De lessen van mijn zoon

Ik hou mijn baby vast: hij lacht en hij huilt en kraait en knort. Hij kan niet zeggen wat hij zo grappig vindt of wat het is dat hem verdrietig maakt. Hij kan het niet zeggen omdat hij niet kan praten. Hij kent de woorden nog niet. Mijn lieve kleine baby denkt nog niet. Hij denkt niet maar hij ís wel. Helemaal!

Je pense donc je suis? Mijn zoon leerde mij al heel veel lessen. Onder andere dat je zelfs grote filosofen niet altijd moet geloven. Ze deden ook maar wat. Ik leerde, voelde en ervoer dat gedachten zoveel bepalend zijn en dat ik ze te vaak meer gewicht geef dan ze verdienen. Dat ik slaaf word in plaats van meester van mijn gedachten.

Er is de dwingende ‘moet moet moet’. Er zijn de lijstjes ik dan schrijf om mijn dreinende brein even gerust te stellen. Alles wat mijn brein wil dat ik doe, zal ik doen, kijk maar: daar staat het op een keurig lijstje neergeschreven. En oh, wat is dat brein bóós als het –zoals zeer vaak- niet gelukt is om het volledige lijstje af te werken. Hey! Ik ben de baas! Niet jij, jij dreinend brein.

Mijn baby schrijft geen lijstjes. Hij heeft er ook geen behoefte aan. Hij huilt als hij verdrietig is of pijn heeft en hij lacht en kirt als zijn maagje gevuld en zijn pamper proper is. Hij lacht nog meer als hij aandacht krijgt. Hij wordt niet boos als het niet gelukt is om in bad te gaan. Voor mijn baby is alles altijd precies goed. En anders laat hij zich wel horen.

Advertenties

6 gedachtes over “De lessen van mijn zoon

  1. Pingback: Over de liefde | Joba's ideale wereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s