Mannendag

Al een tijdje houden de mannen die mijn blog lezen me bezig. Niet elke dag en niet letterlijk, gelukkig, maar af en toe kom ik tot de verbazende vaststelling dat er meer mannen zijn die mijn blog lezen dan ik dacht. De vrouwen die me volgen, die liken en reageren online. De mannen niet. Die lezen, en spreken me erover aan als ze me tegenkomen in het echt. Elke keer ben ik weer heel blij verrast, want ik dacht niet dat mijn ideale bloglezer een man was. Vandaag, op mannendag, schrijf ik deze blogpost speciaal voor mijn mannelijke lezers. En ook een beetje voor de vrouwen, uiteraard.

#bartdepauw 

Het gedoe met Bart De Pauw heeft álle mannen flink in hun kruis gegrepen, en het doet ze allemaal zeer zeer veel pijn. Zo lijkt het toch. Op het werk merkte ik hoe bijna alle mannen in een kramp schieten als vrouwen in de buurt komen. Als ik mijn stoel te dicht schuif tijdens een overleg, zeggen ze met schroom: ‘Durf je?’. Als ik aan een man tussen twee vrouwen vraag om dichter bij elkaar te schuiven voor de foto, zegt hij: ‘Oei, nee, niet te dicht, hé, want ja, tegenwoordig!’. En dan de grappen natuurlijk. ‘Allee, geen grensoverschrijdende knuffel, nee?’. Gelukkig worden er grappen over gemaakt, maar ik lijk zoveel onzekerheid bij de mannen te voelen. Wat kan nog wel en wat niet meer? Wat is oké en wat wordt aan de preventiedienst doorgegeven achteraf? Ik snap dat mannen zich overweldigd voelen door de massale #metoo bekentenissen. Ik snap dat mannen door vage beschuldigingen compleet in de war zijn over wat nu wel en niet grensoverschrijdend is. Wat onschuldig is, lijkt het nu helemaal niet meer. Want het is een oh zo dunne en persoonlijke lijn: wanneer reageer je als vrouw seutig en overdreven, en wanneer is het erover maar niet erg genoeg, en wanneer voel je je werkelijk bedreigd ten opzichte van een man. En dan nog de situaties waarbij de fysieke integriteit zwaar geschonden wordt en aangifte bij welke instantie dan ook vanzelfsprekend lijkt, maar wij vrouwen het om wat voor reden dan ook niet doen. Niet durven.

#metoo

Ook ik had eigenlijk ooit één keer naar de politie moeten gaan en ik deed het niet. Het was niet zó erg, ik was niet verkracht. Maar wel erg genoeg dat het me 11 jaar later nog steeds bezig houdt. Ik wou toen de hele zaak maar liever snel vergeten. Kop in’t zand steken, zoiets. Ondertussen heb ik twee dochters en denk ik: ik heb geen enkele goede reden meer waarom ik het niet heb aangegeven. Ik word bijna panisch als ik denk aan mijn meisjes en dat ook zij misschien geconfronteerd zullen worden met gedrag dat net niet erg genoeg maar wél voorbij de grens is. In feite heb ik toen de grens niet aangegeven en die ene man gaf ik grenzeloos vrij spel in gedrag dat nét niet erg genoeg is. Die man doet maar voort, tot iemand eindelijk spreekt.

Vrouwen, spreek.

Dus vrouwen, spreek. Voor je moeders en voor wat hen is overkomen, voor je dochters zodat je ze ervan kan behoeden. Spreek, voor je zonen zodat ze weten waar de grenzen liggen, voor je mannen zodat ze weten wat jij fijn vindt en wat absoluut niet. Wees verantwoordelijk voor jezelf en iedereen die je graag ziet. Stel jezelf de vraag: ‘Wat deze man met mij doet, wat hij tegen me zegt, zou hij dat mogen doen tegen mijn moeder, tegen mijn dochter? Zou ik willen dat mijn man of mijn zoon dit doet naar een andere vrouw?’ Is het antwoord ‘Nee’? Spreek dan. Zeg het. Schreeuw het uit. Ter plekke, achteraf, anoniem of in de krant. Roep halt toe, zeg stop, brul nee. Stop met zwijgen, en spreek.

Mannen, doe voort. 

We worden er allemaal zoveel serieuzer en ernstiger van terwijl de wereld net zo veel meer onschuld, lichtheid en blijdschap nodig heeft. Wat vrouwen overkomt is niet te minimaliseren. #metoo geldt ook voor mij. Maar ik geloof dat het een zeer zeer kleine minderheid aan mannen is die het verpest voor alle anderen. Dus ik wil me focussen op de meerderheid. De goeie en de toffe mannen, de mannen met een hart van goud. Bestaat er geen machtsrelatie tussen jou en de ander, in dat geval: Toe alstublieft, blijf grapjes maken, blijf onschuldig, blijf zijn wie je bent. Blijf verantwoordelijk voor wat je eigen daden, kruip nu niet weg. Stel jezelf de vraag en geef jezelf het antwoord: ‘Wat ik wil zeggen tegen of doen met deze vrouw, zou een andere man in mijn positie dat mogen doen met mijn moeder, mijn vrouw, mijn dochter?’

Is het antwoord ‘Ja’? Ga ervoor. Doen! Ik kijk er alvast naar uit. 🙂

MANNENDAG

Advertenties

2 gedachtes over “Mannendag

  1. Ik voel me veeleer als één van de weinigen die het niet grensoverschrijdend deed. Blijkbaar zijn zo goed als alle vrouwen die ik ken al op één of andere manier grensoverschrijdend benaderd. Dan vraag ik mij regelmatig af, als ik op het werk zit of als ik in de file sta of in de winkel loop, hoeveel mannen er nu aanwezig zijn met losse handjes.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s