Boos! In mijn ideale wereld doe ik dat zo…

Na 6,5 jaar mama, word ik sinds deze maand uitgedaagd in mijn ouderlijke competenties door huiswerk. Vorige week kwam onze oudste dochter thuis met een taakje waarvan ze niet begreep wat de bedoeling was. Ik hielp haar uit de nood, en kwam tot de pijnlijke vaststelling dat ik het ook niet helemaal begreep. Ik dacht het zó was en zij zei dat het ánders was waardoor ik twijfelde en zij hysterisch reageerde: “het eerste leerjaar is vééél te moeilijk mamaaaaa”. O jee, dacht ik. Ik heb toch gestudeerd? Hoe moeilijk kan dit zijn? We spraken af dat we het de volgende ochtend samen aan de meester zouden vragen. Dat was goed, knikte ze.

Onze dochter bleef boos (maar niet lang)

Maar ze bleef boos zitten. Ik vroeg haar of ze de boosheid er even in de tuin wou gaan uit roepen. Ze knikte opnieuw maar bleef wat twijfelend staan aan het schuifraam. Wil je dat ik met je mee ga gillen?, vroeg ik. Ze knikte. Dus dat deden we dan. Midden in de tuin telden we af:

‘3, 2, 1… Aaaaaahhhhh!’

We deden het tot drie keer toe. Ik genoot er zelf ook van, even alles eruit krijsen. Nog meer genoot ik hoe ik haar boosheid zo zag verdwijnen. Lachend duwde ze me al knuffelend in het gras. Héérlijk!

Mijn man, haar papa kwam thuis, bekeek het huiswerk, zei dat ze het moest doen zoals ik het ook al zei maar hij deed dat zonder twijfel, zonder aarzeling. Ze maakte de taak en eind goed, al goed. Mijn kind had behoefte aan duidelijkheid en zekerheid, een leidende hand die haar ondersteunt in haar twijfels en verwarring van alles wat nieuw is, in die eerste weken van september. Haar vader en ik, wij zijn een fantastisch team.

En toen werd ík boosBoosKrijsenBlij

Later die avond las ik dit artikel met als titel ‘leer je kinderen dat krijsen niet helpt’. Ik verslikte me verschillende keren in mijn kopje thee tijdens het lezen van dit stuk. Psycholoog Lester Hoekstra beschrijft een vakantie op een camping met krijsende kleuters en ouders die niet ingrijpen. Hij adviseert:

‘Meteen duidelijk laten weten dat hij zijn gekrijs moet staken. Desnoods met een corrigerende tik. In ieder geval zonder uitleg maar “omdat ik het zeg”.’

Ik werd boos, bozer, boost. Bloggen is voor mij soms ook een beetje krijsen. Meneer Hoekstra, u bent gewaarschuwd. Hier ga ik: 3, 2, 1… Aaaaahhhh!

Een kind krijst niet zomaar. 

Een baby wordt geboren en als alles goed gaat, werkt alles perfect. De baby kan nog niet praten, het kan het nog niet zeggen als het iets nodig heeft. Dus als de baby iets nodig heeft, dan weent het. Krijst het! Een baby huilt omdat het honger heeft, een droge pamper nodig heeft, zich eenzaam voelt, ziek is. Bij baby’s zijn oorzaak en aanleiding vrij gelijklopend. Ik onthoud me uitdrukkelijk over huilbaby’s, die heb ik gelukkig nooit gehad.

De aanleiding om te krijsen is (bijna) nooit de oorzaak.

Zodra de baby leert praten, wordt het makkelijker om het te kunnen geven wat het kindje nodig heeft. Maar ook kinderen kunnen niet altijd de woorden vinden voor het vervelende gevoel in hun lijfje. En al helemaal niet als het kookpunt al bereikt is. Als ouder moet je op zoek gaan naar wat het nodig heeft. Maar bij jonge kinderen kan de aanleiding (geen choco krijgen op de boterham) om te gaan krijsen vaak wel iets anders zijn dan de oorzaak. Als ik mijn dochters even laat uithuilen, stoom afblazen en het kookpunt laat zakken, komt daarna meestal wel naar boven wat er écht aan de hand is. Dan gaat het nooit over choco maar wel over de kleine en grote verdrietjes van kleine kindjes.

Het uiten van je emoties maakt van kinderen écht geen ettertjes.

Maar goed, daar zit je dan, met een krijsend kind en het schaamrood op de kaken ergens op een openbare plaats naar keuze. Wat moet je dan? In mijn ideale wereld zijn alle volwassenen volledig in balans met hun eigen emoties en weten ze perfect om te gaan met boze krijsende kindjes. In mijn eigen kleine ideale wereld lukt het me elke dag beter en beter. In al mijn werelden, ideaal en reëel, is een ‘corrigerende tik’ uitgesloten. Onbestaand. No way.

Advies!

Alstublieft, lezers, ga zelf eens krijsen als je de boosheid voelt opkomen. Vraag een momentje de tijd, ga even naar buiten en laat je even gaan. Krijs even mee met de kindjes op de camping. Ga even voelen en ervaren hoezeer het oplucht. Laat mij weten hoe het ging en wat het met je deed. Ik wacht je alvast met open armen op voor een hele dikke knuffel.

Advertenties

3 gedachtes over “Boos! In mijn ideale wereld doe ik dat zo…

  1. een robbertje vechten/worstelen kan ook wonderen doen- al wordt dat wel moeilijk als kindjes kinderen en dan tieners worden 🙂 ook een ‘boos boek’ om met stiften in te krabbelen (en ze kiezen altijd eerst zwart en na verloop van tijd dan andere kleuren – heel boeiend) kan heel nuttig zijn. krijsen heb ik wat moeilijk mee, ttz. de toonhoogte waarop onze dochter krijst, triggert bij ons allebei, mama én papa, iets waar we liefst zelf van gaan gillen ‘je mag best boos zijn en je mag best gillen en je mag alles zeggen wat je wil MAAR NIET OP DEZE TOON’ – helaas, zowel dochter als mama voelen zich op zo’n moment bijzonder onbegrepen-
    maar na het lezen van je blog denk ik weer aan al mijn goeie voornemens en ik besluit volgende keer weer lekker een worstelpartij voor te stellen – zij is nog geen tiener en al is ze sterk, ik kan haar -voorlopig- nog net aan 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: De woorden van Noor | Joba's ideale wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s