Ja, ik heb een droom.

Ik hoorde dit liedje vorige week op de radio. Luc De Vos zingt Ode an die Freude, het Europees volkslied en begeleidt zichzelf op een enkele gitaar. Kippenvel.

Luc De Vos is niet meer. Anderhalf uur na zijn dood verscheen een nieuwsbericht (“breaking news“) op het schermpje van mijn smartphone. Anderhalf uur!? Mag ik dat al weten? Plaatsvervangend schuldbewust, zo voelde ik mij. “Er is allicht familie die er nog niet van weet!”, riep ik verontwaardigd naar mijn man. Is er dan geen erecode onder journalisten die stelt dat dergelijk nieuws pas na minimum 24u verspreid wordt? Later hoorde ik dat de zus van Luc De Vos op een feestje van een vriendin van mij was. Wat ik vreesde, bleek ook te zijn gebeurd: haar gsm lag in de auto, en zij vernam het nieuws op de radio, toevallig, tijdens dat feestje. Ze dacht dat ze het niet goed hoorde, tot één van de andere vrienden op het feestje bevestigde: “uw broer is dood”.

17 doden in Parijs, dat is het 11 september van Frankrijk (*), zeggen ze. Wat een wereld. Verre van een ideale wereld. Parijs is dichtbij. De schuldigen zijn vermoord, maar de strijd is nog niet gestaakt. De war on terror wordt uitgevochten met nog meer terreur. Wie is verantwoordelijk, wie heeft het gedaan, hoe gaan we dit stoppen. Ik tracht tussendoor zo mijn eigen meninkjes te vormen maar ik staak mijn pogingen vaak. Er is zoveel informatie, zoveel argumentatie. Wat Parijs betreft, las ik diagonaal teksten die alle moslims over één kam scheren (geen linkjes, zoek die zelf maar). Ik lees iets grondiger de artikels over gematigde moslims die zich schamen en zich distantiëren van wat er in Parijs is gebeurd. Ik las ernstig de analyse dat het niet het ‘Westen versus Islam’ is, maar wel een strijd tussen rijk en arm. Weet je, ik vind het ingewikkeld om daar mijn eigen duidelijke heldere mening over te formuleren.

Heb je dat woord al eens goed gelezen en begrepen: ‘ingewikkeld‘. Gewikkeld in… doekjes, laagjes, schillen, rokken, lakentjes, dekentjes, dikke lagen bescherming, tot het een ondoordringbaar membraan vormt. Als we al die laagjes eraf halen, ont-wikkelen en terugkomen tot de kern, dan wordt het allemaal misschien wat eenvoudiger, begrijpelijker, warmer, liefdevoller, essentiëler. Idealer? Wat hebben we onszelf en de wereld waarin we leven toch in-gewikkeld.

Ik heb geen duidelijke heldere mening, ik heb wel een heerlijke droom. Ik droom van een ideale wereld, en ik begin bij mezelf. Wat niet betekent dat ik naïef wil blijven, onwetend wil zijn, en vrolijk vrank en vrij wil doen alsof er niks aan de hand is. Maar beginnen bij jezelf is toch een eerste stap. In mijn ideale wereld is er warmte en begrip, proberen we elkaar te verstaan, vergeven we wie (ons) kwaad deed en verlossen daarmee onszelf, nemen we tijd om te praten, en tijd om stil te blijven, te wachten tot het juiste moment. In mijn ideale wereld, zien wij elkaar allemaal graag.

Ik zoek de vertaling van de Ode an die Freude op, want ik ben het Duits niet machtig. En ik onthou:

Broeders drinkt en wees akkoord 

Alle zondaars te vergeven 

En de hel gaat overboord 

Zou jij het kunnen? Diegene vergeven die je onrecht heeft aangedaan?

(*)Het 11 september van Nigeria haalde het nieuws nauwelijks. Ik pleit schuldig, ik wist het ook niet, dat Boko Haram er begin januari een aanslag pleegde die 2.000 levens kostte. Ik las het doordat ik aangetrokken werd door een cynisch stuk van De Correspondent dat op mijn facebookfeed verscheen. Ondertussen werd het wel besproken op Ter Zake, maar de studiogast van de avond werd gevraagd in verband met een jonge voetballer die verongelukte. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat niet erg is. Maar de macht van de media, dat vind ik soms zeer eng.

Advertenties

3 gedachtes over “Ja, ik heb een droom.

  1. Dag Joba, dankjewel. Ik heb even niet meer te zeggen dan dat. Ieder heeft zo zijn/haar hersenspinsels, twijfels, zoektochten, (on)zekerheden en verlangens die je al dan niet woelig de weg wijzen. Ik vind het fijn, dapper, ontzettend bevrijdend dat jij de jouwe zo deelt. Dankjewel. Dikke knuffel! Mieke xxx

    Liked by 1 persoon

  2. Ik vind dat jij heel knap schrijft, en vooral eerlijk en recht uit je hart. Niet iedereen kan dat maar het prikkelt wel om bij je overpeinzingen stil te staan.
    Onrecht aangedaan worden is een vreselijke individuele aanval op je integriteit, je persoonlijkheid, je menszijn. Maar toch zijn hierin gradaties. Ik denk aan materieel onrecht wat ook een hevige knauw kan geven, bijv. onrechtmatig ontslag maar veel erger is het emotionele onrecht, bijv. emotionele verwaarlozing, het niet geven om je medemens, armoede en discriminatie maar vooral het onrecht, van welke aard dan ook, dat je kinderen wordt aangedaan.

    Ik las ooit een verklaring van een moeder die, nadat haar kind gruwelijk seksueel werd misbruikt en daarna gedood, met de moordenaar verscheidene gesprekken had om uiteindelijk te komen tot een inzicht waarin ze de dader kon vergeven.
    Niet dat ze de feiten vergat, zeker niet, maar ze slaagde er in zichzelf te verheffen en geen haatgevoelens toe te laten in haar leven.Wat een mentale kracht heb je daarvoor nodig.
    Ik kon haar gedachtengang volgen, maar of ik het zelf zou kunnen…

    Wie goed doet zal goed ontmoeten zegt ons moeder.
    Als we ons met z’n allen daar wat meer op focussen, zouden we al goed op weg zijn naar jou ideale wereld mijn kind.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s