Eerlijk is (h)eerlijk en leerrijk

Over auto’s en verzekeringen, over vooroordelen op weg naar een ideale wereld:

Mijn dochter van 5 jaar klapte de autodeur open, wat ze 1) niet mocht en 2) zo enthousiast en vol overgave deed dat ze daarmee de quasi nieuwe geparkeerde wagen naast ons van een persoonlijke toets voorzag. Een bluts. ‘Oh. Néé!’, riep ik uit. Ergens in mijn hoofd dacht ik: ‘Nee, zwijgen en wegrijden!’ Maar mijn hart zei vervolgens ook nee: ‘Nee, dat gaan we niet doen. We blijven. En we regelen het.’ Iets met verzekeringen en een aanrijdingsformulier invullen en de eigenaar van de nieuwe auto die me geruststelde en dat dat allemaal niet erg is en ‘dat het maar dat is’ en die zoetebolle van een dochter van mij deed dat toch niet expres zeker? Dat is waar, dacht ik, en boos was ik ook niet. En de eigenaar van de andere auto voegde er nog aan toe dat ze zo blij was dat ik eerlijk was. Hoewel mijn hoofd misschien een uitweg zag, zomaar wegrennen of doen alsof er niks gebeurd was, dat zou ik niet kunnen. Een stemmetje in dat hoofd van mij kon het toch niet laten om te zeggen: ieder ander had zijn mond gehouden!

Maar is dat wel zo?

Twee weken later kwam ik buiten en stapte stevig en gehaast naar mijn geparkeerde auto op straat. Twee jongens waarvan ik vermoedde dat ze van een andere origine (of hoe verwoord je dat correct?) waren stonden op een wijze naar mijn auto te kijken waardoor ik allerlei vreemde gedachten had. Ik ben doorgaans vrij open en zonder zware oordelen  naar mijn medemens maar ik betrapte mezelf op gedachtes waar ik allesbehalve trots op ben. Ik deed de deur van de auto open om in te stappen en dat ging moeilijk. Ik deed de deur weer dicht zonder in te stappen en zag toen pas wat ieder ander allicht onmiddellijk had gezien: mijn auto was aangereden. ‘Oh. Nee!, riep ik uit.

De jongens draaiden zich om en stonden blijkbaar te wachten op mij: ‘sorry mevrouw, ’t is van ons mevrouw. Hoe kunnen wij da regelen mevrouw?’ Waarbij in mijn hoofd alweer gedachten volgden waar ik echt niet trots op ben. Waarvan ik mij nu afvraag hoe dat toch komt, want ik bén zo niet. De jongens bleken inderdaad van vreemde origine, hadden pech gehad en waren geslipt (zomerbanden versus regenweer in een gevaarlijke bocht versus allicht de bocht een beetje te snel genomen zeker – been there done that – die jongens hebben dat echt niet expres gedaan) en wilden alles heel proper en correct regelen en dat hebben we dan ook gedaan. Ze waren eerlijk, ze waren verzekerd, en hadden zelf gelukkig niks behalve nog ergere blikschade dan ik. Ze kwamen er met de schrik vanaf en hun vooruitzicht van heel boze ouders zorgden bij mij dat ik echt met hen te doen had. Ik was zeker niet boos. Tis maar een auto, ‘dat het maar dat is’, zei ik, en ook dat ik zo blij was dat ze eerlijk waren. 

In mijn ideale wereld is eerlijkheid een heerlijkheid en ongelooflijk leerrijk, vooral dan wat mijn gedachten betreft. Ik leerde dat ik dat hoofd van mij af en toe echt wat minder serieus mag nemen ten voordele van mijn hart en mijn gevoel. En dat angst en boosheid ons echt geen meter vooruit helpt, maar wel een groot gevoel van mededogen, liefde en compassie. 

(Al moet ik toegeven dat eens goed vloeken ook altijd heel erg helpt!)

Advertenties

2 gedachtes over “Eerlijk is (h)eerlijk en leerrijk

  1. Eerlijkheid siert je en geeft een beter gevoel dan verzwijgen of liegen,
    Toch dapper dat je je diepe, eerste gedachten zo deelt en erover reflecteert.
    Weinigen zouden dit durven denk ik.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s