn. Zo blij dat België een land is waar licht en liefde heerst en haar licht ook welkom was. Kristina leefde nog lang en gelukkig samen met alle Belgen. Eind goed, al goed.

-Kerstverhaal geïnspireerd door het pakkende verhaal van Kristina uit Eeklo en de instagrampost van Marianne Willamson: 

christmas marianne williamson

 

 

 

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Kristina en het kerstverhaal

  1. Wat mooi verwoord Joba… Het verdriet en de situatie van Kristina hield me ook bezig deze dagen – en niet in het minst de koele reacties erop. Zorgwekkende verkilling. Ik hoop alsnog het beste voor Kristina. De mensen die zich houden aan onmenselijke regels wens ik minder gevoelsarmoede en meer empathie. Dat ze mogen zwelgen in tranen van diepe compassie. Het zou de wereld zoveel goed doen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s