Meneer Rommel

Van mijn moeder kreeg ik de ‘tien geboden voor schrijvers’ doorgestuurd. En eentje in het bijzonder bleef aan mijn ribben hangen:

Eert hen die je voorgingen

Via je ouders heb je je schrijftalent en denkkracht geërfd; leerkrachten en coaches hebben  je leren schrijven, formuleren, structureren. Wees je ervan bewust dat hun talent, ervaring en kennis jou hebben gebracht tot het punt waar je nu bent. Zeg af en toe gewoon even een dankjewel, al is het maar in gedachten.

Dus deze blogpost is een bijzondere dankjewel aan mijn ouders allebei, die houden van schrijven en taal. Een dankjewel aan mijn vader om te zien hoe hij op bierkaartjes, vodjes papier, en schriften al zijn krabbels neerpende, onleesbaar en onlogisch, behalve voor hem. Want ik doe dat ook. Een dankjewel aan mijn moeder om hetzelfde te doen, iets minder vaak maar wel logisch en leesbaar ook voor anderen, en om te dromen van een eigen boek. Want ik doe dat ook. Dankjewel mams en paps.

Die liefde en taal is iets dat ook verder in onze familie zit. Langs moederszijde voelde mijn tante zich geïnspireerd door mijn blog en begon haar prompt haar eigen platform, en dat doe ze fantastisch! Langs vaderszijde had mijn oom lang geleden een vaste column in de Eecloonaar, de oudste krant van Vlaanderen. Hij schreef er onder zijn pseudoniem Max Laadvermogen. Precies één maand geleden is Bart overleden. Dankjewel liefste familie.

En tot slot een dankjewel aan Meneer Rommel. Meneer Rommel was mijn leerkracht Engels in het 3e middelbaar. Voor een opstel moesten we ons huis beschrijven, wat ik een saaie opdracht vond in een heerlijke taal. Dus ik vormde de opdracht om naar een verhaaltje. Ik had geen inspiratie en ‘deed maar wat’, zo voelde het toch. Het compliment en de punten die ik ervoor kreeg zorgden ervoor dat ik dit opstel nog altijd heb. Toen ik het terugvond en het herlas, moest ik zo hard lachen, om mijn puberale fantasie, mijn veertienjarige ik, mijn kromme gedachten en diepe verlangens verborgen in een verhaaltje. En tegelijk zag ik glashelder, verborgen onder het verhaal, dat ik dat schrijven toch echt al heel lang heel graag doe. Dankjewel Meneer Rommel.

toets

Dus allee dan, omdat Meneer Rommel het zo goed vond, deel ik het hier. Wie mijn ouderlijk huis kent, herkent allicht één en ander.

My house is my castle

Sir, I will describe to you my house but because I don’t want to make it too boring I wrote a story about my house. 

The house of a family addicted to music.

Once there was a family, a mother, a father, two sisters and a brother. They lived in a very big house on the corner of the street. Their house had 17 rooms, a garage, a workplace for the father and a garden. They lived, ate, cooked, washed and worked in their house. But most of the time they were all playing music. And when they were not playing then they were writing music of listening ot music. You might have guessed it allready: the family was addicted to music. I once visited their house. I’ll tell you all about it. 

In the hall were cases for guitars and other musical instruments, there was a bag with strange and funny instruments, amplifiers, and a piano. Then I went to the room where the father had worked. I saw a mondolin, a 12 string guitar, a dobro guitar and a banjo hanging on the wall. Two lon brouwn curtains separated the workplace and the livingroom. In the livingroom were about 300 cd’s and even more lp’s. There were also two national guitars and resonators. On the mantelshelf laid plectrums, bottlenecks and mouth organs. In the kitchen the wallpaper had prints of little guitars, pianos and flutes. On every cupboard an instrument was painted, a red piano, a green saxophone, a purple double bass. When I was upstairs I walked in the brother’s bedroom. There wasnt much furniture: a bed, a chair, a closet and a drumkit. He collected drumsticks in all colours and sizes and they were laying all over the ground. In the room next to his was ‘music room’ painted on the door. The room wasn’t ready yet but the floor was covered with plectrums. Actually, the plectrums were a carpet, so you couldn’t take a plectrum and play a little because it was carpet. 

The youngest sister had the smallest room but she didn’t need much room, her instruments were not so big; a flute, a harp (a small one) and a saxophone. The biggest room ws for the oldest sister. She had a Spanisch, an accoustic and two electric guitars, a synthesizer, a bassguitar, a double bass, an oboe, a cello and a piano. In one of the drawers of her desk I found a flute. The girl was the most addicted one but she was the only one who hated to play on a flute. No one knows why. 

In the cupboards of the bathroom I found some things the family had invented. Shampoo for their hair so it wouldn’t hang in front of their faces, because if it did, they wouldn’t have seen what they were plaing. They had special soap for their hands so they wouldn’t have problems with rheumatic fingers. And tootpaste for a stronger breath, they could blow for 3 minutes long! Next to the bathroom was the toilet. The toilet, the floor and the toiletpaper had plectrum prints in different colours, which was very funny. 

In the bedroom of the parents I saw curtains made out of old strings. The mother was married in a dress made out of drumskins, her earrings and chainlets were made out of strings. On the loft were old geuitarcases and old or broken musical instruments. The familiy was so addicted to music that it would kill them. They wanted to stop byut they couldn’t, they just couldn’t. Everyday theyu got weaker and weaker but they still could’t stop playing. So with their last strength they phoned the undertaker and asked him to make a special stone shaped like their favorite musical instruments. They wanted to be buried in their garden, und the pear tree and next to the place where their chickens slept. They played together for the last time and then slowly died… . 

 

Advertenties

11 gedachtes over “Meneer Rommel

  1. Prachtig Joba, dank voor het eerbetoon! Aan dat opstel zou ik nooit meer gedacht hebben maar bij het lezen herkende ik elke zin. Het is en blijft een knap stukje. Zou meneer Rommel je blog lezen?

    Liked by 1 persoon

    • Echt niet mama? Contrabas mocht niet van de muziekschooldirecteur want ‘dat bestond niet op kindermaat’, en cello wou ik niet. Saxofoon dan? Maar dat raadde hij af wegens het rietje dat kinderen kapot blazen. ‘Begint gij maar met blokfluit’, zei hij. En zo geschiedde. Van contrabas naar blokfluit, dat was bij voorbaat miserie.

      Like

  2. Pingback: Ode aan de leerkracht | Joba's Ideale Wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s