Lijstje

 Het zoontje van mijn neef

Een collega

De broer van een andere collega

Drie klasgenoten uit een training die ik recent volgde

De buurvrouw van mijn ouders

Twee tantes

Mijn grootmoeder die ik nooit heb gekend

De moeder van een van mijn beste vriendinnen

De zus van mijn schoonmoeder

De meme van mijn man

Mijn grootvader

De grootvader van mijn man

De vader van de beste vriend van mijn man

Mijn kapster

Mijn moeder

Dit is mijn lijstje “mensen in mijn dichte omgeving met kanker”. Ik schrik hoe lang het is. En dat het ondertussen langer wordt.

Als je aan de zijlijn staat van kanker kan je niks doen dat een wezenlijk verschil maakt voor de genezing. Ik beleefde en ervoer de machteloosheid toen mijn moeder begin dit jaar leukemie kreeg. Liters en liters bloed heeft ze gekregen, steeds maar opnieuw. Ik heb mezelf plechtig beloofd om voor de rest van mijn leven ook bloed te geven. Ik wou daar onmiddellijk starten, maar dat kon niet omdat ik tijdens deze helse periode zwanger was. Jonge moeders moeten wachten tot zes maand na de bevalling. Planner die ik ben: 10 maart 2015 is het zover, de datum staat al rozerood omcirkeld in mijn agenda.

Ondertussen bleef ik zitten met dat vretende gevoel dat ik niks wezenlijks kon doen. Geld storten, ja. Er is veel geld nodig voor onderzoek, preventie, psychosociale ondersteuning, beleidsbeïnvloeding. Dus schreef ik geld over naar Kom op tegen Kanker. Maar ik wil méér moeite doen. Geld storten kost me geld, ja, maar het kost me geen fysieke of mentale moeite, de inspanning is miniem. Terwijl mijn moeder… En al die anderen… Vreselijke moeite deden om te vechten, te strijden, te genezen, te overleven, en sommigen die zoveel moeite wilden doen maar niet meer konden, te laat. Ik wil bloed (gepland!), zweet en tranen, zoiets.

Bij de Kom op tegen Kanker acties deze herfst waren er onder meer sponsoracties waarbij je dan kon fietsen en lopen. Ik voelde me wat schuldig dat ik daar niet aan mee deed. Ik ben bevallen in augustus van onze derde baby en het ging gewoon niet. Praktisch niet, maar fysiek al helemaal nog niet. Door de bloedarmoede na de bevalling zou fietsen me energie kosten die ik nu nog broodnodig heb voor onze babyzoon en kleuterdochters. Ja, dat klinkt als een verontschuldiging.

Mijn moeder verloor dit jaar al haar haren. Een extra vreselijk moeilijk moment in een loodzware emotionele periode. Ik heb toen, eerlijk, slechts heel heel even, overwogen om mijn haar te doneren.

Mijn haar is héél lang, en mijn man hecht er nogal belang aan dat het lang blijft, en ik ook. En ik sta niet zo met kort haar. Ik ben ijdel, ja, en ik durfde niet. Mijn moeder koos om geen pruik te dragen. Misschien daarom, dat het wat uit mijn hoofd gegaan is. Tot ik mijn lijstje maakte.

Zo-veel mensen. Mensen die vechten, mensen met angst voor herval, mensen die er niet meer zijn, mensen die ik nooit heb gekend.

Hup, gebeld, afspraak gemaakt, man overtuigd, en doorgezet. 35 cm voor het Geef-Om-Haar-Fonds van Think Pink vzw. Afgeknipt door mijn kapster, ja, die uit het lijstje! Ik ben trots dat ik het durfde, zo blij dat ik iets kon doen. Het kostte me moeite, ik heb zelfs tranen gelaten, en ik ben niet zo gelukkig met dat korte haar. Maar ach. Binnen vier jaar is mijn haar weer even lang als eergisteren en laat ik het terug knippen om te doneren.

Maak jij ook je lijstje?

foto “voor”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s