Over de liefde

Ik droom al heel lang van een leesclub maar ik heb het nooit aangedurfd. Ik vond zo’n leesclub maar wat voor nerds of seuten en dat wou ik niet zijn. No way. Nu ik al een tijdje bezig ben met het verwezenlijken van mijn dromen wilde ik dit toch van mijn bucketlist afstrepen.

Een toevallige (?) ontmoeting op de parking van de Delhaize met een vriend van vroeger gaf me het eerste duwtje dat ik nodig had. En er volgden nog duwtjes! Zoals deze blogpost van Kelly Blogboek Deriemacker boordevol goeie tips hoe je zoiets start. Ik had geen excuses meer. Ik was al zeker niet alleen. Maar omdat de vriend van vroeger en ik een clubje wilden in plaats van een date deed ik op goed geluk een oproep op facebook. We waren uiteindelijk met acht! Ons eerste boek: ‘Liefde. Een onmogelijk verlangen?’ van Dirk De Wachter.

Hoe het ging

De eerste samenkomst ging bij mij thuis door. Ik leidde in met mijn coming out als nerd; of seut om precies te zijn. Maar eigenlijk ben ik dat juist niet. Ik blijf niet meer op mijn eentje in de zetel met mijn boek onder een dekentje zitten in mijn eigen veilige gelijk. Door erover te gaan praten en gedachten uit te wisselen en ons met elkaar te verbinden, blijken wij geen eenzame nerds maar juist warme geesten met open harten.

Mijn baby woonde de leesclub bij en gaf een perfecte demonstratie van ‘ik voel dus ik ben‘. Ik legde uit hoe hij voelt, hoe ik hem woorden leer te plakken op die gevoelens. Ik leer hem taal, patronen, ik print hem die nu in. Ik legde uit dat hij daar als volwassene naar die vertrouwde patronen op zoek zal gaan. En dat hij daarom vermoedelijk verliefd zal worden op een vrouw die op zijn moeder, op mij, lijkt. Ik keek naar hem en hij naar mij en hij lachte en we lachten allemaal. De liefde van een moeder (of vader) van haar kind is toch wel iets heel speciaals.

Het boek Dirk De Wachter daarentegen beperkt zich in zijn boek tot de liefde voor die ene, the one and only. Terwijl liefde zoveel meer is. Hij bekritiseert dat onze maatschappij en wij allemaal teveel op gefocust zijn op die ene liefde die alles is. En hij heeft daarin gelijk. Het is jammer dat hij in een boekje van 90 pagina’s zichzelf herhaalt en op de vlakte blijft. Liefde is zoveel meer dan liefde voor die ene. En juist daarom zeker geen onmogelijk verlangen. Eén van de leden van onze leesclub is bewust vrijgezel, hij hoeft geen geliefde maar loopt wel over van liefde voor de wereld om zich heen. Die paradox van de liefde beschrijft Dirk wel heel herkenbaar.

Hoe dan, Dirk?

Is liefde een onmogelijk verlangen? Dirk geeft er geen antwoord op, hij weet het ook echt niet, schrijft hij. Hij noemt zichzelf de verdrietdokter en dat is precies waar het boek in baadt. In veel verdriet. Hij pleit voor gewonigheid en een beetje ongelukkigheid. Nergens geeft hij aan hoe je dat doet. Ergens rond pagina 100 heeft hij het over ont-moeten. Dat we zoveel moeten, we moeten minder moeten. Het viel me ook op hoe vaak hij zelf het woord ‘moeten’ gebruikt in zijn boek. Dat is voor mij bijvoorbeeld een heel klein “hoe’tje”, vervang ‘moeten’ door ‘willen’.

L’amour et l’ironie

In elk hoofdstuk vermeldt Dirk citaten en gedichten, soms ook fragmenten uit liedjes, in Engels, Frans en Nederlands. De meesten van ons vonden die inbreng soms interessanter dan de meandering van Dirk zelf. Zo komt het ook dat ik deze reflectie schreef bij een lang Frans citaat:

Ik ben gefrustreerd dat de Franse teksten in het boek van Dirk niet vertaald worden. Om eerlijk te zijn ben ik gefrustreerd dat ik niet begrijp wat er staat. Gefrustreerd in mezelf dat één van de schoonste talen op het Nederlands na niet machtig ben. Gefrustreerd dat ik daarvoor niet mezelf maar mijn leerkracht Frans verantwoordelijk hou. Het was de roddel van de school dat de leerkracht Frans met de leerkracht Nederlands aanhield. Het is één van mijn puberale zondes dat ik jaloers was. Het weerhield mij, oh ironie, om me de taal der liefde eigen te maken.  

Gelukkig is het nooit, echt nooit te laat en leer ik ondertussen Frans met Kapitein Winokio en mijn dochter.

Liefde

Het boek lijkt meer een commerciële zet waarvan we vermoeden dat het tegelijk niet voor iedereen een even toegankelijk boek is. Op één iemand na hadden we het boek niet (uit) gelezen zonder leesclub. En toch staat het in de non-fictie boeken top tien. We horen Dirk ook liever praten dan dat we hem lezen. Maar dit terzijde. Ik heb met volle teugen genoten van de fijne avond, heerlijk gezelschap en de inspirerende woorden. En dat is ook dankzij dit boek. Een hoopje vreemden werd toch door elkaar aangetrokken op onverklaarbare wijze. We bleken allemaal op één of andere manier wel een link te vinden met elkaar. Zou het liefde zijn, of god, of het universum? Dirk De Wachter weet het niet, wij ook niet, maar ik geloof echt dat er nog veel liefdevolle avonden zullen volgen.

Ons volgende boek: ‘Stoner’ van John Williams.

Advertenties

Een gedachte over “Over de liefde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s