Elk zijn eigen plek

Ik postte vorige week dat ik mijn dochters een sisterhood toewens zoals ik die ook heb. En onze zoon, dan? Ook mijn zoon wens ik zijn mannenclan. Deze haka, uitgevoerd door mannelijke studenten om hun gepensioneerde leerkracht (of trainer?) te eren geeft me kippenvel van kop tot teen. Zo van die goeie, positieve rillingen, vol bewondering en ontroering. Niks agressie, dit is mannenkracht, puur en barstensvol power en energie:

Haka Ritueel uitgevoerd door mannelijke groep studenten om hun leerkracht te eren.

De clan van de man, het lijkt me nog net iets minder bespreekbaar dan het zusterschap onder vrouwen. Of is dat mijn gedacht? Wat denk jij? Ik merk wel in mijn omgeving de grote noodzaak van mannen aan hun eigen plek, en de realisatie daarvan in de zogenaamde ‘mancave’. Prachtige exemplaren heb ik al mogen aanschouwen! Ik juich het alle mannen toe, ik raad het ze allen aan: bouw die plek van jou.

Ik wens mijn man zijn mancave toe. Ik verlang zelf ook naar mijn eigen vrouwentent.  Plek genoeg hier in ons huis en in ons bos, voor kelders en tenten voor mijn man en voor mij, boomhutten en geheime plekken voor onze kinderen, pippowagens en tiny houses zodat die kinderen nooit hoeven te verhuizen (oh moederhart). En ons huis is daar waar wij vijven samenzijn, elkaar vinden en ons gezinsleven vieren, de centrale plek, het kloppend hart, ons gemeenschappelijk plan.

Maar zeg. Ik leef in mijn ideale wereld!

Advertenties

4 gedachtes over “Elk zijn eigen plek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s