6 lessen die ik leerde toen mijn zus een maagverkleining liet doen

Mijn zus liet in november vorig jaar een maagverkleining doen.

Laat ik maar meteen moedig zijn en eerlijk bekennen: er was veel onbegrip van mijn kant. Alleen maar onbegrip, zo moet dat gevoeld hebben voor haar, denk ik. Maar onder al dat onbegrip zaten mijn zorgen verborgen. We voelden ons allebei onbegrepen en daar schoten we allebei niks mee op. Ik leerde bij en ik wil dat met jou delen, lezers van mij. Voor als ook jij iemand in je omgeving hebt die worstelt met zichzelf en/of de kilo’s.

Les 1 Praat?

Zij was dik en ik ben slank. Ik vind mezelf ook tien kilo te zwaar. Drie baby’s later en mijn buik-billen-borsten-zone lijkt nergens meer op. Vind ík. Zij vindt dat ik niks te klagen heb. Over mezelf praten met haar kon ik niet. En zij al helemaal niet met mij.  Praten over mijn bezorgdheden over haar plannen was extra moeilijk. Dacht ík. Dus praten deden we niet rechtstreeks, maar via via. Niet doen. Nooit. Het zorgde voor nog meer onuitgesproken zorgen bij mij, onbespreekbare spanning tussen ons beiden, en zij voelde zich ondertussen nog meer onbegrepen én ongehoord. Ik geloof dat ik de eerste les niet goed gesnapt heb.

Les 2 a. Informeer je.

Een zorg van mij was: er wordt gesneden in je lijf, je laat een stuk wegsnijden, en dat is dan voor altijd weg. Ik las dat er bij een ‘gastric-bypass’ niks wordt weggesneden. Ik las dat het omkeerbaar is, mocht dat nodig zijn of mocht mijn zus dat willen. Aha. Diepe zucht en een oef. Informeer je. Google dient daar voor!

Les 2 b. Informeer je heel precies.

Ik slaagde erin mijn zus een vraag te stellen over haar “gastro” bypass. Nu kan ik er mee lachen. Ik hoop zij ook. Maar ik kon wel door de grond zakken van schaamte toen ze me erop wees dat het “gastric” bypass is. Net nu ik een nieuwe poging deed om erover te praten. Nu ik dit schrijf klinkt het zelfs helemaal niet zo erg. Gastro-bypass zegt men in de volksmond wel vaker. Maar op het moment zelf vond ik het zo belangrijk om te kunnen praten en blijven praten en vond ik deze malheur van mezelf bijna onvergeeflijk. Zij gaf er niet om, integendeel!

Les 3. Praat opnieuw. Luister. En steun!

Yep, dat waren we aan het doen. Opnieuw praten. We probeerden het eerst voorzichtig via mail. De ijsbreker die we nodig hadden. En wat een opluchting toen we eindelijk rond tafel zaten en praten. Ik kon vragen stellen en luisteren en zij kon vertellen en voelde zich gehoord. Ik vertelde niet over mijn eigen worstelingen met twee, vijf of tien kilo. Daar heeft ze niks aan. ’t Was een fijn gesprek. Een week of drie na de operatie vertelde ze me dat ze zo’n verse hamburger eigenlijk wel miste. Dat ze dat niet meer op kan wegens veel te groot! Ik ging die avond naar den Delhaize en vond daar dit:

9 ieniemienie hamburgers

9 ieniemienie hamburgers

Ik deed ze haar cadeau en zij voelde zich daardoor gehoord en gezien. Ze vond het grappig en lief. Terzijde: ze smaakten walgelijk. Ze kreeg er geen twee binnen en had last van ‘dumpingsyndroom’ (google!). Maar ze voelde zich wél gesteund.

Les 4. Oordeel niet.

In een ander leven was ik ongetwijfeld rechter. Koelbloedig, onvermurwbaar, keihard. Zeg niet: “Dat is wel gemakkelijk hé, zo’n operatie”. Zeg niet: “Dat is wel een vreselijke straf voor jezelf, voor altijd kinderporties”. Vraag niet: “Kan je niet beter de oorzaak aanpakken en in therapie gaan?” Vraag niet: “Waaróm eet je zoveel?”. Op het moment dat iemand zo’n beslissing neemt, zijn alle andere opties reeds overwogen, uitgeprobeerd en geen afdoende oplossing gebleken.

