Over die dag dat ik dat filmpje van het slachthuis zag en tijdelijk vegetariër werd

Zoals mannen en vrouwen niet zwart en niet wit zijn zo ben ik geen veggie noch een alleseter. Ik probeer de man en de vrouw in mezelf in balans te houden net als mijn voeding: ja, ik eet graag groenten, ja, ik eet héél graag vlees en vis. Alles met mate is een mooi streven en ik weet dat ik soms mateloos ben. Ik stopte eens totaal met suiker en viel prompt tien kilo af. Jojo, zei de chocola (en ook een baby en een paashaas joelden enthousiast mee), en ze plakken er ondertussen alweer aan.

Het filmpje over het slachthuis in Tielt; dat filmpje is zo ontzettend gruwelijk. Dat er geen andere weg is dan een duidelijke NEE betoogde ik tijdens het avondeten waarbij ik het gehakt uiteraard liet staan. En hoe duidelijk kan een NEE tegen de huidige vleesindustrie zijn? ‘Ik ben vanaf nu vegetariër!’ riep ik uit. Er is geen andere weg dan niét mee te doen, en dus géén vlees meer te eten. Geen varken, geen kip, geen koe, geen schaap.

‘Bezint eer ge begint’, kreeg ik als tegenwind overal. Zoals mijn lichaam suiker nodig heeft (met mate, jaja, ik weet het, ik weet het), zo heeft mijn lijf ook vlees en vis nodig. Ik eet het graag, ik eet het met liefde, ik krijg het met liefde gepresenteerd want mijn man kookt met al zijn liefde, ik heb dat nodig ook! Dat vlees. En die liefde. Dat is JA zeggen tegen wat ik nodig heb. Maar ik wil het op een manier waarbij ik niet meewerk aan brutaliteiten mens- en dieronwaardig.

De oplossing? Ik verwelkom de kippen, het varken, de koe en het schaap in onze tuin, waar we het met liefde eten geven en met liefde slachten. Ik wil mezelf en mijn gezin voeden met liefde in plaats van angst. Met een gelukkige kip in plaats van een gemarteld varken. Tijd en ervaring ontbreken. Ik sprong een gat in de lucht bij het vinden van een gebalanceerde oplossing. Want zoals géén vlees of vis te radicaal is voor mijn lijf, was hoe wij met ons gezin aten ook te radicaal, zonder dat we dat beseften. Dus ik ben blij met de wake-up-call van het filmpje en we kopen ja, af en toe nog, ja, ons vlees in de supermarkt. Maar we gaan weer veel meer naar de plaatselijke varkensboer want die blijken het varkens correct te slachten, onder verdoving en vooraf met klassieke muziek) én we bestelden bij www.deeleenkoe.be!

De test

Ons deel van koe is nog in aantocht. Met mijn drie kinderen trok ik ondertussen naar de schoenenwinkel. Voor twee paar sandalen zou ik 150 euro kwijt zijn. We belandden in de goedkopere schoenenwinkel en ik kocht zeven (!) paar schoenen voor hetzelfde geld. Wanhopig kwam ik thuis en pleurde mijn frustraties op mijn man: ‘ik wil vlees eten gekweekt en geslacht met liefde maar ik draag schoenen waar mensen voor gezweet hebben, niet krijgen wat ze verdienen, waar dikke mercedessen voor de mannelijke managers mee betaald worden en waar moeders in miserie geen eten op tafel voor kunnen toveren!’.

Maar ik weiger foert te zeggen, ik weiger op te geven.

In mijn ideale wereld? Is er liefde voor dieren en eten we genoeg, niet teveel en niet te weinig, gezond en gevarieerd. Is er liefde voor mensen en krijgt iedereen wat hij én zij verdient, niet teveel en niet te weinig, gelukkig en genoeg. In mijn reële wereld vecht ik met kleine stapjes. Waarvan heel vaak twee vooruit en weer een stap terug. Maar dat is oké. Het is beter dan verzanden, het is beter dan opgeven, toegeven, overgeven aan iets wat ik. Écht. Niét. Wil.

varkentjes

Foto: Flickr

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s