Over grote en kleine mensen

Als klein meisje wou ik altijd graag groot zijn. Precies zoals de grote mensen en volwassen zijn. Eindelijk volwassen zag ik in dat mijn beeld over volwassenen kinderlijk naïef was en een illusie. Volwassenen zijn groot maar gedragen zich zo vaak als kleine kinderen. Ik ook.

De spelregels van het leven werden er bij elk van ons in onze kinderentijd  in gedreund door iedereen betrokken in onze opvoeding. Herken je deze nog?

Samen spelen is samen delen!

Al wat je zegt ben je zelf!

Geen ruzie maken!

Niet roepen!

Stilzitten!

Overeenkomen!

Doe je best!

Lief zijn voor elkaar!

Eerlijk zijn!

Niet de baas spelen!

Anderen ook aan de beurt laten!

Niet roddelen!

Niet klikken!

Niet wijzen!

Niet opgeven!

Niemand uitsluiten en niemand pesten!

Zeg dat het je spijt en geef elkaar een knuffel!

Woorden zijn slechts 7 procent van de communicatie. Wat we als kind écht leerden van ‘de volwassenen’ is echter de overige 93 procent van de boodschap. Niet wat je ouders zeggen maar wat ze doen; dat is wat je hebt geleerd als kind, dat is wat je je eigen kinderen leert. Om even te onderstrepen dat beeld krachtiger is dan ook mijn eigen woorden, kijk eens naar dit filmpje: Children See Children Do.

Welk zinnetje of regeltje heb jij wel honderdduizend keer gehoord? Welk zinnetje of regeltje blaas jij dagelijks gefrustreerd naar je kind? Gevolgd door ‘hoeveel keer moet ik dat nu nog zeggen!?’.

In de hoop dat onze kinderen het beter zullen doen, drammen we de boodschap er elke generatie nog luider in. Maar het werkt niet. En elke generatie wordt de miserie erger. Er zijn er die zeggen dat het niet waar is. Dat de wereld nooit vrediger was dan vandaag. Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik intens triest wordt als ik naar het nieuws kijk. Weinig van de spelregels die we als kind hoorden worden in de grote boze wereld toegepast. Het is een vreselijk spel van alleen maar ruziemaken, trekken en duwen, snauwen en snakken, van baasspelers en onderspitdelvers, van hard en grof en vreselijk oneerlijk, van valsspelen en kwaadspreken. Ook ik speel het spelletje mee, terwijl ik besef dat het anders moet en anders kan.

Op wereldschaal vind ik het overweldigend en verlammend, het gevoel dat ik als klein persoontje daar eigenlijk niks kan aandoen behalve wezenloos, machteloos en vreselijk gechoqueerd naar het nieuws te kijken (waar is het zinnetje ‘niet voor gevoelige kijkers’ naartoe?). En ik kan een gift doen om mijn onbehagen te sussen. Maar ik blijf ermee zitten en krijg er het gevoel dat ik een aflaat koop er ook nog bij.

En toch wil ik de wereld nog altijd veranderen, al is het maar alleen mijn wereld.. Minstens voor mijn kinderen. Als ik hen wil leren samen spelen en lief zijn voor elkaar, eerlijk zijn en voor elkaar zorgen, als ik hen wil leren praten in plaats van schelden, als ik hen wil leren spijt tonen en anderen vergeven, dan moet ik het eerst zelf doén in plaats van alleen maar eindeloos zeggen en herhalen.

Ik realiseerde me ik dit alles ‘weet’ maar niet ‘doe’ omdat ik niet wist hoe. Als een echt klein meisje ging ik terug naar school (deze school om precies te zijn) om alle lessen opnieuw te leren. Die school: het is er hard werken, het is moeilijk en de juffen zijn soms best heel streng. Zoals alles wat nieuw is, moet je het oefenen en oefenen en nog eens oefenen, elke dag opnieuw. Je best doen, hoeft daar niet, tenzij voor jezelf. In deze school krijg je ook geen punten. Fouten maken en zwaar op je bek gaan, is daar helemaal ok, het hoort erbij. Je kan er niet buizen of verliezen. Je leert er terug stappen en de vaste grond onder je voeten voelen. En val je toch, wat ongetwijfeld gebeurt, dan leer je weer rechtstaan en moedig doorgaan.

Het kleine meisje dat ik was, wordt stilletjes aan eindelijk echt volwassen, ook al is ze ondertussen wel wat bang geworden om helemaal groot te zijn.

Advertenties

5 gedachtes over “Over grote en kleine mensen

  1. Ik vind dit stukje een dappere getuigenis, een openbare biecht. Wie durft dit vandaag nog aan? Weinigen durven zo diep, kritisch in zichzelf kijken want veel gaat verloren in de drukte van onze hedendaagse samenleving, onze eigen beslommeringen. Chapeau!

    Liked by 1 persoon

  2. Joba, je zet mij met dit schrijven flink aan het nadenken en filosoferen. Ik hoop samen met mij nog vele anderen.
    Het voorbeeld geven is vaak niet zo moeilijk – denk ik – maar het consequent volhouden om in alles voorbeeldig te zijn, blijft lastig. We zijn met z’n allen heel erg zoekende naar betere tijden. Er is teveel chaos en drukte. Ik merk dat mensen écht gaan voor een vereenvoudiging en versobering in hun leven. Weg met alle overbodigheid en druk die de consumptiemaatschappij bracht. Dat brengt rust. En vanuit rust creëer je mooie dingen, word je weer een evenwichtig en gelukkig mens. Als je evenwichtig bent, dan ben je ook min of meer volwassen, lijkt me. Maar of je daar een leeftijd kan op zetten? Moeilijk. Volwassen “moeten worden” is niet zo leuk. Het moet vanzelf komen. En dat komt, mits er goede voorbeelden zijn. En zo is de cirkel rond zeker?

    Interessant en eerlijk artikel! Ik geniet ervan!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s