Vraag ook niet: “Waarom zou je aan je lichaam laten prutsen als dat niet écht noodzakelijk is?” Die vraag van mij is flinke zever. Want totdat ik een ooglensoperatie kan betalen, draag ik ook liever lenzen dan een bril. En zolang ik geen implantaten kan betalen schaam ik mij dood over die twee zwarte gaten in mijn gebit (die verder niemand ziet). En ja, ook ik overweeg nog altijd plastische chirurgie voor een litteken op een vervelende plaats waardoor ik niet altijd kan dragen wat ik wil. Dus nee. Ik oordeel niet (meer). Ik probeer het elke dag opnieuw niet meer te doen. Dat blijft dagelijks oefenen.

Les 5. Accepteer de keuze

Emmer geen algemeenheden als “maar ik vind dat je er nog goed uit ziet” of “ik vind dat helemaal niet nodig”. Opper geen goedbedoelde adviezen als “kan je niet nog eens de weight watchers proberen?”. Mijn oplossing voor mijn issues bleek therapie, en ik voel me sindsdien zoveel beter. Ik kan het iedereen aanraden. Ook mijn zus.

Kijk. Ik ben vreselijk bezorgd. Zo’n maagverkleining betekent dat je je moet laten opereren onder algemene verdoving. En ik heb de overtuiging dat elke operatie nog steeds niet zonder risico is. ’t is mijn zus. Ik heb er maar één, en zelfs als ik er twee had dan zouden mijn zorgen voor deze zus niet minder zijn. Ik zie ze graag en ik wil niet dat haar iets overkomt.

Maar mijn oplossing hoeft niet de hare te zijn. Het is haar beslissing, haar keuze. En zij heeft veel meer aan mij als ik haar keuzes accepteer dan als ik haar probeer te pushen naar iets wat zij niet wil.

Les 6. Respecteer

In mijn ideale wereld zijn er geen problemen, wel uitdagingen. De uitdaging was voor ons allebei om ons beter te voelen. Hoe kan ik deze beslissing van haar begrijpen, terwijl het nooit mijn keuze zou zijn om zoiets te doen? Alhoewel, nooit? Ik sta niet voor die keuze, ik hoef die niet te maken. We voelden ons allebei niet goed, we zochten en vonden een oplossing, elk op onze eigen manier. Dat vergt moed. En het is ons allebei gelukt. Respect, Zus!

Advertenties

4 gedachtes over “6 lessen die ik leerde toen mijn zus een maagverkleining liet doen

  1. Heel goed dat dit eens vanaf de andere kant wordt opgeschreven! Ik heb overwogen een maagverkleining te laten doen, maar inderdaad je stuit op bergen onbegrip. Uiteindelijk heb ik het niet doorgezet en nog steeds de strijd met mijn gewicht, maar dat komt echt wel goed… de aanhouder wint!

    Liked by 2 people

  2. Kilo’s en vrouw: het is en blijft een strijd. Ook voor mij. Dag in, dag uit. Ik begrijp het: maagverkleining of andere ingrepen… Ook al moet ik niet klagen over mijn 10 kilo’s te veel (wat ik wel doe – ook ik heb daar recht op). Ieder zijn keuze, ieder zijn optie… Ik hoef het niet altijd te begrijpen (al probeer ik het wel) maar oordelen doe ik zeker niet. Ondertussen blijf ik lekker vechten tegen en klagen over mijn luttele kilootjes extra… En bewonder ik elkeen die volledig achter zijn optie/keuze gaat! Respect!

    Liked by 2 people

  3. Als hier een duimpje stond zoals op fb dan zou ik het opsteken 🙂 Gewoon omdat het zo knap is. De vooroordelen zijn snel gemaakt, maar je kijkt verder. Jullie hebben hier beiden een les geleerd en dat is leuk om te lezen.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s